INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

Przedstawiamy plany wydawnicze Korporacji Ha!art na jesień i zimę 2008.

Wydanych zostanie dziewięć książek, w tym:
- „Gorycz wygnania” – książka o kinie brytyjskiego reżysera Terence’a Davisa (już w księgarniach) oraz
- „Krótka historia grupy Ładnie” (Linia Wizualna),
zbiór esejów Giorgio Agambena „Stan wyjątkowy” (Linia Krytyczna),
- „Na brzegach politycznego” wybitnego francuskiego filozofa Jacquesa Ranciere’a (Linia Radykalna) oraz
- „Nieszczęśni” – najgłośniejsza książka B.S.Johnsona (Linia Liberatura, już w księgarniach).

Ponadto, w listopadzie zostanie zainaugurowana nowa seria wydawnicza Korporacji Ha!art – Seria z Wywiadami, a pierwszą książką z tej serii będą „Gejdar” Dominiki Buczak i Mike’a Urbaniaka – wywiady z polskimi gejami.

Poza seriami planowane jest wydanie wyjątkowej w swej formie książki Patrycji Musiał „Mobilizacja. Wywiady z malarkami i malarzami roczników 70.” oraz readera „Stadion X – miejsce, którego nie było” dokumentującego działania podjęte przez Fundację Laury Palmer oraz Fundację Bęc!zmiana w ramach projektu Finisaż Stadionu i Jarmarku Europa w odcinkach.


LINIA WIZUALNA

Michał Oleszczyk, „Gorycz wygnania. Kino Terence’a Daviesa”
premiera 1 września 2008

O książce:
Książka przybliża polskiemu czytelnikowi twórczości brytyjskiego reżysera Terence’a Daviesa, która od kilku lat przeżywa renesans w Wielkiej Brytanii (dwie książki analityczne od roku 2003; liczne artykuły w periodykach filmoznawczych), a ostatnio stała się dostępna także w Polsce za sprawą retrospektywy w TVP Kultura. W lipcu 2008 w ramach festiwalu filmowego Era Nowe Horyzonty odbędzie się pełna retrospektywa twórczości Daviesa, na której będzie obecny sam reżyser. Do tej pory Daviesowi nie poświęcono w Polsce żadnego szerszego filmoznawczego omówienia (wyjątkiem były dwa niewielkie teksty Ewy Mazierskiej w „Kinie” i „Iluzjonie”).

Autor skupia się na systematycznej analizie wszystkich filmów zrealizowanych przez Daviesa na przestrzeni niemal 30 lat. Są to, kolejno: Dzieci (Children, 1976), Madonna z dzieciątkiem (Madonna and Child, 1980), Śmierć i przemienienie (Death and TRansfiguration, 1983), Dalekie głosy, martwe natury (Distant Voices, Still Lives, 1988), Kres długiego dnia (The Long Day Closes, 1992), Neonowa Biblia (The Neon Bible, 1995) oraz Świat zabawy (The House of Mirth, 2000). Swoistym aneksem do wymienionych filmów stała się wdana w roku 1984 autobiograficzna powieść eksperymentalna autorstwa Daviesa, pt. Hallelujah Now. Książkę zamyka obszerna rozmowa z reżyserem.

O autorze:
Michał Oleszczyk (ur. 1982) – filmoznawca, krytyk filmowy. Laureat nagrody im. Krzysztofa Mętraka (2005). Stypendysta Ministra Edukacji Narodowej i Sportu (2004/05). Absolwent filmoznawstwa UJ. W Instytucie Amerykanistyki i Studiów Polonijnych UJ przygotowuje pracę doktorską poświęconą krytycznofilmowej myśli Pauline Kael. Publikuje w „Kinie”, „Tygodniku Powszechnym” i pracach zbiorowych (m. in. Mistrzowie kina amerykańskiego – klasycy pod red. Łukasza A. Plesnara i Rafała Syski).

