INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

Od 22 lutego 2008 jest już w sprzedaży nowy numer magazynu Panoptikum
.

Independent.pl jest patronem medialnym tego wydania

W numerze 7 (14) 2008 poświęconym próbie zdefiniowania zaangażowania w sztuce i filmie koncentrujemy się przede wszystkim na ewentualnych społecznych funkcjach sztuki, nowych formach dokumentalizmu i nowej definicji dokumentu. Chcemy raz jeszcze prześledzić dyskutowane żywo w ostatnich latach zagadnienia obiektywności i rejestracji versus subiektywności i kreacji w dokumencie; rezygnacji z dążenia do obiektywizmu, z indeksacyjnej funkcji (odzwierciedlania rzeczywistości), na rzecz otwarcie ideologicznych manifestów: czy jest to przejściowa moda, znak czasów czy może powrót do – wydawałoby się – zamkniętych w modernizmie utopii. Interesują nas poznawcze aspekty obrazu jako narzędzia refleksji realizowane na przykład w idei eseju wizualnego. Ważne wydają nam się zagadnienia retoryki, perswazji i propagandy oraz traktowania wytworów kultury audiowizualnej jako formy komunikacji społecznej.

Celem numeru jest także próba reinterpretacji/rewizji historii kultury, historii poszczególnych mediów artystycznych, a także tez/wizji na temat historii kultury zawartych w samych wytworach kultury audiowizualnej (reprezentacja historii). Pytamy o kanon kultury (kanon czy kanony?) oraz o kryteria kanoniczności. W zgromadzonych tu tekstach znajdują swoją reprezentację aktualne problemy społeczne/polityczne/etniczne zarówno te poruszane poprzez, jak i wywoływane przez wytwory kultury audiowizualnej.

Po raz pierwszy na łamach PANOPTIKUM i po raz pierwszy w języku polskim publikujemy tekst Irit'y Rogoff. Znajdziecie u nas też artykuły Jacques'a Ranciere'a i Guy'a Debord'a. Poza nimi dużo świetnych artykułów autorów rodzimych.

W numerze można znaleźć artykuły umieszczone w czterech blokach tematycznych:

I.Dokumentacje rzeczywistości

Tekst ogłoszonego przez magazyn „Art Forum” w 2006 roku najważniejszym filozofem dla sztuki współczesnej, Jacques`a Ranciere`a, w którym pojawia się definicja polityczności  stanowiąca punkt odniesienia dla reszty zawartości numeru.
Rodzinne transgresje Kazuo Hary pióra Bartosza Zająca – zagadnienie autorskości śledzi już na przykładzie konkretnej realizacji dokumentalnej, niemal zupełnie u nas nieznanego reżysera. Twórczość japońskiego apologety home videos, autor kina prywatnego, od początku lat 70. jest stałym rejestratorem społecznych transgresji. Zając opisuje ciekawy paradoks twórcy wychowanego w innym kodzie kulturowym, który – świadomie sięgając po rozwiązania formalne zwraca kamerę na samego siebie, przekraczając kolejne społeczne tabu.

II. Krytyka – Krytycyzm – Krytyczność

Kim jest teoretyk?  tłumaczonej po raz pierwszy na język polski Irit Rogoff wyznaczający drugi biegun myślenia o zaangażowaniu i samego zaangażowania w tym numerze w oparciu o, wprowadzoną przez autorkę, definicję krytyczności.
Społeczeństwo spektaklu Guya Debord autora permanentnej krytyki tytułowego społeczeństwa spektaklu sięga po jego podstawowe medium. Debord, będący zarówno krytykiem, jak i twórcą kina wykorzystał je w sposób skrajnie nonkonformistyczny, odrzucając jego wszystkie bezpieczne konwencje. Tekst ten przybliża główne założenia idee tego autora.

III. Definicje zaangażowania

Dział ten skupiający teksty rozprawiające się z zaangażowaniem świadomie implikowanym w dzieło przez jego twórcę – otwiera artykuł Mirosława Przylipiaka o najbardziej znanym amerykańskim nurcie kina dokumentalnego (direct cinema), na przykładzie The Children Were Watching Richarda Leacocka, o integracji szkół podstawowych w Nowym Orleanie.
Miki i Donald na froncie (wewnętrznym) Łukasza Biskupskiego opisuje kolejny przykład zangażowania się filmowców, a nawet całych wytwórni filmowych w debatę publiczną, nigdy nie wyizolowaną z zysków finansowych na przykładzie instrumentalnego wykorzystania sztandarowych postaci filmu animowanego Myszki Miki i Donalda w celach propagandowych.
W swym artykule Dominik Kuryłek analizuje Rysunki z Wietnamu Aleksandra Kobzdeja, nieco zapomniane dzieło jednego z najbardziej kontrowersyjnych twórców polskich XX wieku, i stawia jednocześnie dwa pytania: o to, czy realizacja Kobzdeja jest modelowym przykładem dzieła socrealistycznego i zarazem, czy realizacja Kobzdeja nie jest modelowym przykładem dzieła socrealistycznego.

IV. Policja – polityka – polityczność…

Sebastian Jakub Konefał podejmuje temat polityczności jako nieuświadomionego czy też politycznego (prze)pisania pozornie neutralnych struktur. Czyni to na przykładzie feministycznych śladów literackiej wyobraźni sf, na które kino głównego nurtu zareagowało mizoginiczną, głęboko ideologiczną dystopią społeczeństwa przyszłości.
Kamera i wideo jako narzędzia politycznego dyskursu w tańcu współczesnym Joanny Szymajdy to studium wyjątkowe i pionierskim na polskim gruncie, analizujące romans pomiędzy tańcem współczesnym i medium wideo jako katalizatorem i zarazem zapalnikiem potencjałów politycznych tańca.
W dwóch tekstach Janusz Stachowiak i Łukasz Kobylarz, zgodnie wskazują na rejony kina głównego nurtu i telewizji. W porządku chronologicznym pierwszy z artykułów koncentruje się na filmowej reprezentacji wojny w Wietnamie, drugi – Zimnej Wojny (tzw. nurt action-hero), z nadal podtrzymywaną predylekcją do sięgania w wietnamską przeszłość amerykańskiego żołnierza.

Projekt współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej

SPRZEDAŻ: Panoptikum dostępny jest w ogólnopolskiej sieci salonów prasowych Empik oraz w sprzedaży wysyłkowej za zaliczeniem pocztowym. KONTAKT: dystryb@panoptikum.pl

CENA: 18 PLN

WYDAWCA:
Akademickie Centrum Kultury Uniwersytetu Gdańskiego "Alternator"
Stowarzyszenie A KuKu Sztuka

więcej: www.panoptikum.pl