- Teatr Porywacze Ciał
- w serwisie od: 23.11.2009
- porywaczecial (instytucja)
- tagi: teatr poznań off performance maciej adamczyk katarzyna pawłowska
- Poznań, wielkopolskie
Na razie nie ma wpisów na blogu
Na razie nie ma żadnych znajomych
Na razie nie ma żadnych aktualnych wydarzeń
Na razie nie należy do żadnych grup
wiki instytucji
Teatr Porywacze Ciał powstał w 1992 roku we Wrocławiu. Został założony przez ówczesnych studentów Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej – Katarzynę Pawłowską i Macieja Adamczyka.
Teatr Porywacze Ciał należy według zgodnego głosu krytyki i środowiska teatralnego do jednej z najważniejszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. W swoich autorskich spektaklach twórcy mierzą się z mitami pop kultury, kpią z nich, przedrzeźniają je, a jednocześnie pokazują jak dalece są przez nie ukształtowani. Z dużą swobodą poruszają się we współczesnej przestrzeni kulturowej, cytują, komentują, przetwarzają obrazy i wątki zaczerpnięte z innych dziedzin sztuki.
Zespół od początku działalności podjął próbę czytania nowej rzeczywistości, a jego sposób funkcjonowania jest rezultatem świadomej decyzji o programowo indywidualnym, nie powtarzającym znanych wzorów charakterze twórczości. Teatr wykorzystuje możliwości poetyki teatru alternatywnego, nie podkreśla jednak swojego alternatywnego rodowodu. Tworzą go zawodowi aktorzy, którzy wybrali pracę w teatrze nieinstytucjonalnym. Sami tworzą scenariusze, robią scenografię, reżyserują, grają na scenie. Teatr Porywacze Ciał zrywa z dziedzictwem neoawangardy: z mitem kontestatorstwa, z utopią naprawy świata, z przebrzmiałą estetyką. Tworzy własny język teatralny, własny styl w oparciu o estetykę postmodernistyczną. Artyści świadomie posługują się w swoich spektaklach strategią parodii i pastiszu, wykorzystują znaki i symbole kultury współczesnej, zestawiają teksty literackie z wulgaryzmami, arcydzieła z kiczem, cytaty kultury literackiej z cytatami kultury popularnej. To współcześni manieryści, którym nieobca jest postawa ironistów, prowokatorów, ekscentryków.
Nie bez przyczyny znakiem rozpoznawczym Porywaczy Ciał jest fotografia kobiety z monstrualnie wielkim biustem (aktorka Chesty Morgan), postaci z filmu „Casanova” Federico Felliniego. Styl Felliniego, także współczesnego manierysty, jest bliski praktyce Porywaczy: łamanie tabu i estetycznych przyzwyczajeń, niewybredny humor, surrealizm, seksualność, walka cech płciowych - kobiecości i męskości, ukazana w epizodycznych scenkach, w których rządzą zmienne nastroje. Każde przedstawienie jest wynikiem nowej sytuacji, inspiracji, pomysłów. W spektaklach twórcy testują różne formy i konwencje teatralne, wykorzystują stylistykę wodewilu, kabaretu, happeningu i sztuki performance, balansują między bezpośredniością psychodramy a dystansem metafory.
Spektakle Porywaczy Ciał są wypowiedziami autonomicznymi, totalnymi. Twórcy nie interpretują literatury, lecz posługują się własnym tekstem, a także odpowiednio wkomponowanym w strukturę spektaklu cytatem literackim, filmowym, muzycznym. Powstały efekt jest wynikiem ich obserwacji, potrzeb, doświadczeń. Ironicznie i z dystansem komentują „nowy wspaniały świat”. Akceptują i oswajają nową rzeczywistość, bawiąc się jej możliwościami, ale widzą w niej również istotne zagrożenia. Nazwa Teatru pochodzi od nakręconego w 1956 roku filmu Dona Siegela „Inwazja porywaczy ciał”, w którym ludzi zastępowały podrzucone przez kosmitów bezduszne kopie człowieka. Objawy zaniku uczuć posiadają bohaterowie spektakli Porywaczy Ciał. Kolejne przedstawienia są nie tylko eksperymentem z nową konwencją, pomysłem scenicznym. Pokazują one gradację emocji i siły ekspresji przedstawień. Niełatwo jest mierzyć się ze współczesnością, bo ryzyko takie prowadzi często do zarzutów, dotyczących „utowarowienia kultury”, twierdzeń o dopasowaniu poetyki do potrzeb zbiorowej wyobraźni, czy uwag o ilustracyjności spektaklu.
