Tytuł: Dom chłopców
Dom chłopców to emocjonująca opowieść o buncie młodości i brutalnych doświadczeniach dorosłego życia. Znakomita muzyka w wykonaniu Dangerous Muse oraz doskonałe kreacje Udo Kiera (znanego z filmów Gusa Van Santa, Wima Wendersa czy Larsa Von Triera) i wielokrotnie nagradzanego Stephen Fry’a gwarantują niezapomniane przeżycia.
Jest rok 1984. Frank ma 18 lat. Ucieka z domu i wyjeżdża do legendarnego Amsterdamu. Zatrudnia się w klubie ze striptizem. Trafia na niekończącą się imprezę z doskonałą muzyką, dużą ilością alkoholu, namiętnego tańca i seksu. W Domu chłopców poznaje przyjaciół, jak z filmów Almodovara: Angelo, który odkłada kasę na operację zmiany płci, przystojnego graficiarza i punka Deana, cze wreszcie właściciela klubu Madame. Wśród nich jest też Jake, dla którego Frank kompletnie traci głowę.
Tymczasem do Europy dociera nieznana wcześniej, przerażająca choroba – AIDS...
Streszczenie
Dom chłopców to opowiedziana z pasją, dramatyczna historia Franka, licealisty z Luksemburga, który dokonawszy coming-outu, wbrew przeciwnościom jakich doświadcza w rodzinnym miasteczku, eksploruje swoją nowoodkrytą seksualność, zarówno w szkole jak i w domu, ku przerażeniu swoich rodziców. Jest rok 1984—szczyt ery swobodnego stylu życia. Wiedziony chęcią przygód, łatwego życia i całonocnej zabawy, Frank ucieka ze swoją przyjaciółką Ritą z egzaminów końcowych. Jadą do Amsterdamu gdzie Frank wkrótce z dużą przyjemnością odnajduje się w pracy striptizera w klubie dla mężczyzn, otoczony najbardziej kolorową i ekstrawagancką grupą ludzi, w świecie przepełnionym ekscytującym seksem i muzyką.
Madame, ekscentryczny i surowy właściciel Domu Chłopców, na scenie daje najlepsze przedstawienia. Jego prawą ręką jest Emma, którą chłopcy uważają za swojego anioła stróża. W Domu pracują też: kobiecy Angelo, przyjaciel Franka, który oszczędza na operację płci, Dean, uroczy buntownik i graficiarz, Herman, dziecko ulicy, oraz Jake, przystojny współlokator Franka, tancerz ze Stanów Zjednoczonych, który wkrótce staje się jego najbliższym przyjacielem. Frank ma nadzieję na cos więcej, ale Jake ma dziewczynę.
Wkrótce rzeczy przybierają niespodziewany obrót i dwójka przyjaciół zostaje kochankami. Frank odczuwa po raz pierwszy „potęgę miłości” przy Power of Love grupy Frankie Goes to Hollywood. Romantyczne uniesienia zamieniają się w przerażenie, kiedy Jake okazuje się być chory na AIDS, chorobę praktycznie wówczas nieznaną, którą nazywa się „rakiem homoseksualistów.”
Wyrzuceni z Domu Chłopców, Jake i Frank mieszkają u Emmy próbując zebrać odwagę by stoczyć walkę z przerażającą chorobą, która objawia się w formie wyniszczających mięsaków Kaposiego. Wspierany przez pracowników szpitala na czele z Dr.Marsh, pocieszany przez Deana i Angelo, Frank do końca nie opuszcza przyjaciela, aż do chwili gdy ten umiera w jego ramionach.
Dramatyczne zakończenie zmienia się w manifest chęci życia i nadziei, kiedy Frank i Carol jadą razem do Maroka. Ta podróż staje się hołdem dla Jake’a, którego niespełnionym marzeniem była wizyta w Essaouira.
W ostatnim ujęciu, klatka zatrzymuje się na otwartym niebie, na którym widzimy statystyki ofiar śmiertelnych w roku 1985. W miarę jak cichnie muzyka, tylko lata i liczby kolejnych ofiar do roku 2008 zmieniają się na ekranie, z ostatecznym wynikiem ponad 40 milionów osób na świecie.
