INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

Na razie nie ma wpisów na blogu

Na razie nie ma żadnych znajomych

Na razie nie ma żadnych aktualnych wydarzeń

Na razie nie należy do żadnych grup

Kultowa grupa światowej sławy artystów multimedialnych, znanych i lubianych na całym świecie i tak dalej.

Łyżka czyli Chilli powstała w roku 1992 łącząc we wspólnym działaniu:

Waciaka – Tomasz Wójcicki (wł. Sławomir Kuźwa), ur. 1966 w Warszawie, absolwent ASP w Warszawie;

Mendyka – Michał Mendyk (wł. Bronisław Kurzępa), ur. 1968 roku w Sochaczewie, ukończył Psychologię na ATK;

Trzosa – Tomasz Trzos (wł. Wiesław Donica), ur. 1964 w Zawierciu, absolwent Konserwacji Zabytków w Krakowie;

Do tej pory jej członkowie brali udział w przeszło dwudziestu wystawach w kraju i zagranicą m.in. na WRO, w Centrum Sztuki Współczesnej, na Lubelskich Prezentacjach Sztuki Video, na Biennale Sztuki Nowych Mediów, BWA (Krakow, Bielsko-Biała, Zielona góra) w Galerii Art.& Working w Hamburgu oraz wspólnie z Grupą Łódź Kaliska.
Są twórcami cyklicznego programu dla TVP2 "Oczywiście" (1996-1998), cyklu filmów pt. "100 sposobów" dla CANAL+ (1998) oraz autorskiej strony "Łyżka czyli chilli" w miesięczniku Plastik.

Ansambl "ŁYŻKA CZYLI CHILI" to prekursorzy wielu obecnie istniejących i popularnych trendów w Sztuce, z czego wielu nie zdaje sobie sprawy. Siła Łyżki leży w mistrzowskim połączeniu wątków dadaizmu i pop artu w fenomenalnie spójną całość ze specyfiką kręgu kulturowego, z którego wywodzą się tworzący ją artyści. Dodatkowym atutem Łyżki jest absolutna komunikatywność tworzonych dzieł. Forma jaką operuje Łyżka, kpiarska i niekiedy obrazoburcza, oznacza dostosowanie jakości przekazu do poziomu jej odbiorców. Potencjał kreacyjny i swoboda wypowiedzi artystycznej powinny zjednać Łyżce rzesze zwolenników pośród odbiorców mniej wyrobionych artystycznie, z korzyścią dla nich samych.

Manifest:

"ŁYŻKA CZYLI CHILLI" powstała w latach 90. XX wieku. Wszyscy
członkowie grupy są Polakami czystej krwi, chociaż czasami rzeczy
przedstawiają się zupełnie inaczej. Nie ulegajmy złudzeniom. Produkty
filmowe wytworzone przez "Łyżkę" mogą na pierwszy rzut oka sprawić
wrażenie powierzchownej kpiny bez żadnego sensu. Jest to mylne
wrażenie. Nie po to bowiem członkowie "Łyżki" ukończyli studia wyższe
(jeden to artysta malarz, drugi to psycholog, trzeci konserwator
zabytków), żeby kurwa robili jakieś tam gówna.

Dzieła "Łyżki", to wyraz pogłębionej refleksji krytycznej nad światem współczesnym. To pokazanie jasnej strony ciemnej strony kultury umiejętnie przez "Łyżkę" podkolorowanej. W ten sposób odbiorca zawsze może znaleźć w dziele "Łyżki" coś dla siebie. Np. kmiot będzie bezmyślnie rył ze śmiechu, pseudointelektualista na siłę doszukiwał znaczeń i symboli, a snob będzie się zastanawiał, którą opcję przyjąć.

(...) "ŁYŻKA CZYLI CHILLI", w swych artystycznych peregrynacjach kierując się zasadami absolutnego eklektyzmu, kieruje i unaocznia prawdziwy obraz Sztuki. Sztuki Prawdziwej, takiej jaką Ona jest i takiej, jaką być powinna (...).

Idea Postmodernizmu, która od jakiegoś czasu wyżera umysły artystów, jest nam absolutnie na rękę, albowiem umożliwia ona totalny
relatywizm twórczy, którym to kierujemy się od samego momentu
powstania, stwarzając wyłącznie na nasze potrzeby gałąź Sztuki zwaną
Koninkturalizmem. Wszak to właśnie artystyczni bankruci i impotenci
wypaczyli do dna ideały Duchampa o podniesieniu każdego przedmiotu do rangi Dzieła Sztuki oraz myśl Witkacego o Czystej Formie. A już Norwid sugerował, że nie każdy Artysta jest Twórcą i nie każdy Twórca
Artystą. Grupa "Łyżka czyli Chilli" jest zaś misyjną formacją walczącą
w imię możności odwrócenia się plecami do potencjalnie uznanych
"arcydzieł". W konsekwencji interesują nas zasadniczo eksplozje i gołe
baby oraz obce cywilizacje pozaziemskie - zwłaszcza japońskie.
Ostatnio także trendy w modzie sportowej".