Teatr Porywacze Ciał podjął takie ryzyko, tworząc w swoich spektaklach nastrój prowokacji myślowej, językowej i formalnej. Porywacze Ciał tropią „mitologie codzienne”, które wytworzyło i wciąż na nowo tworzy współczesne społeczeństwo konsumpcyjne. Swoimi przedstawieniami dają wyraz istnienia kultury karnawałowej, którą cechuje pluralizm przekonań, stylów życia, form zachowań i zarazem zachwianie uniwersalnych wartości. Pokazują człowieka współczesnego, którego tworzą zdegradowane mity i popęd, człowieka, którym sterują schematy zachowań, człowieka o zachwianej tożsamości. Teatr Porywacze Ciał czerpie inwencję z ideologicznego dziedzictwa sztuki pop artu. Uaktualnia jedynie zbiór fetyszy - symboli, które wykorzystuje w spektaklach, stosując tę samą, właściwą pop artowi, strategię ich kompromitacji: ironiczną i groteskową, ale zawsze z ludzką twarzą.
Teatr Porywacze Ciał prezentował swoje spektakle na wszystkich ważniejszych festiwalach teatralnych w Polsce, a także w Niemczech, Holandii, Czechach, Słowacji, Słowenii, Chorwacji, Wielkiej Brytanii, Austrii i Kanadzie. W latach 1996-98 Teatr Porywacze Ciał brał udział w prezentacji spektaklu Teatru Ósmego Dnia pt.: SABAT .
W 1997 roku Teatr otrzymał Medal Młodej Sztuki za „Twórcza pasję”. Spektakl I LOVE YOU otrzymał I nagrodę na festiwalu Pobocza Teatru w Toruniu (1996), oraz podczas Łódzkich Spotkań Teatralnych (1996).Spektakl MINIMAL otrzymał I nagrodę w Łodzi i nagrodę promocyjną na festiwalu Kontrapunkt (1998).TECHNOLOGIA SUKCESU dostała nagrodę promocyjną i nagrodę dziennikarzy na festiwalu Kontrapunkt (1999). Na tym samym festiwalu rok później spektakl VOL. 7 otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za najlepszy spektakl ,a w 2002 nagrodę Towarzystwa Przyjaciół Szczecina zdobyło przedstawienie pt. TEST. Za rolę w spektaklu TAJEMNICA wg GOMBROWICZA Maciej Adamczyk otrzymał nagrody aktorskie na festiwalu Kontrapunkt w 2006 oraz na Międzynarodowym Festiwalu Gombrowiczowskim w Radomiu, a w 2007 roku spektakl VERY wygrał Ogólnopolski Przegląd Monodramu Współczesnego w Warszawie. Teatr Porywacze Ciał prowadzi także otwarte warsztaty teatralne i bierze udział w bardzo wielu różnych projektach (spektakle dla dzieci, zajęcia edukacyjne, akcje reklamowe, koncerty).
W roku 2008 Teatr Porywacze Ciał brał udział w międzynarodowym projekcie teatralnym „Exodus” - wspólnym działaniu sześciu grup teatralnych z Polski, Austrii, Niemiec, Francji, Włoch i Malty - dotykającym problemu poszukiwaniu „Ziemi Obiecanej” przez emigrantów i zatracaniu tożsamości kulturowej. Maciej Adamczyk przez miesiąc przebywał w Jerozolimie, przeprowadzając wywiady z ludźmi, przesyłając przez Internet obraz i głos na żywo do poszczególnych miast, w których akurat był prezentowany spektakl. „Exodus” jest wizytówką inicjatywy stworzenia prawdziwego European Theatre, a to dopiero początek…
Stowarzyszenie Artystyczne “Porywacze Ciał & CO.”, istniejące od 2001 roku ma na celu wspierać każdą ciekawą inicjatywę, która pojawi się na horyzoncie, lub w naszych głowach.....
oun
Obecny skład zespołu: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk, Agnieszka Kołodyńska
Spektakle:
PSY (1993)
I LOVE YOU (1993)
ŚWINIE (1995)
AUTOFOBIA (1996)
MINIMAL (1997)
TECHNOLOGIA SUKCESU (1998)
VOL. 7 (2000)
SZTUCZNE ODDYCHANIE (2000) – widowisko plenerowe
THE BEST OF PIOSENKI NAJLEPSZE (2001) – koncert multimedialny
TEST (2002)
REKORD (2003) – widowisko plenerowe
PARADA ŚMIESZNYCH TWARZY (2003) – widowisko plenerowe
WSZYSTKIE GRZECHY SĄ ŚMIERTELNE (2004)
TAJEMNICA wg GOMBROWICZA (2004)
VERY (2006) – monodram Macieja Adamczyka
RA RE (2006)
OUN (2007) – monodram Katarzyny Pawłowskiej
CYKLIŚCI (2008) – widowisko plenerowe
CORRECTOMUNDO (2008)
MORE HEART CORE! (2009)
UL. FOLWARCZNA 29E/88
61–064 POZNAŃ
Tel: 0695434726 / 0601839524
e-mail: porywaczecial@gmail.com
WWW: www.porywaczecial.art.pl / www.facebook.com/profile.php?id=100001869652049
Teatr Porywacze Ciał należy według zgodnego głosu krytyki i środowiska teatralnego do jednej z najważniejszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. W swoich autorskich spektaklach twórcy mierzą się z mitami pop kultury, kpią z nich, przedrzeźniają je, a jednocześnie pokazują jak dalece są przez nie ukształtowani. Z dużą swobodą poruszają się we współczesnej przestrzeni kulturowej, cytują, komentują, przetwarzają obrazy i wątki zaczerpnięte z innych dziedzin sztuki.