Dom chłopców dokumentuje ciemną kartę początków epidemii, w taki sposób, by przerażające obrazy obudziły odbiorców i stały się sygnałem alarmowym dla obecnych pokoleń .
Dom chłopców z pewnością jest filmem tragicznym. Ja jednak odbieram go jako napawającą optymizmem, ubarwioną muzyką komedię, z kolorowymi, zabawnymi i silnymi postaciami, opartą w ponadczasowy klasyczny sposób na dramatycznej historii o miłości.
Oświadczenie reżysera
„Mów o tym” to hasło propagowane przez Billa Clintona, Kofiego Annana i innych, którzy przemawiali dla UNAIDS, pragnąc tym samym przekazać, że walka z AIDS wciąż nie jest wygrana.
Można się przyczynić do lepszej prewencji na różne sposoby, ale faktem jest, że od chwili pojawienia się tego hasła, światowa kinematografia zapomniała o AIDS. Ludzie nie chcą myśleć o tym, że jest to choroba śmiertelna. W tym sensie Dom chłopców dokumentuje ciemną kartę początków epidemii, w taki sposób, by przerażające obrazy obudziły odbiorców i stały się sygnałem alarmowym dla obecnych pokoleń .
Dom chłopców z pewnością jest filmem tragicznym. Ja jednak odbieram go jako napawającą optymizmem, ubarwioną muzyką, komedię, z kolorowymi, zabawnymi i silnymi postaciami, opartą na dramatycznej historii o miłości.
Nie chcę być reżyserem, chcę stworzyć wspaniały film! Dla mnie praca nad filmem to praca zespołowa, napędzana pozytywnym nastawieniem i twórczym zaangażowaniem. Wierzę, że nasza siła leży w wyjątkowym scenariuszu i klasycznym, lecz ponadczasowym sposobie snucia historii.
Oświadczenie producenta
Prawdziwa historia miłosna z lat 80-tych, kiedy panowała ekstrawagancja w modzie, muzyka powalała z nóg, a clubbing był nowym sposobem na życie.
Te stylowe czasy stanowią tło poruszającego romansu między dwojgiem młodych mężczyzn. Mówi, się, że miłość wymaga cierpienia. Początek epidemii AIDS kończy kolorowe lata 80-te i staje się tragedią dla milionów ludzi na świecie.
Tragedia i potęga miłości!
Historia
Dom chłopców jest w pewnym sensie komedią kontynuującą tradycję takich filmów jak Pricilla –królowa pustyni, Muriel, czy Długoletni przyjaciele. Dom chłopców jest filmem zabawnym, z błyskotliwymi dialogami i barwnymi, pozytywnymi bohaterami. Mimo, że mogą być postrzegani jako wyrzuceni poza nawias społeczeństwa, to co czyni ich silniejszymi, to wiara w siebie i przekonanie, że ich życie jest coś warte.
Dom chłopców dzieli się na trzy akty poprzedzone prologiem i zamknięte krótkim epilogiem. Wszystkie trzy akty dzieją się w zamkniętej, dość hermetycznej przestrzeni małego świata, w którym zamknięci są główni bohaterowie. W akcie 1 i 2 tym światem jest Dom chłopców i mieszkanie Emmy, akt trzeci ma miejsce w szpitalu. Te „światy” nie muszą być ubarwiane scenami z zewnątrz, jako, że są same w sobie niezależnymi społecznościami, z własnymi zasadami przetrwania. W Domu chłopców świat jest pełen radości i przepychu, a każdy z bohaterów jest akceptowany takim jaki jest. Dla kontrastu, szpital ukazany jest jako bezbarwne pozbawione radości miejsce gdzie obliczu strasznej choroby doświadcza się całkowitego odrzucenia przez społeczeństwo. Zarówno prolog umiejscowiony w Luksemburgu i epilog w Maroku są metaforami dla rozwoju głównego bohatera. Tylko w tych scenach zobaczymy panoramiczne ujęcia świata zewnętrznego.
Koniec filmu można odczytać jako początek nowej, optymistycznej rzeczywistości w której dojrzały emocjonalnie bohater uświadamia sobie piękno życia poprzez kontakt z cudem natury.
