INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

Na razie nie ma wpisów na blogu

Na razie nie ma żadnych znajomych

Na razie nie ma żadnych aktualnych wydarzeń

Na razie nie należy do żadnych grup

Francuski gitarzysta, improwizator, kompozytor, organizator życia muzycznego w Europie, producent, dziennikarz oraz teoretyk muzyczny, reżyser filmowy oraz aktor.

Związany przede wszystkim z europejską sceną muzyki improwizowanej. Wnosi do niej jednak zainteresowanie eksperymentami z elektroniką, muzyką folkową oraz swą punkową przeszłość. Grywa jazz. Jest jedną z najważniejszych postaci francuskiej muzyki niezależnej.

Enfant terrible europejskiej improwizacji. Wiecznie niepokorny, gotowy do nowych poszukiwań i nie dający się zamknąć w żadnej kategorii – muzyk programowo korzystający ze wszystkich estetyk, co umożliwia mu niespotykane doświadczenie w różnych gatunkach.

Nagrywa solo [trylogia o Józefie - "Simple Joseph", "Alike Joseph", "Perpetual Joseph" a równeż "Rien"]; free improv ["Reel" z Fredem Frithem, "Close to the Kitchen" z Derekiem Baileyem, "Lust Corner" z Markiem Ribot oraz Eugenem Chadbournem, "My Chelsea" z Philem Mintonem oraz Lolem Coxhillem; nagrania z Evanem Parkerem, Tomem Corą czy Georgem Lewisem]; podziemny rock [projekty z Costesem]; jazzową awagardę [z Racine Radicales]; wreszcie jazz [z Maxem Naglem, Stevenem Bernsteinem i Bradem Jonesem czy Henri Texierem].

Najbardziej znany w Polsce z duetów z M. Ribotem i E. Chadbournem na płycie Lust Corner, Akchoté jest także autorem trylogii minimalistycznej na gitarę i wzmacniacz (bez dotykania strun gitary) – Simple Joseph, Alike Joseph, Perpetual Joseph, założycielem zespołów opracowujących standardy muzyki kabaretowej (czego efektem są znane wydawnictwa W&W – Au Bordel oraz Cabaret Modern oraz projektu opery Das Kastanienball.

Ostatnio zajmujący się przede wszystkim bardzo dobrze przyjętą przez krytykę serię hommage – albumów na solo gitarę poświęconym szczególnie ważnym dla niego artystom. Pierwszy – S. Sharrockowi. Drugi – K. Minogue.

Grał niemal ze wszystkimi najważniejszymi muzykami eksperymentującymi drugiej połowy XX wieku – improwizatorami, takimi jak D. Bailey, E. Parker, H. Bennink, J. Leandre, związanymi z nowojorską sceną downtown M. Ribot, E. Chadbourne, T. Cora, jazzmanami jak L. Sclavis, S. Rivers, H. Texier, R. Galliano, M. Portal, muzykami rockowymi jak D. Grubbs i J.F. Pauvros czy wiodącymi artystami muzyki elektronicznej jak Matmos, czy Stock, Hausen & Walkman.

W Polsce znany jest m.in. z kilku występów w ramach trasy koncertowej z Andrzejem Izdebskim oraz Michałem Gosem a także serii koncertów 5x Noël Akchoté z kilunastoma muzykami z Polski w warszawskim Jazzgocie (codziennie ok. 100 osób)

Jako aktor i reżyser współpracuje z Thierrym Jousse; jako dziennikarz z filmowym Cahiers du Cinema [Francja] oraz muzycznymi Skug [Austria] i Studiovoice [Japonia]. Organizuje koncerty [Les Instants Chavirés] i festiwale [Olympic czy Mains d'Oeuvres].

Ponadto Noël Akchoté jest współwłaścicielem wytwórni płytowej "Rectangle" [www.rectangle.org], która skupia wokół siebie niezwykle różne środowiska muzyczne [od Davida Grubbsa z Anglii, przez Węgra Akosha Szelevenyi na Quentinie Rollet kończąc] A jest jedną z bardziej interesujących wytwórni płytowych we Francji.


