INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

Koncert Imagination Quartet oraz wystawa fotografii Bartosza Tylko
"Realne, lecz nie aktualne, idealne, lecz nie abstrakcyjne"

Imagination Quartet
modern/free jazz, muzyka improwizowana/eksperymentalna

Imagination Quartet prezentuje swobodny, przestrzenny i pełen wyobraźni styl,
w którym dostrzec można elementy zarówno modern i free jazzu, jak i muzyki improwizowanej i eksperymentalnej. Inspiracją jest wszystko, co może wpłynąć na wyobraźnię. Pod koniec lipca 2009 r. w studio UMFC zespół zarejestrował debiutancki mini-album zatytułowany „IQ”, wydany przez net label Polish Jazz Net z siedzibą
w USA. Dzięki temu muzyka kwartetu dostępna jest w wersji elektronicznej
w największych na świecie sklepach internetowych m.in. na Amazon.com i iTunes.

„Jeszcze 15-20 lat temu albumy na tym poziomie przybywały do nas z zagranicy,
a na naszej scenie byli w stanie nagrać je tylko najwybitniejsi, najbardziej doświadczeni jazzmani (…). Debiutancka EP-ka IQ to zwiastun, że pojawiła się na naszej scenie grupa warta uwagi” – Marek Romański / Jazz Forum, 7-8 2010.

Na jesieni 2009 r. zespół znalazł się w gronie finalistów festiwali Krokus Jazz Festival
i Jazz Juniors, a w czerwcu 2010 r. wystąpił na otwarciu wystawy World Press Photo. Na jesieni tego samego roku grupa odbyła pierwszą oficjalną trasę koncertową, podczas której zagrała 9 koncertów w całej Polsce, w tym transmitowany na żywo koncert ze studia Polskiego Radia PiK. W styczniu grupa zagrała kolejny koncert transmitowany na żywo, tym razem w audycji „Przesłuchanie” autorstwa Tomka Fina w Roxy FM.

Skład Imagination Quartet:
Michał Sołtan - gitara
Damian Pińkowski - saksofon tenorowy
Dariusz Świtalski – gitara basowa
Maciej Dziedzic – perkusja



www.myspace.com/imaginationquartet
www.youtube.com/imaginationquartet



Bartosz Tylko

„Realne, lecz nie aktualne, idealne, lecz nie abstrakcyjne”

Cykl „Realne, lecz nie aktualne, idealne, lecz nie abstrakcyjne”, to zbudowana w oparciu o glyphografię Moniki Aleksandrowicz monografia znaku będącego przedmiotem poznania w czasie.
Świat jest systemem znaków, których źródłem jesteśmy my. W relacji między nami, a poszczególnymi znakami ujawnia się genealogia prawdy. Znaki przywłaszczając sobie prawo do przypuszczalnego sensu nie odsyłają do niczego poza nimi samymi, nie odsyłają do treści idealnych, czy układów znaczeń o charakterze transcendentalnym. Znak jest samowystarczalny w przyznawaniu sobie znaczenia. Unieważniając myślenie jako działanie oraz uprzedzając działanie jako myślenie staje się stereotypowy i pusty.
Stając w obliczu tak rozumianych znaków, stajemy w istocie wobec dwóch perspektyw poznawczych.
Pierwsza z nich ma charakter czysto obiektywny, a jej źródło znajdujemy w przekonaniu o konieczności przypisania konkretnemu przedmiotowi znaków, których jest on nosicielem. Tak przypisane znaki nie tylko wskazywać będą pewien konkretny przedmiot, lecz także znaczyć coś zupełnie innego. Tendencja obiektywistyczna pozwala wszak na rozpoznanie rzeczy, lecz nie ich poznanie. Miesza znaczenie innego z przedmiotem, na który znak wskazuje, co w konsekwencji prowadzi po pierwsze do transpozycji sensu na obszar przyjemności i działalności praktycznej nastawionej na posiadanie i konsumpcje, po drugie wyróżnia rolę przedmiotu deprecjonując tym samym rolę znaku i po trzecie zmusza do koncentracji nad wyrażeniem tego, co oczywiste, a więc nadaje nam cech intelektualnych egoistów. Tendencja ta jest jednak konieczna, ale jedynie do momentu uświadomienia sobie roli kontekstu sytuacyjnego. Stoimy w obliczu dzieła sztuki, które znaczy więcej niż jakiekolwiek inne dzieło. Dlaczego? Gdy wyrażone jest w znakach o wiele głębiej niż wszelkie oczywiste znaczenia.
Kontekst sytuacyjny przełamując tendencje obiektywistyczną, kieruje nas ku drugiej perspektywie poznawczej opartej o wrażenia i jakości zmysłowe. Jakość zmysłowa wyraża nakaz eliminujący właściwość i odsyłający do znaku innego. Kryje ona w sobie przejaw przedmiotu innego niż ten, na który wskazuje, przejaw który kieruje nas ku innemu. System znaków to ich wielość. Lecz system to coś więcej niż tylko suma części. Znaki odróżniają się od siebie wymuszając poczucie zobowiązania wobec odnalezienia sensu przedstawiającego ukryty przedmiot. Jakości zmysłowe wskazują już nie na znaki puste lecz materialne. Co prawda nie są one same w sobie wystarczające nawet wtedy, gdy zostaną właściwie zinterpretowane, lecz będąc źródłem uczuć afirmatywnych, wprawiając w zachwyt, będąc prawdomównymi prowadzą do interpretacji pogłębionej, która przyczynia się bezpośrednio do ich dematerializacji prowadzącej do świata sztuki. Wszystko to ma wpływ na same jakości zmysłowe, które w świecie sztuki zabarwione zostają znaczeniem estetycznym.
Na tym etapie wszelkie poznanie jest już nieświadomym poznaniem świata sztuki poprzez jej znaki.



WSTĘP WOLNY !!!