INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

Na razie nie ma wpisów na blogu

Na razie nie ma żadnych znajomych

Na razie nie ma żadnych aktualnych wydarzeń

Na razie nie należy do żadnych grup

Przedstawicielstwo Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds Uchodźców w Warszawie działa od 1992 roku (początkowo jako Biuro Łącznikowe).

Przedstawicielem UNHCR w Polsce jest od maja 2006 r. pan Hiromitsu Mori.

Funkcjonariusze Biura uczestniczą, na wniosek zainteresowanych, w czynnościach organów prowadzących postępowanie o status uchodźcy. Biuro Przedstawiciela udziela wsparcia merytorycznego uczestnikom postępowania oraz organom administracji w szczególnie złożonych sprawach uchodźczych.

UNHCR angażuje się też w integrację uchodźców, a poprzez kampanie informacyjne i edukacyjne stara się budować atmosferę tolerancji i zrozumienia dla rosnącej grupy uchodźców w Polsce.

Biuro organizuje lub współorganizuje liczne szkolenia adresowane do rosnącej liczby instytucji mających do czynienia z osobami starającymi się o status i z uchodźcami, jak Straż Graniczna, policja, pomoc społeczna, organizacje pozarządowe, stowarzyszenia prawnicze.

UNHCR stara się monitorować istniejący system prawny i praktykę administracyjną, żeby upewnić się, że prawa każdej osoby występującej o status uchodźcy i każdego uchodźcy są właściwie zabezpieczone. Wraz ze zmieniającym się prawem, kluczowe znaczenie ma wskazywanie nowych problemów utrudniających bezpieczny dostęp do sprawiedliwego i sprawnego postępowania o nadanie statusu uchodźcy.

UNHCR jest przekonany, że właściwie rozwinięty system ochrony uchodźców wymaga nie tylko skutecznej i profesjonalnej administracji, ale również oddania i spontaniczności organizacji pozarządowych. Toteż istotna część budżetu UNHCR w Polsce wydawana jest na programy organizacji pozarządowych, które zapewniają pomoc osobom starającym się o status i uchodźcom, co stanowi ważne uzupełnienie działań rządowych. Te organizacje to Polska Akcja Humanitarna, która prowadzi doradztwo socjalne dla uchodźców i podejmuje działania integracyjne oraz Helsińska Fundacja Praw Człowieka, która udziela porad prawnych uchodźcom i osobom starającym się o status uchodźcy. Programy prowadzi także Caritas, Polski Czerwony Krzyż, Poradnia Prawna na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i niedawno utworzona Poradnia Prawna na Uniwersytecie Warszawskim.

W nowoczesnym społeczeństwie obywatelskim przyjazne nastawienie szerokiej opinii publicznej ma znaczenie kluczowe, jeśli uchodźcy mają żyć w środowisku sprzyjającym integracji, zarówno na poziomie kontaktów międzyludzkich, jak i polityki państwa. Dlatego właśnie UNHCR inicjuje liczne działania, których celem jest uwrażliwienie społeczeństwa na problemy uchodźcze, np. kampanie uświadamiające w szkołach, gdzie we współpracy z władzami, nauczycielami, organizacjami pozarządowymi i przy wykorzystaniu nowoczesnych metod edukacyjnych, dzieci i młodzież zapoznaje się z sytuacją uchodźców na świecie, prawami człowieka i pomaga zrozumieć podstawowy problem - jak to jest być uchodźcą. Trwałe kontakty z mediami są szczególnie widoczne podczas ogólnopolskich obchodów Dnia Uchodźcy, który dzięki zaangażowaniu ogólnokrajowej telewizji publicznej TVP przyciąga znaczącą widownię (według badania OBOP 42% Polaków słyszało o tym wydarzeniu w 2001 roku).

{---}

Co to jest UNHCR?

Wysoki Komisarz Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) udziela pomocy i wsparcia uchodźcom na całym świecie.

UNHCR został powołany przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych w 1951 roku i początkowo był odpowiedzialny za przesiedlenie 1,2 miliona europejskich uchodźców pozbawionych domu w wyniku II wojny światowej.