Otrzymaliśmy pisemną zgodę od Janine Collard, matki reżysera i pisarza francuskiego Cyrila Collarda, który zmarł w 1993 roku, na wykorzystanie w ostatniej scenie piosenki „Là-Bas” napisanej przez jej syna. Ostatnie ujęcia w Maroku są więc swoistym hołdem złożonym Cyrylowi.
Styl
Uważam, że tworzenie filmu to praca zespołowa, napędzana pozytywną energią i kreatywnym podejściem. Wierzę, że siła Dom chłopców leży w jego wyjątkowym scenariuszu i klasycznym, lecz ponadczasowym sposobie snucia historii. Zawsze oczekuję wkładu w sztukę ze strony zespołu, a i według mnie najważniejsze jest generowanie pozytywnej energii na różnych etapach powstawania produkcji.
Po rozmowach z reżyserem obrazu i scenografem zdecydowałem, że pierwsza część filmu będzie barwna i pełna przepychu, żeby dobrze odzwierciedlić świat, w którym żyją bohaterowie. Sceny w szpitalu natomiast będą nakręcone w zimnych, wyblakłych kolorach.
Uniwersalne tematy jakimi są miłość i tragedia, radość i cierpienie są o wiele starsze niż kinematografia. Pod wpływem Douglasa Sirka i Rainera Fassbindera postanowiłem, że ta urzekająca, zasmucająca, a jednocześnie nieprzewidywalna i namiętna współczesna opowieść będzie przedstawiona w stylu klasycznego melodramatu. (Mam na myśli konstrukcję planu, wolny ruch kamery z długimi ujęciami, zdjęcia ze statywów, poszczególne segmenty muzyczne.)
Zbieranie materiałów do filmu i wiarygodność
Jako, że Dom chłopców dokumentuje rzeczywistość ubiegłych lat, zbierając materiały do filmu skupiliśmy się na tym by scenariusz był z nią jak najbardziej zgodny. Zarówno postać AIDS jak i sposoby jej leczenia zmieniły się znacznie w ciągu ostatnich dwudziestu lat i chcieliśmy mieć pewność, że obraz choroby jaki przedstawiamy, jest możliwy najbliższy temu z lat 80-tych. Z tego powodu znaczną uwagę poświęciliśmy kwestiom społecznym i medycznym.
Cieszę się, że Dom chłopców dostał się pod lokalny patronat trzech różnych ministerstw. (Ministerstwa Kultury, Edukacji i Badań Naukowych. Ministerstwa Zdrowia Ministerstwa Rodziny, Solidarności Społecznej i Młodzieży). Film uzyskał również poparcie ze strony Komitetu Nadzoru nad AIDS, jednostki Czerwonego Krzyża zajmującej się Doradztwem nt. AIDS i lokalnej Dyrekcji ds. Zdrowia. Przedstawiciele powyższych jednostek nie tylko wsparli nasz pomysł, ale również nasz scenariusz zyskał uznanie za nowatorskie podejście do tematu szerzenia świadomości wśród młodszych pokoleń. Ukazana przez nas rzeczywistość lat 80-tych, jakkolwiek może się wydawać nieprzystająca do obecnych czasów, od strony medycznej jest zgodna z wiedzą specjalistyczną. Sceny w szpitalu są dla mnie okazją do przedstawienia siły charakteru głównych bohaterów.
Jestem bardzo szczęśliwy, że udało mi się zaprosić do udziału Stephena Fry, który z pewnością poprzez postać dr. Marsha, w którą się wciela, ukaże należny dla tego zawodu szacunek. Mimo, że udało nam się zebrać materiały niezbędne do tego, by jak najwierniej odtworzyć ówczesne warunki, nie chcieliśmy, by film był dokumentem. W opowieść wpletliśmy elementy fikcji literackiej tak, by poprzez ukazanie emocji bohaterów i ich reakcji wobec miłości, namiętność, śmierci i nadziei, stworzyć film ponadczasowy.
Dlaczego nakręciłem film o AIDS
AIDS towarzyszy ludzkości już trzecią dekadę. Choroba stanowi jeden z najbardziej palących problemów współczesnego świata i by uniknąć katastrofy w dziejach ludzkości, konieczna jest solidarność na poziomie globalnym. Gdy spojrzymy wstecz, na pierwszą dekadę, czarne lata epidemii, zdajemy sobie sprawę z ważkości problemu. Jak wyglądałaby świadomość społeczna gdyby nie walka o rozpowszechnianie informacji w mediach? To filmy jak Filadelfia, wydarzenia, jak koncert w hołdzie Freddiego Merkurego czy nieustające wysiłki osób publicznych, takich jak Elizabeth Taylor, Elton John czy Magic Johnson, miały niezmierzony wpływ na szerzenie świadomości na temat choroby.
