Granice miłości
Zuza Mierzejewska (20.10.2009 20:07)
Guillermo Arriga jest autorem scenariuszy do takich filmów jak Babel, 21 gramów czy Amores Perros. „Granice miłości” to jego debiut reżyserki.
Film ten jest dramatem przedstawiającym burzliwą historię Sylvii, nieszczęśliwej i zagubionej kobiety, która na co dzień jest menedżerką restauracji.
Bohaterka nie potrafi ułożyć sobie życia prywatnego. Trudne przeżycia z przeszłości wpływają na jej relacje z mężczyznami, brak stałego partnera, przygodny seks etc.
Pod wpływem pewnych zdarzeń Sylvia sięga pamięcią do przeszłości. Przywołuje najboleśniejsze wspomnienia związane z domem rodzinnym, pierwszą miłością, z matką ( w tej roli Kim Basinger).
Powoli odkrywamy przeszłość Sylvii, składamy w całość elementy historii.
Jednakże film zrobiony jest bez polotu, nie budzi ciekawości co będzie dalej, jakie będzie rozwiązanie, zakończenie tej historii.
Narracja jest prowadzona w mdły i nieciekawy sposób, dłuży się, o innowacyjności też można zapomnieć.
Mimo, iż Arriga ma na swoim koncie świetne scenariusze tutaj się nie sprawdził.
Rozczarowuje Charlize Theron, której owszem nie można odmówić urody, ale domniemany wielki talent aktorski ( nagrodzony Oskarem za role..) w tym filmie się nie ujawnia. Stworzona przez nią bohaterka jest nijaka, powtarzalna, w historii kina było ich już wiele.
Filmu nie ratuje też Kim Basinger, która absolutnie niewiarygodnie wypada w roli matki czwórki dzieci i kobiety po przejściach. Jej twarz, która wyraźnie miała styczność z botoksem, nie przekazuje prawdziwych emocji i przeżyć.
Film nie jest przekonywujący. Nijakość bohaterów i powtarzalność historii sprawiają, iż ja jako widz nie wczułam się w historie i losy bohaterów. Miałam wrażenie, że wszystko to już kiedyś, gdzieś było. Historie są schematyczne, zakończenie rozczarowuje ostatecznie. Po wyjściu z kina film ulatuje z pamięci, nie ma o czym myśleć.
Główną wadą filmu jest mało oryginalny scenariusz i słabe aktorstwo, nie pomógł fakt, iż film został zrealizowany przez twórców, mających na swoim koncie niejednego Oskara.
Film ten jest dramatem przedstawiającym burzliwą historię Sylvii, nieszczęśliwej i zagubionej kobiety, która na co dzień jest menedżerką restauracji.
Bohaterka nie potrafi ułożyć sobie życia prywatnego. Trudne przeżycia z przeszłości wpływają na jej relacje z mężczyznami, brak stałego partnera, przygodny seks etc.
Pod wpływem pewnych zdarzeń Sylvia sięga pamięcią do przeszłości. Przywołuje najboleśniejsze wspomnienia związane z domem rodzinnym, pierwszą miłością, z matką ( w tej roli Kim Basinger).
Powoli odkrywamy przeszłość Sylvii, składamy w całość elementy historii.
Jednakże film zrobiony jest bez polotu, nie budzi ciekawości co będzie dalej, jakie będzie rozwiązanie, zakończenie tej historii.
Narracja jest prowadzona w mdły i nieciekawy sposób, dłuży się, o innowacyjności też można zapomnieć.
Mimo, iż Arriga ma na swoim koncie świetne scenariusze tutaj się nie sprawdził.
Rozczarowuje Charlize Theron, której owszem nie można odmówić urody, ale domniemany wielki talent aktorski ( nagrodzony Oskarem za role..) w tym filmie się nie ujawnia. Stworzona przez nią bohaterka jest nijaka, powtarzalna, w historii kina było ich już wiele.
Filmu nie ratuje też Kim Basinger, która absolutnie niewiarygodnie wypada w roli matki czwórki dzieci i kobiety po przejściach. Jej twarz, która wyraźnie miała styczność z botoksem, nie przekazuje prawdziwych emocji i przeżyć.
Film nie jest przekonywujący. Nijakość bohaterów i powtarzalność historii sprawiają, iż ja jako widz nie wczułam się w historie i losy bohaterów. Miałam wrażenie, że wszystko to już kiedyś, gdzieś było. Historie są schematyczne, zakończenie rozczarowuje ostatecznie. Po wyjściu z kina film ulatuje z pamięci, nie ma o czym myśleć.
Główną wadą filmu jest mało oryginalny scenariusz i słabe aktorstwo, nie pomógł fakt, iż film został zrealizowany przez twórców, mających na swoim koncie niejednego Oskara.