UNHCR chroni dziś 22,3 miliona osób w ponad 120 krajach. Pierwotnie UNHCR został ustanowiony jako urząd tymczasowy; jego istnienie planowano na trzy lata. Obecnie, 50 lat później, jest jedną z najważniejszych agend humanitarnych, z siedzibą główną w Genewie i przedstawicielstwach w 122 krajach. Więcej niż 80% sposród liczącego ponad 5000 osób zespołu pracuje w terenie, często w odosobnieniu, w niebezpiecznych i trudnych warunkach. Dwukrotnie UNHCR został za swoją pracę odznaczony Pokojową Nagrodą Nobla.

Obecnie urząd Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców pełni Ruud Lubbers, który - zanim objął to stanowisko w styczniu 2001 roku - pracował w holenderskiej dyplomacji i zajmował się pracą naukową. Programy przygotowane przez Wysokiego Komisarza zatwierdza i nadzoruje Komitet Wykonawczy UNHCR, który tworzy obecnie 56 krajów członkowskich (od 1998 roku również Polska).

Komu pomagamy

Uchodźcy to osoby, które uciekły ze swojego kraju w wyniku uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, i które nie mogą lub nie chcą do tego kraju powrócić.

W ostatnich latach UNHCR wzywany jest do przekroczenia ścisłej definicji mandatu i pomocy innym grupom ludzi zmuszonych do życia w sytuacji podobnej do uchodźców. Dotyczy to osób, którym zagwarantowano ochronę na mocy grupowego uznania lub ze względów humanitarnych, ale nie zostały one formalnie uznane za uchodźców. Może też dotyczyć uchodźców wewnętrznych - ludzi, którzy opuścili swoje domy, ale nie przekroczyli granicy państwa. Coraz częściej stanowią oni ofiary wojen domowych. UNHCR pomagał także mieszkańcom oblężonych miast, na przykład Sarajewa podczas wojny w b. Jugosławii.

UNHCR wspiera i monitoruje reintegrację uchodźców, którym udało się wrócić do kraju. Pozbawieni opieki własnego państwa, często oddzieleni od rodzin i rodzimych społeczności, uchodźcy - bez względu na definicję - są szczególnie narażeni na przemoc. Najbardziej cierpią na tym najsłabsi: uchodźcy kobiety, uchodźcy dzieci oraz ludzie starsi.

Kiedy pomagamy

Zgodnie z mandatem działania podejmowane przez UNHCR mają charakter humanitarny i apolityczny. Statut UNHCR określa dwa podstawowe i ściśle ze sobą związane zadania - ochrony uchodźców i poszukiwania trwałych rozwiązań ich problemów. Pierwsze z nich - najważniejszy cel UNHCR - określane jest jako "ochrona międzynarodowa" i ma służyć zapewnieniu uchodźcom podstawowych praw, a zwłaszcza tego, by żaden uchodźca nie został zmuszony do powrotu do kraju, w którym grożą mu prześladowania.

Zmieniający się charakter ruchów uchodźczych w ostatnich dekadach spowodował odpowiednią zmianę w pracy UNHCR. W typowym współczesnym kryzysie UNHCR udziela pomocy i wsparcia wielkim grupom uchodźców - a nie indywidualnym osobom - uciekającym przed prześladowaniem, konfliktem lub łamaniem praw człowieka na masową skalę. Ponadto w ostatnich latach władze poszczególnych państw, Sekretarz Generalny ONZ oraz Rada Bezpieczeństwa ONZ zwracały się do UNHCR o przyjście z pomocą nie tylko uchodźcom, którzy przekroczyli międzynarodowe granice, ale także uchodźcom wewnętrznym (IDP - internally displaced persons) pozostającym w granicach swojego kraju. Na przykład w 1991 roku Sekretarz Generalny wyznaczył UNHCR wiodącą agencją humanitarną w byłej Jugosławii, gdzie udzielono pomocy 3,5 miliona uchodźców, uchodźców wewnętrznych i innych ludzi dotkniętych wojną. Potencjał operacyjny UNHCR został wykorzystany do pomocy udzielonej niemal całej populacji Bośni i Hercegowiny, w tym także osobom, które nie były ani uchodźcami, ani wysiedlonymi. Na mocy porozumień pokojowych z Dayton, UNHCR otrzymał też misję organizacji powrotu uchodźców i wysiedlonych do Bośni i Hercegowiny. Obecnie zajmuje się też uchodźcami i repatriantami w Kosowie.

