INDEPENDENT.PL - polska kultura niezależna

Obdarzona niezwykłym głosem i talentem muzycznym wokalistka oraz skrzypaczka, określana niekiedy mianem 'wschodzącej gwiazdy' polskiej sceny folk / etno / world music, jest solistką zespołów Čači Vorba oraz Orkiestra św. Mikołaja. Śpiewa i gra na wielu instrumentach, różnymi, rzadko spotykanymi na polskich scenach technikami i stylami - skrzypcach, kemençe (turecki intrument strunowy), altówce węgierskiej (w kilku odmianach), kontrabasie, drewnianych łyżkach i kance od mleka (tradycyjne instrumentarium Romów węgierskich oraz wołoskich). Posiada imponujący repertuar pieśni cygańskich, słowackich, góralskich, rumuńskich, węgierskich, greckich, tureckich oraz arabskich. Maria Natanson pochodzi z rodziny o wielopokoleniowej tradycji muzycznej. Jest wnuczką kompozytora Tadeusza Natansona.

22 letnia artystka, ''największy atut i jednocześnie znak firmowy Čači Vorba'', w ciągu zaledwie kikuletniej kariery zdążyła wziąść udział w nagraniach 4 oficjalnych albumów płytowych (Transkapela Over The Village - Ferment 2006; Orkiestra św. Mikołaja Nowa Muzyka - Ferment 2007; Lem-Agination - Open Sources 2007; Čači Vorba Szczera Mowa - Red Taboret 2008), zdobyć kilka prestiżowych nagród (m.in. nagroda II stopnia w konkursie Festiwalu Polskiego Radia "Nowa Tradycja" w 2006 r.) oraz zgrać kilkaset koncertów w kraju i za granicą. Maria ma także na koncie współpracę z innymi zespołami i projektami muzycznymi (m.in. Village Collective, Kałe Bała, kapela góralska 'Po Ćmoku', ukraiński zespół Burdon). Jej wysokie umiejętności muzyczne zarejestrowane zostały również na oficjalnych wydawnictwach płytowych czołowych polskich festiwali folkowych: ''Nowa Tradycja'', ''Mikołajki Folkowe'' oraz ''Z wiejskiego podwórza''. W 2007 r. wraz z Piotrem Majczyną prowadziła warsztaty muzyki karpackiej w ramach cyklu «Mozaika Kultur» (Teatr NN w Lublinie) oraz pieśni romskich (Fundacja Edukacyjna Jacka Kuronia w Teremiskach). Obecnie kontynuuje działalność artystyczną, przygotowując nowy materiał muzyczny z Čači Vorba (planowane wydanie nowej płyty na początku 2010 r.) oraz przygotowując nowe projekty muzyczne.

Maria Natanson swoje zainteresowania muzyką tradycyjną zawdzięcza szczególnie mamie, która od najmłodszych lat uczyła ją pieśni cygańskich i rosyjskich. Maria wychowywała się na starych płytach winylowych z muzyką ludową z domowej kolekcji. Formalną edukację muzyczną rozpoczęła w wieku 6 lat. Z powodu zainteresowań muzyką tradycyjną w wieku 14 lat przerwała naukę w szkole muzycznej i uciekła z domu w Karpaty. Tam podpatrywała naturszczyków m.in. z Zakopanego, Bukowiny Tatrzańskiej, Żywca, Szczyrku. W trakcie 5-letniej wędrówki w poszukiwaniu żywej muzyki karpackiej i cygańskiej współpracowała z wieloma znanymi muzykami i zespołami góralskimi, słowackimi oraz romskimi. Przez ponad pół roku mieszkała z Romami z zespołu Kałe Bała w Czarnej Górze.

W 2002 r. Marysia poznała środowisko Orkiestry św. Mikołaja, współpracę z dwoma muzykami tego lubelskiego zespołu - Piotrem Majczyną i Robertem Brzozowskim - rozpoczynając od wyjazdów w charakterze grajków ulicznych do Niemiec. Spontanicznie uformowane trio stanowi trzon dzisiejszej 6-osobowej grupy Čači Vorba, specjalizującej się w muzyce bałkańskiej, karpackiej oraz cygańskiej. Od 3 lat Marysia Natanson jest «naturalizowaną lublinianką», skupiając całą swoją aktywność artystyczną w tym mieście. Jesienią 2006 r. dołączyła do Orkiestry św. Mikołaja, w charakterze solistki, a już kilka miesięcy później nagrała z nią album «Nowa Muzyka» oraz płytę projektu «Lem-Agination» (rekonstrukcja autentycznej muzyki łemkowskiej w oparciu o archiwalne nagrania). W 2008 r. wraz z grupą Čači Vorba nagrała debiutancki album «Szczera Mowa».

