INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

13 marca 2010 roku Wrocławski Teatr Współczesny zapraszana na premierę Pułapki Tadeusza Różewicza w reżyserii Gabriela Gietzky'ego.


Tekst Pułapki dojrzewa w mojej wyobraźni. Jego obrazy stają się coraz bardziej bezkompromisowe i bolesne. Rozrasta się w ludzką epopeję groteskowego bycia nie na miejscu, niedopasowania. Przecież ten Franz u Różewicza jawi się chwilami jako ‘monumentalny potwór’, a przy tym bywa prześmiesznie żenujący... Jego Ojciec jest groźny i groteskowo ‘ciapowaty’... Matka delikatnie prosta... Kobiety Franza są często pretensjonalne... Siostra Ottla to ‘ziemiańska panna’... W tym krajobrazie wszyscy jakoś do siebie nie pasują, a wokół szaleje i odkształca się niedopowiedziany świat....
Twórczość Kafki powstaje przed pierwszą wojną światową i antycypuje istnienie machiny państwowej mielącej wszystko, na co po drodze natrafia. I Kafka zostawia nas z tym, czy raczej w tym stanie, który Modris Eksteins w „Święcie wiosny” nazywa zniecierpliwieniem, niepokojem i niepewnością. Świat jest zmęczony. Do tego dochodzi druga perspektywa, a więc perspektywa Różewicza, autora „Ocalonego”. Patrzy on z perspektywy po drugiej wojnie światowej, w której brał czynny udział, a pisze „Pułapkę” z głęboką świadomością doświadczenia Holokaustu. My podejmujemy ten temat dziś, po wydarzeniach 11 września, które ukazały globalnemu społeczeństwu kruchość liberalno-demokratyczno-kapitalistycznego status quo; w momencie kiedy Fukuyama ogłasza koniec historii i człowieka, kiedy za Bermanem i Marksem „wszystko, co stałe rozpływa się w powietrzu”. Świat się skończył. Jak to, zatem, opowiadać? Eschatologiczna perspektywa wydaje się nieunikniona. To tak, jak gdyby opowiadać świat – po końcu świata, i do tego nie popadając w banał i kicz. Może trzeba wyostrzyć spojrzenie, wysublimować je tak, aby widziało tylko biało-czarno. Parafrazując Bernharda - tak naprawdę tylko w przesadzie widać prawdę. A zatem: czarno, albo biało i wtedy zobaczymy. Najpierw opowiedzieć i wtedy zobaczymy, co się stanie. Opowiadam po końcu świata.

Gabriel Gietzky



zdjęcie z próby




_________________________________________________

A przed premierą WTW zaprasza na cykl spotkań Wokół premiery:

Spotkanie 1
12 marca 2010, piątek
godz. 18.00, Scena na Strychu
>projekcja filmu dokumentalnego Andrzeja Sapiji Różewicz w teatrze (2003 r. / czas: 60 min.);
Świetny film o dramaturgii Tadeusza Różewicza i jej fundamentalnym znaczeniu dla rozwoju polskiego teatru, o czym mówią m.in. Andrzej Wajda, Jerzy Jarocki, Kazimierz Kutz. Unikatowe fragmenty najlepszych realizacji scenicznych dramatów autora „Pułapki”. I największy „smak” filmu – Tadeusz Różewicz mówiący o teatrze przekornie, ironicznie, a przecież bardzo serio.
>projekcja filmu animowanego Piotra Dumały Franz Kafka (1991 r. / czas: 16 min.);Biografia fantastyczna Franza Kafki.

Zafascynowała mnie – mówi Dumała – postać tego człowieka, pracownika biura ubezpieczeń i pisarza, który, zda się, żył jednocześnie w kilku wcieleniach, w kilku sferach czasowych, kilku światach (...).

Prezentujemy ten wielokrotnie nagradzany film, żeby pokazać rozmaite, ale wybitne, efekty fascynacji Franzem Kafką. Kilkanaście lat wcześniejsza „Pułapka” ( i jeszcze wcześniejsze „Odejście głodomora”) Tadeusza Różewicza jest również znakomitym efektem długoletniej fascynacji Poety Franzem K.
>po projekcjach - rozmowa z prof. Józefem Kelerą o Pułapce Tadeusza Różewicza.
(Józef Kelera, emerytowany profesor Uniwersytetu Wrocławskiego i PWST we Wrocławiu, historyk literatury i teatru, krytyk teatralny, eseista, tłumacz, autor wielu książek o teatrze.)

Spotkanie 2
16 marca 2010, wtorek
po przedstawieniu, foyer I pietro
>spotkanie twórców Pułapki z publicznością

Oba spotkania poprowadzi dramaturg przedstawienia, Anna Błaszczak.

Wstęp wolny (ilość miejsc ograniczona)
Rezerwacja miejsc: Biuro Promocji, tel. 071/ 35 88 920
12 marca (piątek) uczestnicy spotkania otrzymają zaproszenia na wtorkowy spektakl Pułapki- 16.03.2010 r. o godz. 18.15


Tadeusz Różewicz podczas próby Pułapki