Gdzie pomagamy

Azyl w Europie: Od początku lat osiemdziesiątych około 5 milionów osób poszukiwało azylu w Europie Zachodniej. Coraz więcej ubiegających się o azyl zatrzymuje się obecnie w krajach Europy Środkowej i Wschodniej.

Powrót do byłej Jugosławii: Przez blisko cztery lata wojny w byłej Jugosławii ponad 3,5 miliona ludzi otrzymało tam pomoc od UNHCR, w tym 2,7 miliona w samej tylko Bośni i Hercegowinie. Obecnie UNHCR pomaga im wrócić do domu.

Konflikty na Zakaukaziu: W ostatnich latach w regionie kaukaskim byliśmy świadkami całej serii wysiedleń, które objęły około 2 milionów ludzi. Nieustające konflikty lub polityczny pat uniemożliwia im powrót do domu.

Kwestia palestyńska: Około 3,2 miliona ludzi zarejestrowanych jest w UNRWA, międzynarodowej organizacji odpowiedzialnej za uchodźców palestyńskich. Ich przyszłość pozostaje jednym z najbardziej skomplikowanych problemów, które muszą zostać rozwiązane w ramach procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie.

Odbudowa Afganistanu: Chociaż w ostatnich ośmiu latach repatriowano blisko 4 miliony afgańskich uchodźców, nadal około 2,7 miliona z nich pozostaje w Pakistanie, Iranie, Indiach i krajach WNP. W niektórych obszarach Afganistanu nadal trwają walki, ale możliwy jest powrót na tereny nie objęte konfliktem, głównie we wschodniej i południowej części kraju. Trwały pokój i dalsza odbudowa stanowią konieczne warunki ich powrotu.

Repatriacja do Birmy: Z końcem 1997 roku już tylko 21.000 spośród 250.000 osób, które uciekły z Birmy w latach 1991-92 pozostawało w Bangladeszu.

Wietnamscy "boat-people": Na koniec 1997 roku zaledwie 2.000 Wietnamczyków, którzy próbowali uciec na łódkach ("boat people"), przebywało nadal w regionie, głównie w Hong Kongu. Od 1975 roku około 839.000 Wietnamczyków poszukiwało azylu w krajach południowo-wschodniej Azji. Około 755.000 przesiedlono do krajów trzecich, a 109.000 wróciło do kraju pochodzenia w ramach finansowanego przez UNHCR Wszechstronnego Planu Działań (Comprehensive Plan of Action).

Uchodźcy na Sri Lance: Pomiędzy 1992 i 1995 rokiem około 54.000 uchodźców ze Sri Lanki wróciło z Indii do swoich domów. W końcu 1997 roku około 64.000 nadal pozostawało w Indiach. Z powodu konfliktu w północnej Sri Lance blisko 800.000 osób zostało uchodźcami wewnętrznymi.

Pomoc humanitarna i repatriacja w Rogu Afryki: Organizacja Narodów Zjednoczonych nadal wspiera około 1 miliona uchodźców w Rogu Afryki.

Kryzys w Rwandzie / Burundi: Kryzysy w Rwandzie i Burundi wywołały jedną z największych fal uchodźstwa na świecie. W październiku 1996 roku ponad 1,3 miliona rwandyjskich i 100.000 burundyjskich uchodźców powróciło do swoich krajów w wyniku wybuchu wojny domowej w Demokratycznej Republice Konga. Ale dziesiątki tysięcy Rwandyjczyków nadal rozproszonych jest w dziesięciu sąsiednich krajach, a Tanzania gości ponad 220.000 uchodźców z Burundi.

Reintegracja w Mozambiku: Od 1992 roku 1,7 miliona mozambijskich uchodźców powróciło z różnych krajów Afryki Południowej. Muszą teraz zacząć liczyć na siebie i odbudować swoje życie.