Magdalena Drągowska, Dominik Kuryłek „Krótka Historia Grupy Ładnie”
Premiera listopad 2008

O książce:
Grupa Ładnie była swoistym fenomenem polskiej sztuki przełomu lat 90. i 2000. stworzonym przez piątkę krakowskich postaci z pola sztuki: Rafała Bujnowskiego, Marka Firka, Marcina Maciejowskiego, Wilhelma Sasnala i Józefa Tomczyka "Kurosawę". Fenomenem, który tak, jak szybko, nieoczekiwanie i nagle zaistniał - wprowadzając na scenie artystycznej ożywczy ferment, równie szybko i nieoczekiwanie znikł. Wokół Grupy Ładnie z czasem narosło wiele plotek, mitów i legend. Gra z figurą awangardowego artysty, igranie z ideą artystycznej grupy, doprowadziły do tego, że wizerunek Ładnie od samego początku powstania grupy nie był i nie jest - również dzisiaj - łatwy do uchwycenia. Paradoksalnie nie ułatwiają tego liczne informacje o Grupie, umieszczane w popularnych publikacjach i naukowych opracowaniach, rozmowy ze świadkami organizowanych przez nią wydarzeń, a także informacje przekazywane przez samych członków grupy - m.in. w wydawanym przez nich art zinie "Pismo we wtorek".

"Krótka historia Grupy Ładnie" skupia w sobie porozrzucane i pomieszane - także przez samych członków - szczątki informacji o Ładnie. Autorzy nie mieli jednak ambicji tworzyć podręcznika. Książka Jest raczej narracją o reprezentacji Grupy Ładnie. "Krótka historia Grupy Ładnie" mówi o jej wizerunku, który rozmywa się paradoksalnie w miarę przybliżania się do niego samego.

Na tom składa się historyczna monografia zjawiska, esej interpretacyjny, szereg rozmów z członkami Grupy, uczestnikami i świadkami wydarzeń oraz antologia tekstów napisanych od lat 90. o Grupie Ładnie.

O autorce:
Magdalena Drągowska – (1977) historyczka sztuki i niezależna kuratorka. Absolwentka historii sztuki (UW) i Muzealniczych Studiów Kuratorskich (UJ). Współpracowała z warszawskimi galeriami Raster i Yours, Fundacją Galerii Foksal oraz z Fundacją Nowej Kultury Bęc Zmiana. Współkuratorka wystawy Manual (2007, Galeria Kronika w Bytomiu). Mieszka i pracuje w Warszawie.

LINIA KRYTYCZNA

Giorgio Agamben, „Stan wyjątkowy“ [Stato di Eccezione]
Premiera październik 2008

O książce:
Opublikowany w 2005 roku „Stan wyjątkowy“ powstawał w czasie tzw. wojny z terroryzmem, która miała być odpowiedzią Stanów Zjednoczonych na ataki z 11 września. Ten fakt historyczny ma ogromne znaczenie, ponieważ projekt Agambena został pomyślany nie tylko jako studium filozoficzne, ale przede wszystkim jako odpowiedź na współczesne konflikty polityczne i społeczne. W serii krótkich, niezwykle erudycyjnych esejów Agamben dotyka najbardziej palących problemów współczesnej polityki. Pisze o sytuacji jednostki w nowoczesnych społeczeństwach, wyjaśnia fenomeny polityczne ostatnich lat (terroryzm, nowe sposoby prowadzenia wojny, wpływ polityki na życie społeczeństw i instytucji), definiuje granice naszej wolności i wskazuje na drogi wyjścia z politycznego impasu, w którym się znaleźliśmy.

