Na razie nie ma wpisów na blogu
Na razie nie ma żadnych znajomych
- re_wizje antyk 06.01.2007 - 26.05.2007
- Baz@rt.de/ch - prezentacje 04.11.2005 - 08.11.2005
Na razie nie należy do żadnych grup
wiki instytucji
Dyrektor Naczelny i Artystyczny: Mikołaj Grabowski
Zastępca Dyrektora: Aleksander Nowak
Kierownik Muzyczny: Mieczysław Mejza
historia:
17 października 1781 roku – rozpoczyna się historia teatru krakowskiego, bo taką nazwą jeszcze w XIX wieku teatr określano. Taką datę nosi pismo magistratu krakowskiego zezwalające Mateuszowi Witkowskiemu, byłemu aktorowi teatru warszawskiego, na odprawianie komedii pod kondycją, aby na miesiąc płacił 50 złp do kasy miejskiej. Tak powstał pierwszy stały, polski, publiczny i zawodowy teatr w Krakowie, jeden z najstarszych w Polsce. Witkowski był jego pierwszym dyrektorem czyli według ówczesnej nomenklatury – antreprenerem. Zespół Witkowskiego nie posiadał własnej siedziby, a przedstawienia odbywały się w Pałacu Spiskim (Rynek Główny 34).
IX. 2002 - dyrektorem artystycznym zostaje Mikołaj Grabowski.
Premiery ostatnich sezonów to:
Lunatycy – Huguenua, czyli Rzeczowość H. Brocha, 1998, oraz Mistrz i Małgorzata wg M. Bułhakowa, 2002 – w inscenizacji K. Lupy,
Kariera Artura Ui, 1999, w reżyserii T. Bradeckiego,
Don Juan, 1999, i tryptyk wyspiański, 2000, wg scenariuszy i w reżyserii Fiedora,
Nie-boska komedia Z. Krasińskiego, 2000, w reżyserii K. Nazara,
Twórcy obrazów P. O. Enquista, 1999,
Miecz i spaghetti T. Różewicza, 2000, oraz Damy i huzary A. Fredy, 2001 w reżyserii K. Kutza,
Wiśniowy sad A. Czechowa, 2001 w reżyserii R. Brzyka,
Wielebni S. Mrożka, 2001 w reżyserii J. Stuhra,
Przyjaciele odchodzą, 2001, - poetycki spektakl o Herbercie Tadeusza Malaka,
Trzeci Akt wg Szewców Witkacego, 2002, w reżyserii J. Jarockiego
W sezonie 2002/2003 odbyły się premiery:
Car Mikołaj T. Słobodzianka – reżyseria R. Brzyk, 2002;
Tango Gombrowicz – scenariusz i reżyseria M. Grabowski , 2003;
Polaroidy M. Ravenhilla – reżyseria M. Kotański, 2003;
Szkoła żon Moliera – reżyseria E. Kutryś, 2003;
Opera mleczana S. Radwana – reżyseria M. Grabowski, 2003;
Pieszo S. Mrożka – reżyseria K. Kutz, 2003.
7–24. V. 2003 – odbył się Lupa Festiwal czyli przegląd twórczości Krystiana Lupy, który cieszył się wielkim zainteresowaniem publiczności i stał się ważnym wydarzeniem sezonu.
2003/2004 - Mikołaj Grabowski obejmuje funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego. Grabowski zaprosił do współpracy reżyserów od lat współpracujących ze Starym Teatrem.
K. Lupa wystawił Zaratustrę wg Nietzschego, 2004,
A. Wajda Makbeta W. Shakespeare'a, 2004,
P. Miśkiewicz Niewinę Dei Loher, 2004, i Auto da fé E. Canettiego, 2005,
M.Grabowski Wyzwolenie S.Wyspiańskiego, 2004 oraz Noc A. Stasiuka (we współpracy z Schauspielhaus w Düsseldorfie), 2005,
K. Warlikowski Kruma H. Levina (w koprodukcji z Teatrem Rozmaitości), 2005.
Grabowski odmłodził zespół artystyczny wprowadzając na scenę utwory młodych dramaturgów inscenizowanych przez młodych reżyserów (studio Bazart, festiwal re_wizje) oraz warsztatowe przedstawienia polskiego dramatu romantycznego w reżyserii debiutujących artystów (re_wizje/ romantyzm).
Od 1954 do czerwca 2006 roku Stary Teatr przygotował 422 premiery.
o teatrze:
Stary Teatr jest teatrem tradycji. Świadomie powołuje się na swoją blisko dwuwiekową przeszłość – z pięknymi w niej okresami. [...] Stary Teatr jest rzeczywiście stary. Ale jego nazwa kojarzy się z obrazem drzewa, którego słoje w szerokim pniu świadczą o wielu latach życia. Drzewa mocno wrośniętego korzeniami w żyzną glebę. W koronie tego drzewa, na starych konarach, rosną młode gałęzie, dające obfity i soczysty owoc.