Produkty filmopodobne Łyżki zawsze cieszyły się dużym zainteresowaniem wśród odbiorców. Nadkomplety na pokazach, entuzjastyczne recenzje, zachwyt, a nawet niedowierzanie. Ci, którzy ich nigdy nie widzieli, mówili, że z czymś podobnym jeszcze się nie spotkali.



Sylwetki członków grupy artystycznej Łyżka Czylli Chili:

Tomasz Waciak-Wójcik wł. Sławomir Kuźwa ur. W 1966 w Warszawie. Do 1966 postać prawie nie znana krytykom i znawcom sztuki. Zadebiutował w 1966 tomikiem poezji "Luz na wale", w którym bezlitośnie rozprawił się z rymowaną prozą Łupczaka. Na szczególną uwagę zasługuje wiersz pt. „Klękły panewki", który obok osławionego "Wydechu" stanowi kamień milowy polskiej prozy XX wieku. W 1966 roku artysta wyjeżdża na siedmioletnie stypendium do Bułgarii, gdzie jako środkowy napastnik dokonuje cudów w pierwszoligowym Dymano Bukareszt. Tam też poznaje prawego obrońcę Kurzępę oraz rezerwowego kapitana Wiesława Donicę. Wraz z nimi zakłada legendarną Łyżkę Czyli Chilli, w której aż kłębi się od genialnych scenariuszy, eseji, piosenek, obrazów i anegdotek, np. tomik wierszy „Mimo Za", scenariusze takich kultowych filmów jak „Chłopy", „Krzyzaki" czy „Lala". Od 1957 wiąże się z Komisją Bengalskiego i tam występuje w charakterze kierownika działu zaopatrzenia. Lata 1966-67 stanowią ciemną kartę w życiu artysty – siedzi bowiem w więzieniu z pobudek politycznych. W tym okresie powstają takie dzieła jak słynne już „Kto podniesie mydło?". Na dzień dzisiejszy autor „Luzu na wale" pracuje nad olejnym dziełem „Uliczka na Starówce".

Michał Maria Mendyk wł. Bronisław Kurzępa urodzony w Warszawie w 1968, a właściwie w Sochaczewie w roku 1942 i do dziś tam mieszkający. Młody, utalentowany wszechstronnie artysta multimedialny. Jego debiut na deskach Narodowej Sceny krytycy wiążą z powstaniem nowego, jakże ważnego etapu polskiej archeologii – odkrycia wraz z zespołem docęta Kuźwy ośmiopiętrowych ruin chrześcijańskiej kaplicy z V wieku p.n.e. Od 1978 roku czynnie bierze udział w pracach komisji im. Wiesława Samicy. Do panteonu sław pomogły mu się dostać znajomości w Ministerstwie Rolnictwa im. Sławomira Dudziocha jr – konkretnie wujek
Mariusz Cebula z bratem Bronisławem oraz Mirek z mamą i malutkim
Mariuszkiem z Kielc w Kielcach. W środowisku artystycznej Bochemii
zasłużył sobie na w pełni zasłużony pseudonim artystyczny „Grill", a
to z racji zaróżowionej lekko parówy i krótkich rzęs. Uwielbia jazdę
swoim rocznym Polonezem z niklowanym dachem, grę karcianą w chuja, a także szybką jazdę na symulatorze Golfa trójki. Do najważniejszych
realizacji artystycznych Mendyka należy ubranie w dres Pałacu Kultury
w stolicy w 1998, pokaz dupy na molo w Sopocie, tomik poezji „Smutne
Gały, czyli Bawarskie zacierki". Obecnie artysta pracuje nad filmem
„Noce i dnie – 300 lat później".

Tomasz Trzos wł. Wiesław Donica urodzony między 1963-65 w Zawierciu. Dyplomowany dyrektor Zakładów Spawalnictwa Gazowego w Nowej Huci. Działalność artystyczną zapoczątkował podczas strajku głodowego spawaczów w Horzowiu. W 1997 roku, kiedy to za namową kolegów zespawał pierdząc dwie rury molibdenowe o średnicy 20 cm każda. Fiasko w przemyśle – zbyt mała wydajność – okazała się jednak sukcesem artystycznym na miarę dokonań takich twórców jak: Pietrucha czy Kopczak. Idąc za ciosem, na początku 1984 roku Donica spawa rząd
stalowych tulei o łącznej długości 800 km2. Wyczyn ten spowodował
natychmiastowe wciągnięcie Donicy na regularnego członka Łyżki Czyli
Chilli. Represjonowany za zespawanie 3000 samochodów w korku ulicznym na Marszałkowskiej z Stolicy, odsiaduje w latach 1967-68 sześcioletni wyrok w zawieszeniu nad Wojewódzkim Okręgowym Zrzeszeniem Producentów Porcelitu im. Broniszewskiego. W owym czasie jest równocześnie zakuty w specjalne ołowiane galoty uniemożliwiające mu spawanie. Autor pieśni narodowych o charakterze internacjonalistycznym, rymowanych wierszy o spawaniu i galwanizacji, obrazów akwarelowych, np. „Lutownica".

Zdjęcia i wideo

Linki zewnętrzne