Fascynuje ją muzyka tradycyjna z różnych regionów świata, szczególnie muzyka cygańska i bliskowschodnia. Interesuje się również kulturami, religiami i językami Wschodu. Zna język cygański oraz gwarę podhalańską.



Joanna Ulatowska, członkini Čači Vorba od 2006 r., kilka razy w tygodniu dokonuje muzycznego rytuału od którego lutnikom cierpnie skóra - w kilka chwil demontuje i podmienia podstawek oraz przekłada i przestraja struny, zamieniając tym samym klasyczną altówkę w węgierską bracsę, egzotyczny, siermiężnie brzmiący instrument ludowy. To kompromis pomiędzy rolą studentki Akademii Muzycznej a muzyka folkowego.

Joanna Ulatowska jest studentką Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu. W dzieciństwie, za przykładem starszej siostry, Barbary Ulatowskiej, rozpoczęła naukę gry na skrzypcach, zastępując je następnie altówką. Jako nastolatka, poprzez udzielanie się w Zespole Pieśni i Tańca «Jedliniok» oraz wspólne muzykowanie z siostrą, zaraziła się fascynacją muzyką karpacką oraz romską. W latach 2002-2008 współtworzyła żeńską formację folkową «Semenca», z którą zdobyła II miejsce w konkursie Scena Otwarta XVI Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Ludowej "Mikołajki Folkowe" (2006) oraz III miejsce w konkursie VII Międzynarodowego Festiwalu Muzyki "Bart Pop Folk Festiwal" w Bartoszycach (2008). Joanna Ulatowska ma również na koncie współpracę z zespołami oraz wykonawcami: Mitlos, Romani Bacht, Kałe Bała (muzyka romska), wrocławskim Ethnoholic (folk), Bente Kahan (muzyka żydowska), Po Ćmoku, Huc Mi Ta Huc, Wałasi, Zbójnicy (muzyka góralska) oraz Duch Dwooch (poezja śpiewana). Wolny czas spędza przeważnie na Podhalu, muzykując z kapelami góralskimi. Jej prawdziwą pasją jest tradycyjna muzyka Węgier i Siedmiogrodu oraz jazda konna.



Lubomyr Iszczuk, 25 letni ukraiński multinstrumentalista jest żywym przykładem jednej z naczelnych zasad, jakimi kieruje się Čači Vorba- «muzyka nie zna granic». Muzyk z determinacją kursuje między Lwowem a Lublinem, dwoma historycznie związanymi ze sobą miastami rozdzielonymi dziś «szengeńską granicą». Perkusjonista (darabuka, dombek, tapan, bendir), wirtuoz drumli, wyznawca idei «revival'u» ukraińskiej muzyki tradycyjnej a zarazem śmiały muzyczny eksperymentator.

Pochodzi z regionu Zakarpacia, jednego z najbardziej zróżnicowanych etnicznie miejsc na mapie Europy. Lubomyr dorastał razem z cygańskimi sąsiadami w przygranicznym Użhorodzie. Później wraz z rodzicami przeniósł się do Tarnopola w Zachodniej Ukrainie. Jego ojciec, Rusłan Iszczuk, obecnie nauczyciel śpiewu, wpółtworzył w latach 70-tych folk-rockową grupę «Opryszky»; zespół prześladowany przez sowieckie władze ze względu na swą «wywrotową» nazwę («Zbójnicy») oraz fakt wydania płyty w USA. Dzisiaj jego syn, Lubomyr, jest wyjątkowym artystą zaangażowanym w ruch ożywiania rodzimej muzyki ludowej; «wypełniania olbrzymiej luki jaka powstała w muzyce tradycyjnej w epoce komunizmu», jak mówi sam artysta.