Zespół od początku działalności podjął próbę czytania nowej rzeczywistości, a jego sposób funkcjonowania jest rezultatem świadomej decyzji o programowo indywidualnym, nie powtarzającym znanych wzorów charakterze twórczości. Teatr wykorzystuje możliwości poetyki teatru alternatywnego, nie podkreśla jednak swojego alternatywnego rodowodu. Tworzą go zawodowi aktorzy, którzy wybrali pracę w teatrze nieinstytucjonalnym. Sami tworzą scenariusze, robią scenografię, reżyserują, grają na scenie. Teatr Porywacze Ciał zrywa z dziedzictwem neoawangardy: z mitem kontestatorstwa, z utopią naprawy świata, z przebrzmiałą estetyką. Tworzy własny język teatralny, własny styl w oparciu o estetykę postmodernistyczną. Artyści świadomie posługują się w swoich spektaklach strategią parodii i pastiszu, wykorzystują znaki i symbole kultury współczesnej, zestawiają teksty literackie z wulgaryzmami, arcydzieła z kiczem, cytaty kultury literackiej z cytatami kultury popularnej. To współcześni manieryści, którym nieobca jest postawa ironistów, prowokatorów, ekscentryków.
Nie bez przyczyny znakiem rozpoznawczym Porywaczy Ciał jest fotografia kobiety z monstrualnie wielkim biustem (aktorka Chesty Morgan), postaci z filmu „Casanova” Federico Felliniego. Styl Felliniego, także współczesnego manierysty, jest bliski praktyce Porywaczy: łamanie tabu i estetycznych przyzwyczajeń, niewybredny humor, surrealizm, seksualność, walka cech płciowych - kobiecości i męskości, ukazana w epizodycznych scenkach, w których rządzą zmienne nastroje. Każde przedstawienie jest wynikiem nowej sytuacji, inspiracji, pomysłów. W spektaklach twórcy testują różne formy i konwencje teatralne, wykorzystują stylistykę wodewilu, kabaretu, happeningu i sztuki performance, balansują między bezpośredniością psychodramy a dystansem metafory.
Spektakle Porywaczy Ciał są wypowiedziami autonomicznymi, totalnymi. Twórcy nie interpretują literatury, lecz posługują się własnym tekstem, a także odpowiednio wkomponowanym w strukturę spektaklu cytatem literackim, filmowym, muzycznym. Powstały efekt jest wynikiem ich obserwacji, potrzeb, doświadczeń. Ironicznie i z dystansem komentują „nowy wspaniały świat”. Akceptują i oswajają nową rzeczywistość, bawiąc się jej możliwościami, ale widzą w niej również istotne zagrożenia. Nazwa Teatru pochodzi od nakręconego w 1956 roku filmu Dona Siegela „Inwazja porywaczy ciał”, w którym ludzi zastępowały podrzucone przez kosmitów bezduszne kopie człowieka. Objawy zaniku uczuć posiadają bohaterowie spektakli Porywaczy Ciał. Kolejne przedstawienia są nie tylko eksperymentem z nową konwencją, pomysłem scenicznym. Pokazują one gradację emocji i siły ekspresji przedstawień. Niełatwo jest mierzyć się ze współczesnością, bo ryzyko takie prowadzi często do zarzutów, dotyczących „utowarowienia kultury”, twierdzeń o dopasowaniu poetyki do potrzeb zbiorowej wyobraźni, czy uwag o ilustracyjności spektaklu.