Podczas drugiej dekady obecności AIDS byliśmy świadkami cudu. MILCZENIE = ŚMIERĆ ustąpiło miejsca nowym pokładom nadziei. Ogromny wysiłek lekarzy i badaczy naukowych na całym świecie został wreszcie wynagrodzony. Nie wynaleziono co prawda lekarstwa, lecz opracowano metodę walki z chorobą.
Niestety, złą stroną sukcesu były zmiany w powszechnej świadomości. Wirus, który nie zagraża już bezpośrednio życiu, stał się mniej atrakcyjnym tematem dla mediów. Dodatkowo ludzie ponownie zaniedbali konieczność stosowania środków ostrożności i ilość zarażonych na świecie zaczęła wzrastać. Obecnie epidemia AIDS obejmuje praktycznie całe kontynenty. Z powodu widocznego braku chęci politycznej do udostępnienia metod leczenia, ambasadorzy pokroju Clintona i K. Annana podjęli się trudnego zadania upublicznienia tematu choroby i jej obecności na świecie: ponad 25 milionów ludzi zmarło, a 45 milionów jest zarażonych!
Obecnie wkroczyliśmy w trzecią dekadę AIDS i stanęliśmy twarzą w twarz z nową rzeczywistością, w której choroba rozprzestrzeniła się w naszych rodzinnych krajach. Wszystkie stowarzyszenia na rzec AIDS są świadkami jak ich kampanie społeczne zawiodły na całej linii. Młode pokolenie ma blade pojęcie na temat choroby i uważa, że problem ich nie dotyczy.
W tym roku zmarły już 3 miliony ludzi, a UNAIDS ogłosił 4 miliony nowych zarażeń. Nakręcenie filmu o AIDS właśnie teraz, jest nie tylko ważne, ale moim zdaniem wręcz niezbędne, po to abyśmy nigdy nie zapomnieli, że musimy kontynuować tę niezwykle ważną walkę o szerzenie świadomości wśród młodych ludzi.
TWÓRCY:
Reżyseria: Jean-Claude Schlim
Scenariusz: Jean-Claude Schlim & Christian Thiry
Zdjęcia: Carlo Thiel
Produkcja: Delux Productions
Kompozytor: Gast Waltzing
Oprawa muzyczna: Dangerous Muse
Choreografia: Stefano Spinelli
Obsada:
Udo Kier
Stephen Fry
Layke Anderson
Benn Northover
Eleanor Davi
Steven Webb
Luke J. Wilkins
GDZIE MOŻNA ZOBACZYĆ:
Film wyświetlany jest od 18 marca 2011 w kinach studyjnych:
Poznań, Kino Rialto
Łódź, Kino Charlie
Warszawa, Kino Wisła
Katowice, Kino Światowid
Wrocław, Kino Warszawa sala NOT
Wałbrzych, Kino Zorza
Zielona Góra, Kino Newa
Dom chłopców to emocjonująca opowieść o buncie młodości i brutalnych doświadczeniach dorosłego życia. Znakomita muzyka w wykonaniu Dangerous Muse oraz doskonałe kreacje Udo Kiera (znanego z filmów Gusa Van Santa, Wima Wendersa czy Larsa Von Triera) i wielokrotnie nagradzanego Stephen Fry’a gwarantują niezapomniane przeżycia.
Jest rok 1984. Frank ma 18 lat. Ucieka z domu i wyjeżdża do legendarnego Amsterdamu. Zatrudnia się w klubie ze striptizem. Trafia na niekończącą się imprezę z doskonałą muzyką, dużą ilością alkoholu, namiętnego tańca i seksu. W Domu chłopców poznaje przyjaciół, jak z filmów Almodovara: Angelo, który odkłada kasę na operację zmiany płci, przystojnego graficiarza i punka Deana, cze wreszcie właściciela klubu Madame. Wśród nich jest też Jake, dla którego Frank kompletnie traci głowę.