Lubomyr Iszczuk, absolwent Lwowskiej Państwowej Akademii Muzycznej, od 7 lat aktywnie uczestniczy w życiu ukraińskiej sceny folkowej. Zaczynał jako muzyk rockowy oraz sideman w kilku projektach latino, jazzowych oraz popowych, szybko jednak odkrył swoje zaintersowania muzyką tradycyjną. W 2004 r. dołączył do znanej na ukraińskiej i polskiej scenie folkowej formacji «Burdon» ze Lwowa. W ciągu 5 lat nagrał razem z grupą 3 oficjalne albumy CD oraz zagrał koncerty w wielu krajach, m.in. w Kanadzie, Niemczech, Polsce, Czechach, Estonii i na Węgrzech. W 2007 r. rozpoczął swoją przygodę z Čači Vorba, przydając grupie międzynarodowego charakteru. Od 2008 r. jest również współtwórcą «Tatosh Banda», autorskiego projektu który całkiem niedawno występował razem ze słynnym DJ Clickiem na scenie festiwalu ArtPole. Obecnie wiele z jego autorskich pomysłów zwrócone jest ku ożywianiu muzycznych tradycji jego rodzinnego Zakarpacia. Najświeższy multi-projekt artysty, «Pracownia Akustyczna REZOZVUK» skupia wielu zaprzyjaźnionych z Lubomyrem Iszczukiem artystów. Jego celem jest zwrócenie uwagi ukraińskiej publiczności na rodzimą tradycję muzyczną. Jak twierdzi sam Lubomyr, «REZOZVUK» ma stanowić przeciwwagę dla muzycznej stylistyki «cepelii», reliktu minionej ery.



Paweł Sójka, Absolwent Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina, pedagog oraz niezwykle wszechstronna osobowość artystyczna, doskonale odnajdująca się zarówno w muzyce klasycznej, jak i w muzyce tradycjnej różnych kultur. Jest najnowszym 'nabytkiem' Čači Vorba. Wolny czas spędza...sędziując w meczach piłkarskich. Miłośnik historii II wojny światowej.

Paweł Sójka, od 10 lat członek 'Lubliner Klezmorim' (muzyka klezmerska), udziela się w wielu projektach muzycznych. Koncertuje zarówno w kraju jak i za granicą mi.n. z Borysem Somerschafem (romanse rosyjskie), Justyną Bacz-Kazior (piosenka francuska, poezja śpiewana), Jahiarem Azim Iranim (muzyka perska). Od 2008 r. jest stałym członkiem Čači Vorba. Ma również na koncie współpracę z teatrami dramatycznymi (Syrena, Rampa, Żydowski, Teatr im. J. Osterwy w Lublinie), gdzie miał możliwość współpracować z takimi artystami jak: Jan Jakub Należyty, Katarzyna Żak, Danka Stankiewicz, czy Leszek Kołakowski. Od 2008 r. jest współpracownikiem biura koncertowego "Estrada" przy Filharmonii Narodowej. Wielokrotnie nagrywał dla radia i telewizji.

Naukę gry na akordeonie rozpoczął w wieku 8 lat, a jego pierwszym nauczycielem był ojciec (akordeonista i organista). Już jako uczeń średniej szkoły muzycznej koncertował jako solista w kraju i za granicą (Austria, Węgry) otrzymując wyróżnienia za wyjątkową osobowość artystyczną. Był wielokrotnym stypendystą Prezydenta Miasta Lublina. Wielokrotnie uczestniczył w Międzynarodowych Kursach Interpretacji Muzycznej, pracując pod kierunkiem takich artystów jak: Fridrich Lips, Mika Väyrynen, Włodzimierz Lech Puchnowski, Bogdan Dowlasz, Jerzy Łukasiewicz, Jerzy Kaszuba, Klaudiusz Baran i in.

Głównym nurtem działalności artystycznej Pawła Sójki jest muzyka kameralna i właśnie na tym polu odnosi największe sukcesy. Od 1995 r. wspólnie z bratem Maciejem (klarnet) tworzy duet "Sooyka&Sooyka", zdobywając laury na wielu ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach, m.in.: w Klingenthal (Niemcy) - III nagroda (Międzynarodowy Konkurs Akordeonowy - 2001r.), Castelfidardo (Włochy) - I nagroda (Międzynarodowy Konkurs Akordeonowy - 2001 r.), Krakowie - III nagroda (VII Międzynarodowy Konkurs Współczesnej Muzyki Kameralnej - 2003 r.).