O autorze:
Giorigio Agamben (ur. 1942) – filozof włoski, jeden z najwybitniejszych współczesnych myślicieli. Wykłada na Uniwersytecie Weneckim. Uczył na największych uczelniach amerykańskich i europejskich. Jest autorem dwudziestu książek, z których najsłynniejsza to Homo Sacer. Władza suwerena i nagie życie. W 2006 roku otrzymał prestiżową nagrodę Prix Européen de l'Essai Charles Veillon. W latach 1966 i 1968 Agamben uczestniczył w seminariach Heideggera poświęconych Heraklitowi i Heglowi. Początkowo jego zainteresowania obejmowały kulturę średniowiecza, poetykę, językoznawstwo, literaturę i filologię. Bardzo szybko jednak zaczął zajmować się problematyką filozoficzną. Największy wpływ na jego studia polityczne mieli: Walter Benjamin (którego dzieła zebrane wydał w języku włoskim), Hannah Arendt, Michel Foucault oraz Carl Schmitt.

Głosy krytyki:
[Ned Rossiter, nettime-1 2003] Według Agambena zachodni system polityczny wspiera się na podwójnym ruchu między dwoma heterogenicznymi i antytetycznymi elementami: nomos i anomos, prawem i czystą przemocą, prawem i tymi formami życia, których artykulację zapewnia stan wyjątkowy. W odpowiedzi na ruch, który próbuje utrzymać relację między powyższymi elementami, Agamben proponuje ruch odwrotny, którego celem jest zerwanie fikcyjnego związku między przemocą i prawem. (…) Celem radykalnej polityki jest rozerwanie węzła między przemocą i prawem – działanie to nie implikuje powrotu do wcześniejszego stanu, lecz otwarcie nowych możliwości. Stato di eccezione Agambena jest (…) dokumentem, który rysuje etyczną i konceptualną drogę wyjścia poza stan wyjątkowy.

LINIA RADYKALNA

Jacques Rancière, „Na brzegach politycznego”, tłum. Iwona Bojadżijewa i Jan Sowa
Premiera październik 2008

O książce:
Kolejna, po Dzieleniu postrzegalnego książka wybitnego francuskiego filozofa wydawana przez Korporację Ha!art. Zawiera teksty pisane między 1986 a 1996 rokiem. Ranciere konsekwentnie łączy w nich teoretyczną analizę najważniejszych pojęć filozofii polityki – takich jak równość, wspólnota, władza, autorytet, demokracja czy sama polityka – z odwołaniami do współczesnych wydarzeń i sporów od wojny w Algierii z końca lat 50-tych do wyborów prezydenckich we Francji na początku 90-tych. Definiuje również terminy kluczowe dla swojej filozoficznej refleksji: "polityka", "policja", "polityczne", "wspólnota dzielenia" czy "postrzegalne". Książka uzupełnia lukę w prezentacji myśli Ranciere'a, ułatwiając zrozumienie jego późniejszych książek opublikowanych już w Polsce (Dzielenie postrzegalnego, Nienawiść do demokracji i Los obrazów).

"Zadaje się nam pytanie, czym jest to, co określamy jako polityczne? Odpowiem jak najzwięźlej: polityczne jest miejscem styku dwóch heterogenicznych procesów. Pierwszy z nich dotyczy rządzenia. Polega na organizowaniu we wspólnotę ludzkiego zgromadzenia za jego własnym przyzwoleniem i opiera się na hierarchicznym podziale miejsc i funkcji. Ten proces nazwę policją. Drugi z nich to równość. Polega on na grze praktyk zakładających równość każdego z każdym i troskę o jej weryfikację. Nazwa, która najtrafniej opisuje tę grę, to emancypacja." - Polityka, identyfikacja, podmiotowość