Tymczasem do Europy dociera nieznana wcześniej, przerażająca choroba – AIDS...
Streszczenie
Dom chłopców to opowiedziana z pasją, dramatyczna historia Franka, licealisty z Luksemburga, który dokonawszy coming-outu, wbrew przeciwnościom jakich doświadcza w rodzinnym miasteczku, eksploruje swoją nowoodkrytą seksualność, zarówno w szkole jak i w domu, ku przerażeniu swoich rodziców. Jest rok 1984—szczyt ery swobodnego stylu życia. Wiedziony chęcią przygód, łatwego życia i całonocnej zabawy, Frank ucieka ze swoją przyjaciółką Ritą z egzaminów końcowych. Jadą do Amsterdamu gdzie Frank wkrótce z dużą przyjemnością odnajduje się w pracy striptizera w klubie dla mężczyzn, otoczony najbardziej kolorową i ekstrawagancką grupą ludzi, w świecie przepełnionym ekscytującym seksem i muzyką.
Madame, ekscentryczny i surowy właściciel Domu Chłopców, na scenie daje najlepsze przedstawienia. Jego prawą ręką jest Emma, którą chłopcy uważają za swojego anioła stróża. W Domu pracują też: kobiecy Angelo, przyjaciel Franka, który oszczędza na operację płci, Dean, uroczy buntownik i graficiarz, Herman, dziecko ulicy, oraz Jake, przystojny współlokator Franka, tancerz ze Stanów Zjednoczonych, który wkrótce staje się jego najbliższym przyjacielem. Frank ma nadzieję na cos więcej, ale Jake ma dziewczynę.
Wkrótce rzeczy przybierają niespodziewany obrót i dwójka przyjaciół zostaje kochankami. Frank odczuwa po raz pierwszy „potęgę miłości” przy Power of Love grupy Frankie Goes to Hollywood. Romantyczne uniesienia zamieniają się w przerażenie, kiedy Jake okazuje się być chory na AIDS, chorobę praktycznie wówczas nieznaną, którą nazywa się „rakiem homoseksualistów.”
Wyrzuceni z Domu Chłopców, Jake i Frank mieszkają u Emmy próbując zebrać odwagę by stoczyć walkę z przerażającą chorobą, która objawia się w formie wyniszczających mięsaków Kaposiego. Wspierany przez pracowników szpitala na czele z Dr.Marsh, pocieszany przez Deana i Angelo, Frank do końca nie opuszcza przyjaciela, aż do chwili gdy ten umiera w jego ramionach.
Dramatyczne zakończenie zmienia się w manifest chęci życia i nadziei, kiedy Frank i Carol jadą razem do Maroka. Ta podróż staje się hołdem dla Jake’a, którego niespełnionym marzeniem była wizyta w Essaouira.
W ostatnim ujęciu, klatka zatrzymuje się na otwartym niebie, na którym widzimy statystyki ofiar śmiertelnych w roku 1985. W miarę jak cichnie muzyka, tylko lata i liczby kolejnych ofiar do roku 2008 zmieniają się na ekranie, z ostatecznym wynikiem ponad 40 milionów osób na świecie.
Dom chłopców dokumentuje ciemną kartę początków epidemii, w taki sposób, by przerażające obrazy obudziły odbiorców i stały się sygnałem alarmowym dla obecnych pokoleń .
Dom chłopców z pewnością jest filmem tragicznym. Ja jednak odbieram go jako napawającą optymizmem, ubarwioną muzyką komedię, z kolorowymi, zabawnymi i silnymi postaciami, opartą w ponadczasowy klasyczny sposób na dramatycznej historii o miłości.
Oświadczenie reżysera
„Mów o tym” to hasło propagowane przez Billa Clintona, Kofiego Annana i innych, którzy przemawiali dla UNAIDS, pragnąc tym samym przekazać, że walka z AIDS wciąż nie jest wygrana.
Można się przyczynić do lepszej prewencji na różne sposoby, ale faktem jest, że od chwili pojawienia się tego hasła, światowa kinematografia zapomniała o AIDS. Ludzie nie chcą myśleć o tym, że jest to choroba śmiertelna. W tym sensie Dom chłopców dokumentuje ciemną kartę początków epidemii, w taki sposób, by przerażające obrazy obudziły odbiorców i stały się sygnałem alarmowym dla obecnych pokoleń .