Wybrana dyskografia:

Rhymes (1993; The Recyclers) Deux Z
Soundpage(s) (1994) Deux Z
L'Amour (1994; Noël Akchoté Unit) Deux Z
Configuration (1996; + S. Rivers, T. Hymas, P. Rodgers, J. Thollot) Nato
Visit (1996; The Recylers) Deux Z
Picture(s) (1996) Rectangle (EP)
Racine Radicales (1996; + D. Lazro, C. Rollet, J. Veillé) Rectangle
Morceaux Choisis (1997; The Recyclers) Rectangle
ICIS (1997; + G. Orti, D. Pifarély, C. Zingaro) In Situ
Réel (1997; + F. Frith) Rectangle
Live at Les Instants Chavirés (1997; + E. Parker, L. Casserley, J. Ryan) Leo
Somewhere Bi-Lingual (1997; + E. Parker, P. Rodgers, M. Sanders) Siesta
Lust Corner (1998; + M. Ribot, E. Chadbourne) Winter&Winter
Au Bordel (1999; + S. Andrčs, L. Coxhill, Charlie O, E. Reijseger) Winter&Winter
Alike Joseph (1999) Rectangle
My Chelsea (2000; + L. Coxhill, P. Minton) Rectangle
Rien (2000; + A. Sharpley, E. Minkkinen) Winter&Winter
Close to the Kitchen (2001; + D. Bailey) Blue Chopsticks
Simple Jospeh (2001) Rectangle
Perpetual Joseph (2002) Rectangle

Jako sideman:
Mad Nomad (1996; Henri Texier) Label Bleu
Beatiful Contradiction (1998; A. Onda; + B. Bargeld, L. Sharrock) All Access
Translucide (1999; V. Courtois; + Y. Robert, M. Godard) Enja
Spectrum Between (2000; D. Grubbs; + Charlie O, M. Gustafsson, Q. Rollet) Drag City
Evil Garden (2001; M. Nagl; + L. Coxhill, J. Tippetts) November Music
Ramasuri (2001) M. Nagl; + S. Berstein, O. Lechner) HatHut
Big Four (2002; M. Nagl; + S. Berstein, B. Jones) HatHut

Noël Akchoté: artykuł z Jazz&Classics [3/2003]

Noël Akchoté jest przede wszystkim improwizatorem. Nie tylko dlatego, że w centrum jego zainteresowań leży chęć porzucenia z góry danej kompozycji. Przede wszystkim dlatego, że jego postawę w ogóle charakteryzuje otwartość na to, czego nie wie i czego się nie spodziewa.

Jest w tym bezlitośnie konsekwentny. Z tego powodu właśnie trudno skonstruować jego muzyczną sylwetkę. Spróbujmy jednak.

Akchoté jest gitarzystą. Nie jest jednak - jak Derek Bailey lub Fred Frith - gitarzystą, którego rozpoznamy po kilku pierwszych taktach, które zagra. Choć bez wątpienia i Bailey, i Frith są dla niego jednym z głównych punktów odniesienia. A umiejętności wpisania się w ich specyficzną stylistykę dowiódł nagrywając z nimi fantastyczne duety. To odniesienie jednak - szczególnie wyraźne w przypadku tego pierwszego - jest bardziej ogólnym nastawieniem na eksperymentowanie i improwizację z innymi muzykami niż bezpośrednim nawiązaniem muzycznym. O ile jednak Bailey pozostawał w przypadku takich spotkań niewiarygodnie wręcz konsekwentny co do wizji swojej muzyki (przypomnijmy takie jego płyty jak Mirakle; And czy The Sign of 4), o tyle Akchoté będzie zawsze próbował włączyć się w różnorodność koncepcji muzycznych i podkreślać niektóre ich możliwości. Niezależnie od tego, czy jest to jazz (płyty z Henri Texierem czy Maxem Naglem), radykalne improwizacje (płyty z Philem Mintonem i Lolem Coxhillem oraz - ciągle czekające na wydanie - nagrania z Tomem Corą czy Georgem Lewisem, Evanem Parkerem i Joelle Leandre) czy eksperymenty z elektroniką, (płyta z Andrew Sharpleyem i Erikiem Minkkinenem). Bailey pokazywał zawsze, że jego własna koncepcja może dowolnie zmieniać konteksty i dla każdego z nich być oszałamiająco płodna; Akchoté zaś pokazuje, że jego muzyka może odnajdywać siebie w najbardziej zróżnicowanych ramach; one zaś mogą dostarczać jej inspiracji. Jeśli Baileya zaprasza się do współpracy żeby zobaczyć, czym może być dany rodzaj muzyki to Akchoté gra z różnymi składami po to żeby sprawdzić, gdzie mogą one zaprowadzić jego wizje. Niemniej sama otwartość na improwizację - na bardzo różne przestrzenie muzyczne - a może po prostu odwaga decydują o tym, że Akchoté jest zaciągnął u Baileya niemały dług.