Uchodźcy w Afryce Zachodniej: Ponad 800.000 ludzi uciekło ze swoich krajów w rezultacie konfliktów w Liberii i Sierra Leone, a setki tysięcy zostało uchodźcami wewnętrznymi. Ostatnie wybory w Liberii przyniosły tam stabilizację i nadzieję, toteż UNHCR rozpoczął repatriację do tego kraju z Gwinei i Wybrzeża Kości Słoniowej.

Repatriacja do Gwatemali: Od 1984 roku ponad 36.000 Gwatemalczyków zostało repatriowanych, głównie z Meksyku, a w kilku przypadkach także z innych krajów Ameryki Środkowej. Do września 1997 roku Meksyk dawał schronienie około 28.400 gwatemalskim uchodźcom. Zorganizowana repatriacja została tymczasowo przerwana w pierwszej połowie 1997 roku, ale od tamtej pory na nowo przybrała na sile.

Uchodźcy w Sudanie: Jednym z głównych zadań pracowników UNHCR na rok 2001 w tym kraju jest opieka i repatriacja ponad 400 tysięcy uchodźców - pochodzących w przeważającej części z Erytreii - którzy koczują w obozach zlokalizowanch na wschodzie kraju.

Bhutańczycy w Nepalu: Nierozwiązanym problem pozostaje kwestia około 100 tysięcy uchodźców (w ponad 90% Bhutańczycy ale także grupa Tybetańczyków) rozmieszczonych w siedmiu obozach w Nepalu. Pracownicy UNHCR prowadzą rozmowy mające skłonić przedstawicieli obu państw do negocjacji i humanitarnego rozwiązania problemu.

Jak pomagamy

UNHCR pomaga uchodźcom i szuka trwałych rozwiązań ich problemów na wiele sposobów. Na przykład wypełniając swoje zadanie ochrony, zachęca państwa do przystępowania do międzynarodowych porozumień dotyczących uchodźców i stale monitoruje wypełnianie ich postanowień przez poszczególne kraje. Uchodźcy, którym udało się uciec przed łamaniem praw człowieka w ojczyźnie, często stają się ofiarami prześladowań w krajach udzielających schronienia. Przemoc seksualna, wykorzystywanie i inne formy napaści to najbardziej dotkliwe z doświadczeń niektórych uchodźców. Pracownicy UNHCR, zarówno w dużych miastach, jak odległych od centrów obozach i obszarach przygranicznych, podejmują wysiłek ochrony uchodźców i zapobiegania ryzyku napaści fizycznej.

Obok zadania ochrony, UNHCR pomaga uchodźcom także poprzez koordynowanie pomocy: żywności, wody, środków higienicznych i opieki medycznej w sytuacjach kryzysowych. Zdarzają się one niestety coraz częściej i namioty zbudowane z dostarczanych przez UNHCR błękitnych płacht plastyku stają się aż za dobrze znaną częścią krajobrazu wielu krajów. Przygotowanie UNHCR i jego partnerskich organizacji humanitarnych do szybkiego reagowania w sytuacjach kryzysowych ratuje życie uchodźcom na całym świecie - poczynając od ucieczki 1,8 miliona irakijskich Kurdów w 1991 roku, po dramatyczny eksodus około 2 milionów Rwandyjczyków trzy lata później.

Wreszcie, UNHCR próbuje znaleźć trwałe rozwiązanie uchodźczych problemów poprzez repatriację do ojczyzny, integrację w pierwszym kraju udzielającym azylu lub przesiedlenie do kraju trzeciego.

Rozwiązania

UNHCR aktywnie wypracowuje rozwiązania problemów uchodźczych. Organizacja coraz intensywniej stara się zapobiegać wysiedleniom w krajach, które powodują lub mogą w przyszłości powodować uchodźstwo.

Jeden ze sposobów to powołanie swoistego systemu wczesnego ostrzegania - ustanowienie międzynarodowej obecności i stawianie czoła problemom, zanim jeszcze strony się zaangażują, postawy staną się nieprzejednane, zostaną wykreślone linie frontu i wybuchnie konflikt zbrojny. W tym celu UNHCR "prewencyjnie delegował" swój personel do pięciu byłych republik radzieckich Azji Środkowej, które doświadczają poważnych napięć wynikających z uzyskanej niepodległości, demokratyzacji i przejścia do wolnorynkowej gospodarki.