Teatr Porywacze Ciał podjął takie ryzyko, tworząc w swoich spektaklach nastrój prowokacji myślowej, językowej i formalnej. Porywacze Ciał tropią „mitologie codzienne”, które wytworzyło i wciąż na nowo tworzy współczesne społeczeństwo konsumpcyjne. Swoimi przedstawieniami dają wyraz istnienia kultury karnawałowej, którą cechuje pluralizm przekonań, stylów życia, form zachowań i zarazem zachwianie uniwersalnych wartości. Pokazują człowieka współczesnego, którego tworzą zdegradowane mity i popęd, człowieka, którym sterują schematy zachowań, człowieka o zachwianej tożsamości. Teatr Porywacze Ciał czerpie inwencję z ideologicznego dziedzictwa sztuki pop artu. Uaktualnia jedynie zbiór fetyszy - symboli, które wykorzystuje w spektaklach, stosując tę samą, właściwą pop artowi, strategię ich kompromitacji: ironiczną i groteskową, ale zawsze z ludzką twarzą.
Teatr Porywacze Ciał prezentował swoje spektakle na wszystkich ważniejszych festiwalach teatralnych w Polsce, a także w Niemczech, Holandii, Czechach, Słowacji, Słowenii, Chorwacji, Wielkiej Brytanii, Austrii i Kanadzie. W latach 1996-98 Teatr Porywacze Ciał brał udział w prezentacji spektaklu Teatru Ósmego Dnia pt.: SABAT .
W 1997 roku Teatr otrzymał Medal Młodej Sztuki za „Twórcza pasję”. Spektakl I LOVE YOU otrzymał I nagrodę na festiwalu Pobocza Teatru w Toruniu (1996), oraz podczas Łódzkich Spotkań Teatralnych (1996).Spektakl MINIMAL otrzymał I nagrodę w Łodzi i nagrodę promocyjną na festiwalu Kontrapunkt (1998).TECHNOLOGIA SUKCESU dostała nagrodę promocyjną i nagrodę dziennikarzy na festiwalu Kontrapunkt (1999). Na tym samym festiwalu rok później spektakl VOL. 7 otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za najlepszy spektakl ,a w 2002 nagrodę Towarzystwa Przyjaciół Szczecina zdobyło przedstawienie pt. TEST. Za rolę w spektaklu TAJEMNICA wg GOMBROWICZA Maciej Adamczyk otrzymał nagrody aktorskie na festiwalu Kontrapunkt w 2006 oraz na Międzynarodowym Festiwalu Gombrowiczowskim w Radomiu, a w 2007 roku spektakl VERY wygrał Ogólnopolski Przegląd Monodramu Współczesnego w Warszawie. Teatr Porywacze Ciał prowadzi także otwarte warsztaty teatralne i bierze udział w bardzo wielu różnych projektach (spektakle dla dzieci, zajęcia edukacyjne, akcje reklamowe, koncerty).
W roku 2008 Teatr Porywacze Ciał brał udział w międzynarodowym projekcie teatralnym „Exodus” - wspólnym działaniu sześciu grup teatralnych z Polski, Austrii, Niemiec, Francji, Włoch i Malty - dotykającym problemu poszukiwaniu „Ziemi Obiecanej” przez emigrantów i zatracaniu tożsamości kulturowej. Maciej Adamczyk przez miesiąc przebywał w Jerozolimie, przeprowadzając wywiady z ludźmi, przesyłając przez Internet obraz i głos na żywo do poszczególnych miast, w których akurat był prezentowany spektakl. „Exodus” jest wizytówką inicjatywy stworzenia prawdziwego European Theatre, a to dopiero początek…
Stowarzyszenie Artystyczne “Porywacze Ciał & CO.”, istniejące od 2001 roku ma na celu wspierać każdą ciekawą inicjatywę, która pojawi się na horyzoncie, lub w naszych głowach.....
oun
Obecny skład zespołu: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk, Agnieszka Kołodyńska
Spektakle:
PSY (1993)
I LOVE YOU (1993)
ŚWINIE (1995)
AUTOFOBIA (1996)
MINIMAL (1997)
TECHNOLOGIA SUKCESU (1998)
VOL. 7 (2000)
SZTUCZNE ODDYCHANIE (2000) – widowisko plenerowe
THE BEST OF PIOSENKI NAJLEPSZE (2001) – koncert multimedialny
TEST (2002)
REKORD (2003) – widowisko plenerowe
PARADA ŚMIESZNYCH TWARZY (2003) – widowisko plenerowe
WSZYSTKIE GRZECHY SĄ ŚMIERTELNE (2004)
TAJEMNICA wg GOMBROWICZA (2004)
VERY (2006) – monodram Macieja Adamczyka
RA RE (2006)
OUN (2007) – monodram Katarzyny Pawłowskiej
CYKLIŚCI (2008) – widowisko plenerowe
CORRECTOMUNDO (2008)
MORE HEART CORE! (2009)
Kontakt:
UL. FOLWARCZNA 29E/88
61–064 POZNAŃ
Tel: 0695434726 / 0601839524
e-mail: porywaczecial@gmail.com
WWW: www.porywaczecial.art.pl / www.facebook.com/profile.php?id=100001869652049
komentarze
reklama