Zapewne także z tego powodu, że jest gitarzystą i, podobnie jak Bailey, uważa siebie za gitarzystę bardzo tradycyjnego. Ogromna świadomość historii muzyki zwraca go w stronę nagrań jeszcze sprzed ery "rozwiniętego przemysłu fonograficznego". Jeśli faktycznie Akchoté jest muzykiem awangardowym, to tylko pod warunkiem tego, że awangarda jest powrotem do fascynacji możliwościami sonorystycznymi instrumentu. Widać to wyraźnie w jego solowej trylogii (Alike Joseph, Simple Joseph, Perpetual Joseph), na której korzysta z bardzo prostych rozwiązań technicznych, a jeśli sięga po elektronikę to wykorzystuje ją niejako w zgodzie z ową fascynacją możliwościami brzmieniowymi instrumentu. Nawet jeśli samo podejście do konstrukcji całości utworu - jakkolwiek uzależnione od owych możliwości - jest niezwykle współczesne.

Szacunek do instrumentu należy jednaj rozumieć bardzo szeroko. Nie przeszkadza mu on współpracować z zespołami paryskiego (i nie tylko) podziemia rockowego. Już od samego początku - tuż po tym, jak ukończył jazzową edukację u Cheta Bakera, Barneya Willena i Johna Abercrombie - nie był muzykiem wyłącznie jazzowym. Choć od jazzowego Noël Akchoté Unit (Daniel Casimir: tb, Julien Lourau: ts, Francois Merville: dr) zaczynał. Zniechęcony oficjalnym jazzem (który - jak sam mówi - został "przefinansowany", rozmyty i zamieniony w snobistyczny mit "zadymionych knajpek jazzowych" przez francuski rząd i instytucje sponsorujące wielu "luminarzy" jazzu) nabierał oddechu grając w funkowo-corowym Trash Corporation wykonującym bałkańskie tematy i trashowym M.A.O. opartym na "recytowaniu" tekstów Mao Tse Tunga. Do dziś zresztą nagrywa z Racine Radicales, Costestem i Recylers: czołowymi zespołami francuskiego undergroundu. W tym samym okresie może jednak współpracować z Louisem Sclavisem...

Z powodu tej właśnie niechęci do jazzowego establishmentu - wraz z Quentinem Rollet - założył jedną z ważniejszych wytwórni niezależnych we Francji "Rectangle" oraz zajął się organizacją koncertów (m.in. w słynnym Les Instants Chavirés) i festiwali (m.in. Olympic czy Mains d"Oeuvres). Jest też dziennikarzem muzycznym (austriacki Skug, japońskie Studiovoice) i filmowym (Cahiers du Cinema) a w końcu aktorem i reżyserem (współpraca z Thierrym Jousse).

Dlatego właśnie warto widzieć w nim przede wszystkim improwizatora. To znaczy muzyka, którego pomysły zawsze rodzą się w trakcie spotkań, których wyniku nigdy nie jest w stanie przewidzieć. Do takich właśnie spotkań mają się przyczynić zarówno "Rectangle" jak i organizowane koncerty i festiwale. Rozległa świadomość tego, co zdarzyło się w muzyce, a także tego, czego sam dokonał, gwarantuje to, że spotkania, w których Akchoté bierze udział nie są stratą czasu. A o tym - miejmy nadzieję - będziemy mogli przekonać się już niedługo w Polsce...