Niemniej jednak poszukiwanie perspektywicznych rozwiązań problemu wysiedlenia jest w swej istocie kwestią polityczną, i musi tym samym należeć zarówno do poszczególnych państw, jak i całej międzynarodowej społeczności. Konieczne jest jednomyślne działanie w wielu kierunkach - zapewnienie przestrzegania praw człowieka, umacnianie pokoju i bezpieczeństwa w granicach państw i między państwami, wspieranie trwałego rozwoju oraz kontrola masowych ruchów migracyjnych. Ważne przedsięwzięcia w tym kontekście stanowią inicjatywy regionalne, takie jak Międzynarodowa Konferencja Uchodźców z Ameryki Środkowej (1989) i Konferencja Krajów WNP.

Problemy uchodźców mogą zostać rozwiązane. Większość z nich opuszcza swoje domy tylko pod ostatecznym przymusem i pragnie wrócić, o ile tylko pozwolą na to warunki. UNHCR zmierza do trwałego rozwiązania uchodźczych problemów. Najważniejsza jest pomoc w powrocie do domu - dobrowolnie, bezpiecznie i godnie. Tam, gdzie dobrowolna repatriacja jest niemożliwa, UNHCR pomaga uchodźcom w integracji w kraju pierwszego azylu albo w przesiedleniu do kraju trzeciego, w którym będą mogli pracować na swoje utrzymanie i rozpocząć na nowo życie.

UNHCR zajmuje się także warunkami życia uchodźców, którzy wrócili do ojczyzyny. Na przykład w latach osiemdziesiątych i początku lat dziewięćdziesiątych, około 1,7 miliona osób uciekło z Mozambiku, tworząc największą wówczas populacje uchodźczą w Afryce i jedną z największych w świecie. Pomiędzy 1992 i 1995 rokiem niemal wszyscy uchodźcy mozambijscy powrócili do domu, wielu dzięki pomocy UNHCR. Powrócili jednak do kraju zrujnowanego przez 16 lat wojny. UNHCR i jego partnerzy byli przygotowani, by pomóc repatriantom w procesie odbudowy. Podjęto liczne przedsięwzięcia na poziomie lokalnym - odbudowę dróg i mostów, działania na rzecz poprawy jakości wody i umożliwienia dostępu do edukacji i opieki medycznej. Rolnikom rozdano pakiety z narzędziami i nasionami, by odrodzić gospodarkę rolną i lokalną produkcję żywności.

Miliony uchodźców, którym nie udało się powrócić do domów, mogło rozpocząć nowe życia dzięki hojnej pomocy krajów pierwszego azylu i krajów osiedlenia na całym świecie.

Partnerzy

UNHCR zazwyczaj blisko współpracuje z instytucjami rządowymi i organizacjami pozarządowymi (NGOs). W ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych jednym z najbliższych partnerów UNHCR jest Światowy Program Żywności (WFP), który zajmuje się dystrybucją żywności i podstawowych narzędzi wśród uchodźców. Inni partnerzy to UNICEF, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), Program Rozwoju ONZ oraz Departament Spraw Humanitarnych. Cenionymi sojusznikami w działaniach na całym świecie są Czerwony Krzyż (ICRC i IFRC) i Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji (IOM).

W realizacji programów pomocy humanitarnej i doradztwa prawnego z UNHCR współpracuje ponad dwieście organizacji pozarządowych. W sumie UNHCR utrzymuje kontakty z blisko tysiącem organizacji pozarządowych pomagających w różny sposób uchodźcom.

Wiele innych organizacji, które zazwyczaj nie zajmują się uchodźcami, także stanęło u boku UNHCR, co potwierdza rosnący zasięg i złożoność problemów związanych z uchodźstwem. Na przykład siły pokojowe ONZ odgrywały ważną rolę w ochronie uchodźców w byłej Jugosławii.

U podłoża wielu ruchów uchodźczych leżą czynniki społeczne i ekonomiczne. W związku z tym w działaniach na rzecz uchodźców w przyszłości prawdopodobnie wzrośnie rola instytucji finansowych, takich jak Bank Światowy.