Jerzy Got, folder Starego Teatru, Kraków 1977
Stary Teatr w swoich najświetniejszych okresach nie celował (a przynajmniej nie głównie) w bycie teatrem narodowym. Był przede wszystkim teatrem poszukującym, teatrem młodych, radykalnych idei, teatrem "człowieka i życia".
Krystian Lupa, "Tygodnik Powszechny", Zła Wola, nr 22, 29-05-2005
Do tradycji można sięgnąć i chętnie to robimy, ale wpierw zapytajmy: o jaką tradycję chodzi?, "Nie-Boska komedia" Swinarskiego prowokowała. Drugim kontrowersyjnym zdarzeniem, jakie przychodzi mi na myśl, było pojawienie się w Starym Grzegorzewskiego w 1977 r., kiedy reżyserował "Wesele". Spektakl doczekał się entuzjastycznych opinii, ale z drugiej strony został zaatakowany jako nadużycie wobec wielkiego tekstu i wywołał przecież - o czym się dzisiaj niechętnie pamięta - opór w zespole. To samo powtórzyło się przy pierwszych przedstawieniach Krystiana Lupy. Ostro atakowała go krakowska prasa, a i sam Lupa mówił, że jego wejście do zespołu, wciąż "rozgrzanego" po Swinarskim, ale przywiązanego do jego metod i stylu pracy, nie było łatwe. Namawiam do powrotu do źródeł pojęcia "teatr narodowy". Przecież teatr narodowy u swych początków, w XVIII wieku, wywoływał niesłychane wzburzenie, jego przedstawienia prowokowały, wywoływały ataki.
Grzegorz Niziołek, Nie ma innej drogi, "Tygodnik Powszechny", nr 22, 2005
Ten bardzo krakowski zespół nie miał na ogół słuchu na akcenty rewolucyjne. Obca była mu demagogia, zarówno demagogia panującej ideologii, jak i demagogia ostentacyjnego sprzeciwu. A jednak Stary Teatr dokonał rzeczy dość w Polsce niezwykłej: wielokrotnie i donośnie zabierał głos w sprawach narodowych (w okresie stanu wojennego dokonując kilku otwartych manifestacji swej postawy) a przy tym, ani nie politykował, ani nie krzepił serc w banalnym znaczeniu tego wyrażenia.
Małgorzata Dziewulska, Miasto i jego sumienie, Artyści i pielgrzymi, Wrocław 1995
Swoje „Drożdże 1974", nagrodę „za działalność, która stała się zaczynem myślenia" (to cytat), przyznała „Polityka" Teatrowi Staremu w Krakowie. Oznaczać to może, że w dziedzinach ważniejszych niż teatr objawy twórczego fermentu były ostatnio mniej przekonywające. Ale oznaczać też może, że w brzydkiej mrocznej budowli przy placu Szczepańskim istotnie bulgoczą jakieś drożdże. Dla większości moich znajomych są to dziś drożdże polskiego romantyzmu. […] Widzę jednak w Starym inne też drożdże, które ceniłbym może wyżej.
Przede wszystkim zespół, w klasie teatrów-przedsiębiorstw najlepszy dziś w Polsce. Dojrzewał w latach sześćdziesiątych, kiedy powoli rozsypywały się pozostałe. Nie rozbiła go ani anachroniczna pragmatyka administracyjna w teatrach, ani rosnące przerażająco potrzeby filmu i TV, ani to, co może najgorsze — płynące z tych (i paru innych) przyczyn skrzywienie w myśleniu o teatrze, który bez jednolitego zespołu niewiele przecież jest wart.
Konstanty Puzyna, Półmrok, Oklaski dla Teatru Starego, Warszawa 1982
Adres
ul. Jagiellońska 531-010 Kraków
Sekretariat:
tel. 12 421 29 77 oraz przez centralę fax 12 421 33 53
e-mail: sekretariat@stary.pl
Centrala:
+48 12 422 80 20, +48 12 422 85 66, +48 12 292 75 11, +48 12 422 87 63
Rezerwacja biletów:
tel. 12 422 40 40
e-mail: rezerwacja@stary.pl
Kasy biletowe:
ul. Jagiellońska 1, obsługuje Dużą Scenę, Nową Scenę, Scenę Muzeum: tel. 12 422 90 80
ul. Starowiślna 21, obsługuje Scenę Kameralną: tel. 12 428 47 00
WWW: www.stary.pl
komentarze
reklama
