INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

Na razie nie ma wpisów na blogu

Na razie nie ma żadnych znajomych

Na razie nie ma żadnych aktualnych wydarzeń

Na razie nie należy do żadnych grup

foto. zacheta.art.pl

Urodzony w 1961 w Białymstoku. Mieszka i pracuje w Warszawie. Rzeźbiarz, autor architektonicznych projektów, instalacji i scenografii. Ukończył studia na Wydziale Rzeźby Warszawskiej ASP w 1985 roku. W latach 1985-89 kontynuował naukę w The Cooper Union for Advancement of Science and Art w Nowym Jorku. W 1997 roku uzyskał stopień doktora w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Artysta wypowiada się w rzeźbie i formach przestrzennych. Prace swoje pokazywał na wielu wystawach w kraju i za granicą m.in. w Austrii, Finlandii, Holandii, Niemczech i USA.

Projekty artystyczno-architektoniczne Kozakiewicza inspirowane są m.in. współczesną ekologią, genetyką, fizyką, astronomią i dawnymi koncepcjami kosmologicznymi poszukującymi związków pomiędzy mikro- i makrokosmosem. Dostrzegając analogie pomiędzy ciałem ludzkim a światem naturalnym, Kozakiewicz kwestionuje antropometryczny charakter figury witruwiańskiej jako tradycyjnego paradygmatu architektury. W zamian proponuje paradygmat organiczny, „geometrię wnętrza”, w której przestrzeń wytyczana jest poprzez linie łączące otwory w ludzkim ciele, odpowiadające za funkcje życiowe, takie jak widzenie, słyszenie, oddychanie, odżywianie i rozmnażanie.

Artysta wykonuje swoje prace w brązie i ołowiu, sięga także po złoto. Są to materiały z jednej strony niezwykle rzadko stosowane przez młodych twórców, z drugiej - głęboko osadzone w europejskiej tradycji kulturowej. Brąz na przykład - jako szlachetne tworzywo artystyczne - jest synonimem trwałości i dostojeństwa. Prace Kozakiewicza charakteryzują się formalnym pięknem i elegancją artysta zwraca też szczególną uwagę na wykonanie detalu. Chociaż bez wątpienia obiekty te sprawiają widzowi przyjemność wzrokową, ich walory estetyczne stanowią w gruncie rzeczy ironiczny komentarz do roli, jaką brąz spełniał przez wieki w służbie możnych mecenasów, zarówno świeckich, jak i kościelnych. Artysta podkreśla swój dystans do tradycyjnego tworzywa, łącząc je w prezentowanych pracach z materiałami nieszlachetnymi oraz przedmiotami gotowymi.

Niektóre z projektów Kozakiewicza nawiązują do tradycji architektury ogrodowej, a także do strategii sztuki konceptualnej, land artu oraz architektury utopijnej lat 60. i 70. Przykładem tak różnorodnych inspiracji są m.in. Pejzaże. Koncepcja Humanistycznej Teorii Układu Słonecznego (1998–1999) – instalacja składająca się z 10 architektonicznych modeli o kształtach nawiązujących do otworów ciała ludzkiego i symbolizujących planety naszego układu – czy Wieża miłości (2004), wizualizacja drapacza chmur zawierającego wielokondygnacyjny park, bryły wykreślonej według zasady „geometrii wnętrza”.

Od 2002 roku Kozakiewicz realizuje architektoniczny projekt Centrum Brok zakładający częściowe odtworzenie bryły zrujnowanego XVII-wiecznego pałacu oraz stworzenie międzynarodowego centrum kultury niedaleko Warszawy. W 2004 roku artysta otrzymał wyróżnienie w konkursie na projekt Muzeum Sztuki Współczesnej w Toruniu. W 2005 projekt Kozakiewicza zdobył I nagrodę w międzynarodowym konkursie architektonicznym na projekt Parku Pojednania Narodów – Ogrody Europy w Oświęcimiu, parku położonego w pobliżu Muzeum Auschwitz-Birkenau. Jednym z elementów tego realizowanego projektu jest Most duchów – o formie przypominającej rozciągniętą wstęgę Möbiusa – łączący muzeum z miastem i parkiem. W 2006 roku zostanie ukończona realizacja Projektu Mars – utworzonego z mas ziemi olbrzymiego ucha zawierającego amfiteatr – jako część rekultywacji terenów po kopalniach węgla brunatnego (Jezioro Bärwalde, Boxberg, Niemcy).

Wybrane wystawy indywidualne: Geometry of Inside, Instytut Kultury Polskiej, Rzym (2006); Geometria Wnętrza, Academy Schloss Solitude, Stuttgart (2005); Centrum Kultury Brok, Austriackie Forum Kultury, Warszawa (2004); Pejzaże, Arsenał, Poznań (2004); Wieża miłości, Galeria Pokaz, Warszawa (2004); Centrum Brok, Zamek Królewski, Warszawa (2003); Rezonanse, Galeria XX1, Warszawa (2003); Drzewo, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa (1999); Pejzaże, Galeria Arsenał, Białystok (1999); Spiritus Vitalis, Gallery Alexandre de Folin, Nowy Jork (1998); Więcej światła!, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa (1998); HMUS, Galeria Wyspa, Gdańsk (1998); O granicach ciał, Galeria ON, Poznań (1998); Zmysłowe pozazmysłowe rozumowe, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa (1997).

Wybrane wystawy grupowe: Demos Kratos, Fabryka Trzciny, Warszawa (2006); Panoptykon. Architektura i teatr więzienia, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa (2005); Za czerwonym horyzontem, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa (2004); Landschaftspark Bärwalder See, Klitten, Weiswasser, Boxberg, Uhyst, Niemcy (2004); Stanisław Ignacy Witkiewicz, Marginalia Filozoficzne; Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa (2004); Sztuka III RP, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko (2003); Co widzi trupa wyszklona źrenica, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa (2002); Władza ludu, Galeria Arsenał, Białystok (2002); Sybaris – Baltic Contemporary Art Biennial, Muzeum Narodowe, Szczecin (2001); Ab Ovo, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko (2001); Scena 2000, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa (2000); Retracing the Future-Biennale Balticum, Rauma Art Museum, Finlandia (2000); Flexible III – Close to the Body, Kunstmuseum Bayreuth; Landesmuseum, Linz (1999-2000); Status Quo, Muzeum Narodowe, Warszawa (1996).

Wybór bibliografii: (ang.) Monika Bakke, ‘Intimate Bodies of the Solar System’, Analecta Husserliana (Dordrecht, Boston, London 2001); Monika Bakke, Anna Jamroziakowa, Roman Kubicki, red., Pleroma: Art in Search of Fullness (Poznań 1998); Marek Bartelik, Sensual/Counscious/Extrasensory, kat. wystawy, Centrum Sztuki Współczesnej (Warszawa 1997); Lidia Klein, Art Centre Brok, „A10”, no 2 (March/April 2005); Stach Szabłowski, Humanised Geography, kat. wystawy Jarosław Kozakiewicz. Pejzaże / Landscapes, Galeria Arsenał (Białystok 1999). (pol.) Monika Bakke, Ciało otwarte. Filozoficzne reinterpretacje kulturowych wizji cielesności (Poznań 2000); Krzysztof Kalitko, Architektura między materialnością i wirtualnością (Poznań 2005); Małgorzata Mycielska, Nowoczesny zabytek, „Architektura-Murator” (10/2003); Stach Szabłowski, 10 planet jednej Europy, „Architektura” (12/1998); Gabriela Świtek, ‘ Figury architektury’, Figury i figuracje (Lublin 2005).