Finansowanie

UNHCR niemal w całości utrzymuje się z dobrowolnych składek poszczególnych państw, organizacji pozarządowych i osób prywatnych. Piętnaście krajów - największych donatorów zazwyczaj wpłaca około 95% całego budżetu operacyjnego UNHCR. W ostatnich latach liczba osób, którymi zajmuje się UNHCR gwałtownie wzrosła w wyniku nowych kryzysów - poczynając od północnego Iraku, przez b. Jugosławię, po Rwandę i Czeczenię. Analogicznie, wzrosły także wydatki UNHCR - z 544 milionów USD w 1990 roku do około 1 miliarda USD corocznie od 1992 roku.

Budżet na 2001 rok wynosił 953 miliony USD. Największa jego część - 138 milionów USD - została przeznaczona na południowo-wschodnią Europę.

Poza dobrowolnymi wpłatami UNHCR otrzymuje także dodatkowo niewielką dotację stałą - poniżej 2% całości - z ogólnego budżetu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Jest ona wykorzystywana wyłącznie na koszty administracji.

Donatorzy mogą także wnosić wkład bezgotówkowy. Na przykład w 1994 roku UNHCR otrzymał dary wartości 36 milionów USD - w tym między innymi usługi transportu lotniczego, mąkę, olej kuchenny i obuwie.

Jak możesz pomóc

Ty także możesz pomóc uchodźcom. Pierwszy krok to zrozumienie, że nie stanowią zagrożenia. Sami są przerażeni i potrzebują pomocy. Uchodźcy to ludzie jak Ty i Twoja rodzina, ale stracili swój dom, pracę, sąsiadów, być może także członków rodziny i przyjaciół. To zwykli ludzie, którzy niezwykle cierpią i którzy często nie mają do kogo zwrócić się o pomoc.

Nie możesz im zwrócić tego, co im zabrano przemocą. Ale możesz przyjąć ich z uśmiechem i otwartością. Uchodźcy są nie tylko ofiarami: mają umiejętności, niezwykłą siłę charakteru i pomysłowość. Są rozbitkami, ale przetrwali i mogą wnieść wiele wartości do życia Twojej społeczności.

Wspólnie z innymi, kształtując opinię publiczną, możesz zachęcić rząd, by stosował politykę - wewnętrzną i zewnętrzną - pozwalającą uchodźcom na całym świecie znaleźć spokojną i bezpieczną przystań, miejsce, w którym można rozpocząć nowe życie lub po prostu schronić się, zanim będzie możliwy powrót do domu.

Informacji o tym, co możesz zrobić w swoim otoczeniu, udzielają lokalne organizacje pozarządowe pomagające uchodźcom lub biura UNHCR.

Pamiętaj: możesz wiele zmienić.

{---}

50 lat UNHCR

Pięćdziesiąt lat temu, 14 grudnia 1950 r., Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło statut Wysokiego Komisarza NZ ds. Uchodźców. Trzy tygodnie później, 1 stycznia 1951, UNHCR rozpoczął pracę - z 33-osobowym personelem i budżetem w wysokości 300 tysięcy dolarów. Mandat organizacji obejmował trzy lata. Jej zadaniem było osiedlenie ponad miliona ludzi, którzy zostali bez domów po II wojnie światowej. Po wykonaniu tego zadania UNHCR miał przestać istnieć.

50 lat później, UNHCR zatrudnia 5 tysięcy osób w 120 krajach. Organizacja kierowana przez centralę w Genewie pomaga obecnie około 22 milionom ludzi. Ma do dyspozycji budżet około miliarda dolarów. Końca pracy UNHCR nawet nie widać...

50 lat działalności biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców wiąże się nierozerwalnie z 50-leciem obowiązywania Konwencji Genewskiej uchwalonej 28 lipca 1951 roku. Konwencja Genewska wraz z Protokołem Nowojorskim z 1967 roku są fundamentami międzynarodowej ochrony prawnej uchodźców. Do dziś 140 krajów ratyfikowało jeden lub oba dokumenty.

Dalsze informacje dotyczące 50-lecia UNHCR i działalności organizacji znajdują się pod internetowym adresem siedziby w Genewie: http://www.unhcr.org

Adres