Dom chłopców z pewnością jest filmem tragicznym. Ja jednak odbieram go jako napawającą optymizmem, ubarwioną muzyką, komedię, z kolorowymi, zabawnymi i silnymi postaciami, opartą na dramatycznej historii o miłości.
Nie chcę być reżyserem, chcę stworzyć wspaniały film! Dla mnie praca nad filmem to praca zespołowa, napędzana pozytywnym nastawieniem i twórczym zaangażowaniem. Wierzę, że nasza siła leży w wyjątkowym scenariuszu i klasycznym, lecz ponadczasowym sposobie snucia historii.
Oświadczenie producenta
Prawdziwa historia miłosna z lat 80-tych, kiedy panowała ekstrawagancja w modzie, muzyka powalała z nóg, a clubbing był nowym sposobem na życie.
Te stylowe czasy stanowią tło poruszającego romansu między dwojgiem młodych mężczyzn. Mówi, się, że miłość wymaga cierpienia. Początek epidemii AIDS kończy kolorowe lata 80-te i staje się tragedią dla milionów ludzi na świecie.
Tragedia i potęga miłości!
Historia
Dom chłopców jest w pewnym sensie komedią kontynuującą tradycję takich filmów jak Pricilla –królowa pustyni, Muriel, czy Długoletni przyjaciele. Dom chłopców jest filmem zabawnym, z błyskotliwymi dialogami i barwnymi, pozytywnymi bohaterami. Mimo, że mogą być postrzegani jako wyrzuceni poza nawias społeczeństwa, to co czyni ich silniejszymi, to wiara w siebie i przekonanie, że ich życie jest coś warte.
Dom chłopców dzieli się na trzy akty poprzedzone prologiem i zamknięte krótkim epilogiem. Wszystkie trzy akty dzieją się w zamkniętej, dość hermetycznej przestrzeni małego świata, w którym zamknięci są główni bohaterowie. W akcie 1 i 2 tym światem jest Dom chłopców i mieszkanie Emmy, akt trzeci ma miejsce w szpitalu. Te „światy” nie muszą być ubarwiane scenami z zewnątrz, jako, że są same w sobie niezależnymi społecznościami, z własnymi zasadami przetrwania. W Domu chłopców świat jest pełen radości i przepychu, a każdy z bohaterów jest akceptowany takim jaki jest. Dla kontrastu, szpital ukazany jest jako bezbarwne pozbawione radości miejsce gdzie obliczu strasznej choroby doświadcza się całkowitego odrzucenia przez społeczeństwo. Zarówno prolog umiejscowiony w Luksemburgu i epilog w Maroku są metaforami dla rozwoju głównego bohatera. Tylko w tych scenach zobaczymy panoramiczne ujęcia świata zewnętrznego.
Koniec filmu można odczytać jako początek nowej, optymistycznej rzeczywistości w której dojrzały emocjonalnie bohater uświadamia sobie piękno życia poprzez kontakt z cudem natury.
Otrzymaliśmy pisemną zgodę od Janine Collard, matki reżysera i pisarza francuskiego Cyrila Collarda, który zmarł w 1993 roku, na wykorzystanie w ostatniej scenie piosenki „Là-Bas” napisanej przez jej syna. Ostatnie ujęcia w Maroku są więc swoistym hołdem złożonym Cyrylowi.
Styl
Uważam, że tworzenie filmu to praca zespołowa, napędzana pozytywną energią i kreatywnym podejściem. Wierzę, że siła Dom chłopców leży w jego wyjątkowym scenariuszu i klasycznym, lecz ponadczasowym sposobie snucia historii. Zawsze oczekuję wkładu w sztukę ze strony zespołu, a i według mnie najważniejsze jest generowanie pozytywnej energii na różnych etapach powstawania produkcji.
Po rozmowach z reżyserem obrazu i scenografem zdecydowałem, że pierwsza część filmu będzie barwna i pełna przepychu, żeby dobrze odzwierciedlić świat, w którym żyją bohaterowie. Sceny w szpitalu natomiast będą nakręcone w zimnych, wyblakłych kolorach.