O autorze:
Jacques Rancière – francuski filozof, urodzony w 1940 roku w Algierze, emerytowany profesor Uniwersytetu Paris VIII w Saint-Denis. Był współautorem wydanego w 1965 roku pod redakcją Luisa Althussera Czytania Kapitału. W swojej teorii politycznej zajmował się analizą pojęć wchodzących w skład dyskursu politycznego, takich jak "ideologia", "hegemonia" i "proletariat". Poruszał się również na granicy teorii społecznej i historii, co znalazło wyraz w takich książkach jak La nuit des prolétaires. Archives du rêve ouvrier (1981) dotyczącej politycznej działalności i społecznej świadomości robotników w XIX-wiecznej Francji oraz Le philosophe et ses pauvres (1983) poświęconej miejscu biedy i biedaków w myśli wielkich filozofów. Równolegle rozwijał swoją teorię estetyczną, w której estetyka rozważana jest w powiązaniu z polityką i organizacją społeczną. Zwieńczeniem tej refleksji jest wydana w 2000 roku książka Le partage du sensible. Esthétique et politique (polskie wydanie: Dzielenie postrzegalnego. Estetyka i polityka, tłum. Maciej Kropiwnicki i Jan Sowa, Korporacja Ha!art, Kraków 2007). Najważniejsze książki Rancière'a to: Na brzegach politycznego (1990), La mésentente (1995), Dzielenie postrzegalnego. Estetyka i polityka (2000) oraz Nienawiść do demokracji (2005).

Mike Davis, „Bryczka Budy. Krótka historia bomby samochodowej”
Premiera grudzień 2008

O książce:
We wrześniu 1920 roku włoski anarchista Mario Buda wysadził w powierzę zaparkowaną na Wall Street bryczkę wypełnioną dynamitem i żelaznym złomem, zabijając w 40 osób. Od tamtego czasu prototyp Budy stał się – by użyć określana Jean-Paul Startre'a - "siłami powietrznymi ubogich", dewastując ulice miast od Bombaju po Oklahomę. W swojej znakomitej książce Mike Davies śledzi rozwój i wykorzystanie samochodu pułapki, pokazując jaką w globalizacji tego podstawowego narzędzie współczesnych terrorystów odegrały służby wywiadowcze, w tym głównie USA, Izraela, Indii i Pakistanu. Argumentuje, że to właśnie nieustające zamachy z wykorzystaniem bomb samochodowych, a nie bardziej apokaliptyczne niebezpieczeństwa w rodzaju broni nuklearnej czy bio-terroryzmu, zmieniają wygląd i charakter miast, gdzie uprzywilejowane ośrodki władzy zamykają się w "stalowych pierścieniach", aby bronić się przed zagrożeniem, które wydaje się jednak niemożliwe do opanowania.

O autorze:
Mike Davis (ur. 1946) – amerykański krytyk społeczny, urbanista i działacz polityczny. W 1986 roku debiutował książką Prisoners of the American Dream. Politics and Economy in the History of the U.S. Working Class, w której stara się odpowiedzieć na pytanie, dlaczego w USA, kraju będącym od wieku awangardą cywilizacji przemysłowej nigdy nie powstała masowa partia robotnicza. Jego najbardziej znana praca to Late Victorian Holocausts. El Niño Famines and the Making of the Third World, utrzymana w duchu teorii zależności historyczna analiza wpływu europejskiego imperializmu na państwa Dalekiego Wschodu i Azji Południowej. W swojej bogatej twórczości Davis zajmował się również obszernie ekologią i urbanistyką. Jest autorem błyskotliwego i przejmującego studium miejskich slumsów (The Planet of Slums). Bryczka Budy jest jego pierwszą książką tłumaczoną na język polski.

SERIA LIBERATURA

B.S. Johnson, „Nieszczęśni”, tłum. Katarzyna Bazarnik
Premiera 1 września 2008

O książce:
Nieszczęśni to najgłośniejsza książka Johnsona, radykalniejsza w formie od Gry w klasy Cortázara. Interaktywna powieść, złożona z luźnych, nienumerowanych arkuszy ukrytych w pudełku, otwiera przed czytelnikami tajemnice umysłu bohatera. Ścieżki przeszłości i teraźniejszości, splątane w labiryncie miasta, wiodą go nie tylko na stadion piłkarski, ale i w głąb pamięci – do wspomnień o zmarłym na raka przyjacielu i pierwszej wielkiej miłości. Szczera, lecz nie sentymentalna, poruszająca opowieść o przyjaźni, pamięci, śmierci, miłości i zdradzie.

