Państwowe Muzeum Etnograficzne

Państwowe Muzeum Etnograficzne
w serwisie od: 23.07.2009
ethnomuseum (instytucja)
tagi: sztuka galeria sztuki kultura historia muzeum etnografia warszawa
Warszawa, mazowieckie

dodaj do znajomych

Na razie nie ma wpisów na blogu

Warsztaty z cyklu „Ścieżki tradycji” – Makramy 30.07.2011
Folk Fashion Show 23.07.2011
Warsztaty z cyklu „Etnoinspiracje” – Plecienie koszy z gazet 23.07.2011

Na razie nie należy do żadnych grup

Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie, założone w 1888 roku, jest najstarszym muzeum tego typu w Polsce. Mieści się w odbudowanym po II wojnie światowej zabytkowym gmachu byłego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, zaprojektowanym w poł. XIX wieku przez Józefa Góreckiego i Henryka Marconiego.

Muzeum gromadzi zbiory z zakresu polskiej, europejskiej i pozaeuropejskiej kultury ludowej. Obecnie liczą one 76 402 obiektów własnych (wraz z kolekcjami wymiennymi) oraz 2445 depozytów. W tym zbiory polskie i europejskie 53 191 sztuk, a zbiory pozaeuropejskie 21 973.Prowadzi bogatą działalność wystawienniczą (wystawy stałe, czasowe w gmachu oraz w innych muzeach i galeriach w kraju i za granicą); edukacyjną i popularyzatorską (lekcje muzealne, warsztaty, imprezy okazjonalne, konkursy, kiermasze świąteczne, koncerty, imprezy plenerowe); oraz wydawniczą. Współpracuje z wieloma muzeami, instytucjami i organizacjami naukowymi, stowarzyszeniami, fundacjami, ośrodkami kultury w kraju i na całym świecie.

Państwowe Muzeum Etnograficzne jest samorządową instytucją kultury, wpisaną do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego oraz do Państwowego Rejestru Muzeów prowadzonego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

HISTORIA:

Warszawskie Muzeum Etnograficzne powstało w roku 1888 z inicjatywy entuzjastów i badaczy kultury ludowej skupionych wokół Jana Karłowicza.

Szczególnie pomyślny rozwój Muzeum nastąpił po roku 1919 - w krótkim czasie skromna dotąd placówka stała się nowoczesną instytucją naukową prowadzącą wszechstronną działalność kolekcjonerską, badawczą, wystawienniczą i upowszechnieniową.

U progu II Wojny Światowej kolekcje etnograficzne liczyły 30 tys. Zabytków (z terenu II Rzeczypospolitej, rajów ościennych oraz krajów zamorskich), biblioteka, archiwum i fonoteka należały do najbogatszych tego typu w kraju. We wrześniu 1939 roku w wyniku bombardowania i pożaru Muzeum uległo całkowitemu zniszczeniu.

Reaktywowane w roku 1946 pod nazwą Muzeum Kultur Ludowych, noszące następnie nazwę Muzeum Kultury i Sztuki Ludowej , a od roku 1964 Państwowe Muzeum Etnograficzne , w pierwszym okresie swej działalności gros wysiłków koncentrowało na sprawie odbudowy kolekcji, stopniowo podejmując coraz szersze zadania naukowe, wystawiennicze, wydawnicze i upowszechnieniowe.

Przez ponad 20 lat rozlokowane w trzech tymczasowych miejscach, dopiero po uzyskaniu w początkach lat 70-tych stałej siedziby, którą jest zaprojektowany przez Henryka Marconiego, odbudowany w latach 1962-72 zabytkowy gmach byłego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego u zbiegu ulic Kredytowej i Mazowieckiej, znalazło Muzeum odpowiednie warunki do pomyślnej realizacji wszystkich zadań.

Z każdym rokiem rosła liczba zbiorów (aktualnie ok. 74 tys. zabytków), możliwe stało się - w znacznie szerszej niż dotąd skali - podjęcie stałej działalności dydaktycznej i konsultacyjnej. Jednakże największe sukcesy przyniosła dynamicznie rozwijająca się działalność wystawiennicza i towarzysząca jej oświatowo-popularyzatorska. Wielkim wydarzeniem w historii Muzeum stało się otwarcie w grudniu 1973 roku ekspozycji stałych obejmujących osiem sal, a poświęconych poszczególnym dziedzinom polskiej kultury ludowej oraz kulturom pozaeuropejskim. Mając świadomość, iż nawet najlepsze ekspozycje stałe dają bardzo ograniczone możliwości przedstawienia pełnego obrazu życia i kultury ludów całego świata, Muzeum przykłada szczególną wagę do organizacji wystaw czasowych.

Już w roku 1974 zrealizowało ich 19 (10 w siedzibie własnej, 7 w terenie i 2 za granicą), w następnym 28, w roku 1977 aż 46 - w tym 15 za granicą. Tak wysokie tempo akcji wystawienniczych utrzymuje się niezmiennie do dziś.

Wszystkie wystawy były też i są nadal znakomitym tłem do atrakcyjnych i jednocześnie różnorodnych przedsięwzięć oświatowych. Wyrazem akceptacji i uznania dla tych dziedzin aktywności muzealnej jest szereg nagród, wyróżnień i dyplomów przyznawanych placówce, w ty, 9 nagród i wyróżnień w ogólnopolskim konkursie na Najciekawsze Wydarzenie Muzealne Roku zdobytych w latach 1983-1996, szczególnie satysfakcjonującą była Grand Prix. W roku 1988 za cykl wystaw i imprez towarzyszących obchodom 100-lecia Muzeum.

Na zakończenie warto podkreślić, iż waga jaką placówka przywiązuje do sprawy współpracy z zagranicą sprawiła, iż Muzeum nie tylko wpisało się w sposób trwały w życie kulturalne Warszawy, lecz również zyskało rozgłos międzynarodowy notując na swym koncie wiele sukcesów w popularyzacji dorobku polskiej kultury ludowej za granicą.