Od Mozarta po surowe brzmienia rumuńskich Karpat, od cepelii do jazzu. Fan muzyki Glenna Goulda, Evy Cassidy, Zeppellinów oraz rumuńskich lautarów, miłośnik filmów Woody Allena. Robert Brzozowski, od dziesięciu lat stały muzyk filharmonii lubelskiej, dobrze znany w Lublinie sideman, dawniej współpracownik lokalnego zespołu pieśni i tańca, dziś uczestnik muzycznych projektów lubelskiego środowiska folkowego jest także współtwórcą zespołu Čači Vorba.

Robert Brzozowski jest absolwentem Akademii Muzycznej w Bydgoszczy w klasie kontrabasu prof. Piotra Kurzawy. Jako muzyk klasyczny brał udział w nagraniach kilkunastu wydawnictw płytowych. Jest założycielem kwartetu smyczkowego 'Dolce Vita' istniejącego od 2002 r. Wspópracuje również z lubelskim kompozytorem muzyki filmowej Rafałem Rozmusem. Obok Čači Vorba, od wielu lat współtworzy również lubelskie zespoły folkowe: 'Orkiestra św. Mikołaja' oraz (wraz z dawnym akordeonistą Čači Vorba, Bartłomiejem Stańczykiem) 'Się Gra Trio'. Wraz z nimi wziął udział w nagraniach 5 oficjalnych wydawnictw płytowych, zagrał ponad 300 koncertów w 14 krajach oraz zdobył kilka prestiżowych nagród. Jest dwukrotnym laureatem konkursu Festiwalu Polskiego Radia «Nowa Tradycja» (Grand Prix z Odpustem Zupełnym w 2004 r.; nagroda II stopnia z Čači Vorba w 2006 r.). W 2007 r., nagrana z udziałem muzyka płyta Orkiestry św. Mikołaja «Huculskie Muzyki», otrzymała tytuł folkowej płyty roku w plebiscycie internautów «Wirtualne Gęśle».



Z wykształcenia prawnik, z wyboru i zamiłowania multiinstrumentalista, wokalista oraz wieloletni pasjonat muzyki etnicznej jest współtwórcą i kierownikiem artystycznym Čači Vorba. Jeszcze jako nastolatek zdobywał pierwsze informacje o muzyce etnicznej dobudowując do radia wzmacniacze fal, aby nocami łapać rozgłośnie rumuńskie, serbskie i greckie. Dziś Piotr Majczyna, aby oszczędzić innym takich zachodów, sam regularnie popularyzuje muzykę bałkańską w eterze jako stały współpracownik Radia Lublin.

Muzyk, od niemal 10 lat związany z lubelskim środowiskiem folkowym, jest także członkiem Orkiestry św. Mikołaja. Współtworzył lubelskie formacje Odpust Zupełny (2003-2008) oraz Jahiar Group (2005 - 2006). Na jego dorobek artystyczny składa się 6 pełnych wydawnictw płytowych, ponad 300 koncertów w 14 krajach oraz kilka prestiżowych nagród. Jest dwukrotnym laureatem konkursu Festiwalu Polskiego Radia «Nowa Tradycja» (Grand Prix z Odpustem Zupełnym w 2004 r. ; nagroda II stopnia z Čači Vorba w 2006 r.). W 2007 r., nagrana z udziałem muzyka płyta Orkiestry św. Mikołaja «Huculskie Muzyki», otrzymała tytuł folkowej płyty roku w plebiscycie internautów «Wirtualne Gęśle». W grudniu 2008 r. Piotr Majczyna został uhonorowany Nagrodą Prezydenta Miasta Lublina za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony dóbr kultury.

Piotr jest autorem wielu aranżacji oraz kompozycji inspirowanych muzyką tradycyjną. Jako instrumentalista specjalizuje się w grze na etnicznych instrumentach szarpanych. W jego szerokim instrumentarium, znajdują się m.in.: mandola, greckie bouzouki, tureckie saz i baglama, lutnia arabska, lira korbowa, środkowoazjatycki dutar, rumuńska cobza, gitara akustyczna oraz własnej inwencji gitara o stroju altówki węgierskiej. Wykonawcze zainteresowania muzyka wykraczają poza stylistykę konkretnych regionów z których pochodzą instrumenty - w ciągu kilku ostatnich lat rozwija m.in. własny styl gry na mandoli, oparty na imitacji rumuńskich cymbałów.