O autorze:
Bryan Stanley Johnson (1933–1973) – brytyjski autor głośnych, bulwersujących krytykę powieści, m.in., Albert Angelo (1964), Nieszczęśni (The Unfortunates, 1969) i House Mother Normal (1971). Miłośnik twórczości Sterne’a i Joyce’a, kontynuator tradycji awangardowych, łączy inwencję językową z charakterystyczną dla liberatury kreatywną typografią.

Głosy krytyki:
„Niezwykle utalentowany pisarz” Samuel Beckett
„Jedyny brytyjski autor, który ma odwagę od nowa określić formę powieści […]. Przyszłość powieści zależy od twórców takich jak B.S. Johnson”. Anthony Burgess

SERIA Z WYWIADAMI

Dominika Buczak, Mike Urbaniak, „Gejdar”
Premiera 10 listopada 2008

O książce:
Profesora medycyny, ucznia liceum, pracownika telefonu zaufania i niedoszłego księdza łączy jedno – są gejami mieszkającymi w Polsce. Dominika Buczak i Mike Urbaniak rozmawiają z kilkunastoma mężczyznami próbując znaleźć odpowiedź na pytanie: co to znaczy być gejem. Bohaterowie książki są różni. Mają odmienne poglądy społeczne i polityczne, inaczej zapatrują się na kwestie emancypacji, homofobii, formalizacji związków osób homoseksualnych czy adopcji dzieci. Jedni są antyreligijni, traktują kościół katolicki jako źródło homofobicznej opresji. Inni, głęboko wierzący w nim właśnie szukają wsparcia.
We wszystkich rozmowach powracają motywy trudnego procesu odkrywania tożsamości, bolesnego coming outu, prób nawiązania głębokich relacji w heteronormatywnym świecie. Apostołowie żyją w czasach przełomu. Wyszli z podziemia. Czekają na normalność. Mają odwagę opowiadać o swoim życiu.
Polska debata publiczna dotycząca homoseksualizmu i miejsca gejów w społeczeństwie pełna jest frazesów, pustych haseł, opinii często nie mających nic wspólnego z rzeczywistością. Warto w końcu zapytać samych gejów co myślą, czego chcą, jak żyją – to właśnie zrobili autorzy „Gejdar” Po prostu pytali.

O autorach:
Dominika Buczak (1975) – dziennikarka, miłośniczka Nowego Jorku, niekończących się rozmów i odważnych kobiet. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 2000 do 2006 roku pracowała w Radiu Kraków. Publikowała w „Midraszu”, „Słowie Żydowskim”, „Autoportercie”, „Zwierciadle”. Współpracuje z „Wysokimi Obcasami”. Ze Śląska uciekła do Krakowa, z Krakowa – do Warszawy.
Mike Urbaniak (1981) – dziennikarz i animator kultury. Pomysłodawca i współtwórca inicjatyw kulturalnych i kampanii społecznych. Był związany z wieloma organizacjami gejowskimi i żydowskimi. Współprowadzi Kibbutz Sztuki promujący współczesną kulturę izraelską. Mieszkanie z widokiem na Starą Synagogę, zamienił na mieszkanie z widokiem na Pałac Kultury. Uwielbia Tel Awiw

POZA SERIAMI

Patrycja Musiał, „Mobilizacja. Wywiady z malarkami i malarzami roczników 70.”
Premiera grudzień 2008

