INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

Na razie nie ma wpisów na blogu

Na razie nie ma żadnych znajomych

• Festiwal Oj wiosna, ty wiosna - zaniechane melodie 2009 28.05.2009 - 31.05.2009
• 5. Sztuka Dialogu nad Wigrami 2006 21.07.2006 - 31.07.2006
• Majówka Wigierska 2006 30.04.2006 - 02.05.2006

Na razie nie należy do żadnych grup

Dom Pracy Twórczej w Wigrach to państwowa instytucja kultury, która - przybierając różne formy organizacyjno-prawne - działa od 1973 roku. Jej podstawowym celem statutowym jest tworzenie przestrzeni dla twórczości artystycznej oraz inicjowanie działań kulturotwórczych i prospołecznych. Mieści się w, zrekonstruowanych w drugiej połowie XX wieku, zabudowaniach zespołu poklasztornego o.o. Kamedułów na półwyspie wigierskim.

Dom Pracy Twórczej w Wigrach to przedsięwzięcia artystyczne realizowane wobec kontekstu miejsca, jego historii i lokalnej społeczności.

W działalności Domu Pracy Twórczej niezwykle ważne jest połączenie realizacji celów z zakresu kultury artystycznej z działalnością prospołeczną. Umiejscowienie nowoczesnej, prestiżowej instytucji kultury na głębokiej prowincji przełamuje monopol wielkomiejskich elit na dostęp do dóbr kultury. Stwarza jednocześnie rzadką możliwość zainteresowania elit artystycznych i intelektualnych problemami obszarów położonych, zarówno w dosłownym jak i symbolicznym znaczeniu, z dala od centrum.

Z równym zaangażowaniem zajmujemy się więc sztuką współczesną jak i tradycjami kulinarnymi Suwalszczyzny. Współpracujemy z wieloma ważnymi instytucjami kultury z Polski i Europy, a także z podmiotami społeczeństwa obywatelskiego i lokalnymi przedsiębiorcami, którzy budują swoje firmy uwzględniając dziedzictwo kulturowe i przyrodnicze regionu.

Zapraszamy do udziału w naszych projektach!


HISTORIA:

Jeszcze w okresie późnego średniowiecza okolice Wigier stanowiły część terenu plemiennego Jaćwingów. XIII wiek przyniósł prawie całkowitą zagładę tego plemienia. Po pół wieku walk Jaćwingowie zostali pokonani i wymordowani przez wrogo nastawionych sąsiadów – głównie Krzyżaków. Niedobitki schroniły się w nieprzebytych puszczach. Taką – najprawdopodobniej ostatnią osadą jaćwieską były Wigry, wówczas jeszcze wyspa na jeziorze o tej samej nazwie.

Pierwsza wzmianka o Wigrach pojawia się w kronice Jana Długosza. Kronikarz wspomniał o pobycie na wyspie Wigry w 1418 roku króla Władysława Jagiełły, który bawił tu na łowach. Wtedy też zapadła decyzja o wysiedleniu Wigran i ulokowaniu na wyspie dworu myśliwskiego, który stał się ulubionym miejscem wypadów na polowania wielu polskich królów i litewskich książąt.

Dokumentem z 6 stycznia 1667 roku Jan Kazimierz dokonał fundacji Eremus Insulae Wigrensis, czyli Eremu Wyspy Wigierskiej, przekazując kamedułom dwór myśliwski na wigierskim ostrowie oraz olbrzymią część Puszczy Przełomskiej i Perstuńskiej. Poprzez fundację klasztoru na Wigrach Jan Kazimierz chciał pozyskać u Boga odwrócenie klęsk, trapiących Rzeczpospolitą przez cały okres jego panowania.

Zakon kamedułów narodził się we Włoszech w XI wieku w okolicy Arezzo. Jego twórcą był św. Romuald, który połączył regułę benedyktyńską z eremityzmem, czyli życiem pustelniczym. Życie zakonników wypełnione było pracą, bezustanną modlitwą, kontemplacją słowa bożego i przejawów obecności Stwórcy. Reguła nakazywała im oddalenie od wszystkiego, co nie było Bogiem. Kameduli unikali wszelkiego zbytku, nie jadali mięsa, ograniczali sen i zbędne rozmowy, a swoje eremy budowali w miejscach odludnych.

Nowi włodarze swoją bytność na wigierskiej wyspie rozpoczęli od usypania grobli łączącej ostrów ze stałym lądem i przystosowania dworu myśliwskiego na potrzeby klasztoru. W roku 1671 pożar zniszczył całkowicie drewniane zabudowania klasztorne. Budowa nowej, murowanej siedziby stała się tym bardziej pilna, gdy w 1685 erygowano tutaj przeorat, podnosząc rangę klasztoru wigierskiego. W latach 80. XVII wieku został opracowany plan budowy całego założenia klasztornego, który systematycznie realizowano. W latach 1694 – 1745 zbudowano kościół – ostatni budynek zespołu klasztornego.

Włości kamedulskie, obejmujące współcześnie mniej więcej obszar powiatu suwalskiego, w momencie fundowania Eremu były prawie całkowicie dzikie i niezagospodarowane. Zakonnicy od samego początku prowadzili działalność osadniczą, ściągając ludność z pobliskiego Mazowsza i Prus Wschodnich. Zakładali wsie i folwarki, tworzyli rudnie i smolarnie, huty żelaza, miedzi i szkła, cegielnie i piece wapienne. W 1715 utworzyli miasto Suwałki, które w następnym wieku stały się stolicą jednej z największych guberni w Polsce. Dzięki pracowitości i zapobiegliwości, a także wyjątkowo nowoczesnej, jak na owe czasy, gospodarce, Wigierski Erem stał się najbogatszym klasztorem w Europie.

W 1800 roku wigierski klasztor został zniesiony przez władze pruskie. Kameduli zostali przeniesieni do warszawskich Bielan, a klasztor z kościołem został ustanowiony siedzibą nowego biskupstwa wigierskiego, które objął biskup Michał Karpowicz, słynny kaznodzieja przełomu XVIII i XIX wieku.

W 1823 roku siedzibę biskupstwa przeniesiono do Sejn, a klasztor zaczął popadać w ruinę. Dzieła zniszczenia dokonały dwie wojny światowe.

Idea utworzenia w tym miejscu domu, w którym mogliby pracować artyści i intelektualiści sięga czasów przedwojennych. Odbudowa klasztoru ruszyła jednak dopiero w latach 60 XX wieku. W Pokamedulskim Eremie znalazł swoje miejsce Dom Pracy Twórczej w Wigrach.

Adres

16-412 Stary Folwark
Telefon: 87 563 7000
Fax: 87 563 7019
WWW: www.wigry.org / www.facebook.com/profile.php?id=100000619326762