O książce:
„Mobilizacja. Wywiady z malarkami i malarzami roczników 70.” to książka zbierająca wypowiedzi najciekawszych artystów, urodzonych w latach 70 –tych, związanych z medium malarskim, uznanym za najwyrazistszy głos artystyczny po transformacji ustrojowej. Do projektu zostali zaproszeni: Wilhelm Sasnal, Rafał Bujnowski, Marcin Maciejowski, Bartek Materka, Agata Bogacka, Paweł Książek, Paulina Ołowska, Agnieszka Brzeżańska, Zbigniew Rogalski. Publikacja dokumentuje działalność wyjątkowego pokolenia, ludzi urodzonych na styku dwóch epok i wyjaśnienie fenomenu wyrazistości i popularności ich sztuki.
Zebrany materiał stanowi zapis refleksji twórców nad własną pracą, sytuacją zawodową oraz nową dynamiką rozwoju polskiego życia artystycznego, w momencie, gdy ich silne pozycje w świecie sztuki współczesnej zostały już uznane w kraju i zagranicą. Obszerne rozmowy pozwalają spojrzeć z nowej perspektywy na znane wydarzenia i tematy, ale też przybliżają projekty prezentowane wyłącznie za granicą, doświadczenia szkolne i poglądy pozaartystyczne poszczególnych twórców.
Publikacja została przygotowana w formie artbooka z autorskimi rysunkami twórców, reprodukcjami ich prac, dokumentalnymi i aktualnymi fotografiami oraz płytą CD z fragmentami wywiadów i materiałem wizualnym. „Mobilizacja” zainteresuje profesjonalistów ze względu na wartość dokumentalną materiałów, a ze względu na lekką formę rozmów, szerokie grono osób zainteresowanych kulturą współczesną. Książka ma szansę otworzyć dyskusję na temat wspólnych źródeł artystycznych oraz polityczno-historycznych twórczości pokolenia roczników 70.

O autorce:
Patrycja Musiał (ur.1977) historyczka sztuki, kuratorka, fotografka i dziennikarka. Współpracuje z wydawnictwem „Ha!art” i Gazetą Wyborczą. Założycielka i prezeska Fundacji No Local zajmującej się promocją i popularyzacją polskiej sztuki współczesnej.

Stadion X - miejsce, którego nie było
Premiera listopad 2008

O książce:
Reader dokumentujący działania podjęte na Stadionie X-lecia w świetle cyklu kuratorskiego „Finisaż Stadionu i Jarmarku Europa w odcinkach”, ujmujący artystyczną, botaniczną, architektoniczną perspektywę tego miejsca a także tło teoretyczno-problemowe. Założeniem autorów jest żeby ktoś, kto weźmie te książkę do ręki za rok lub za kilka lat - dowiedział się jak złożonym, heterotopicznym, wieloznacznym, wieloetnicznym, historycznym, architektonicznym i botanicznym miejscem było to 'miasto w mieście'. Stadion został usypany z gruzów powojennej Warszawy, przez 40 lat służył poprzedniemu reżimowi, na początku lat 80-tych przestano organizować tam imprezy sportowe, po 1989 roku zreanimowali go pionierzy kapitalizmu, m.in. wietnamska inteligencja, która zajęła koronę obstawiając ją łóżkami polowymi z towarem (a dziś po powrocie do kraju tworzy elitę ekonomiczną Wietnamu). Stadion to też jedyne wielokulturowe miejsce w homogenicznej Warszawie i wreszcie przykład braku debaty na temat dobrej architektury realnego socjalizmu. Takie działania jak Boniek, Wizja lokalna, Radio Stadion, Palowanie czy Schengen służyły m.in. temu żeby zainscenizować tę rzeczywistość, wyobrazić ją sobie inaczej, wydobyć jej ukryte sensy, problemy, które „wiszą w powietrzu”, których jednak artyści wcześniej nie dotykali.

Projekt realizowany był przez Fundację Laury Palmer i Fundację Bęc!Zmiana.

więcej: www.ha.art.pl