Uniwersalne tematy jakimi są miłość i tragedia, radość i cierpienie są o wiele starsze niż kinematografia. Pod wpływem Douglasa Sirka i Rainera Fassbindera postanowiłem, że ta urzekająca, zasmucająca, a jednocześnie nieprzewidywalna i namiętna współczesna opowieść będzie przedstawiona w stylu klasycznego melodramatu. (Mam na myśli konstrukcję planu, wolny ruch kamery z długimi ujęciami, zdjęcia ze statywów, poszczególne segmenty muzyczne.)
Zbieranie materiałów do filmu i wiarygodność
Jako, że Dom chłopców dokumentuje rzeczywistość ubiegłych lat, zbierając materiały do filmu skupiliśmy się na tym by scenariusz był z nią jak najbardziej zgodny. Zarówno postać AIDS jak i sposoby jej leczenia zmieniły się znacznie w ciągu ostatnich dwudziestu lat i chcieliśmy mieć pewność, że obraz choroby jaki przedstawiamy, jest możliwy najbliższy temu z lat 80-tych. Z tego powodu znaczną uwagę poświęciliśmy kwestiom społecznym i medycznym.
Cieszę się, że Dom chłopców dostał się pod lokalny patronat trzech różnych ministerstw. (Ministerstwa Kultury, Edukacji i Badań Naukowych. Ministerstwa Zdrowia Ministerstwa Rodziny, Solidarności Społecznej i Młodzieży). Film uzyskał również poparcie ze strony Komitetu Nadzoru nad AIDS, jednostki Czerwonego Krzyża zajmującej się Doradztwem nt. AIDS i lokalnej Dyrekcji ds. Zdrowia. Przedstawiciele powyższych jednostek nie tylko wsparli nasz pomysł, ale również nasz scenariusz zyskał uznanie za nowatorskie podejście do tematu szerzenia świadomości wśród młodszych pokoleń. Ukazana przez nas rzeczywistość lat 80-tych, jakkolwiek może się wydawać nieprzystająca do obecnych czasów, od strony medycznej jest zgodna z wiedzą specjalistyczną. Sceny w szpitalu są dla mnie okazją do przedstawienia siły charakteru głównych bohaterów.
Jestem bardzo szczęśliwy, że udało mi się zaprosić do udziału Stephena Fry, który z pewnością poprzez postać dr. Marsha, w którą się wciela, ukaże należny dla tego zawodu szacunek. Mimo, że udało nam się zebrać materiały niezbędne do tego, by jak najwierniej odtworzyć ówczesne warunki, nie chcieliśmy, by film był dokumentem. W opowieść wpletliśmy elementy fikcji literackiej tak, by poprzez ukazanie emocji bohaterów i ich reakcji wobec miłości, namiętność, śmierci i nadziei, stworzyć film ponadczasowy.
Dlaczego nakręciłem film o AIDS
AIDS towarzyszy ludzkości już trzecią dekadę. Choroba stanowi jeden z najbardziej palących problemów współczesnego świata i by uniknąć katastrofy w dziejach ludzkości, konieczna jest solidarność na poziomie globalnym. Gdy spojrzymy wstecz, na pierwszą dekadę, czarne lata epidemii, zdajemy sobie sprawę z ważkości problemu. Jak wyglądałaby świadomość społeczna gdyby nie walka o rozpowszechnianie informacji w mediach? To filmy jak Filadelfia, wydarzenia, jak koncert w hołdzie Freddiego Merkurego czy nieustające wysiłki osób publicznych, takich jak Elizabeth Taylor, Elton John czy Magic Johnson, miały niezmierzony wpływ na szerzenie świadomości na temat choroby.
Podczas drugiej dekady obecności AIDS byliśmy świadkami cudu. MILCZENIE = ŚMIERĆ ustąpiło miejsca nowym pokładom nadziei. Ogromny wysiłek lekarzy i badaczy naukowych na całym świecie został wreszcie wynagrodzony. Nie wynaleziono co prawda lekarstwa, lecz opracowano metodę walki z chorobą.
Niestety, złą stroną sukcesu były zmiany w powszechnej świadomości. Wirus, który nie zagraża już bezpośrednio życiu, stał się mniej atrakcyjnym tematem dla mediów. Dodatkowo ludzie ponownie zaniedbali konieczność stosowania środków ostrożności i ilość zarażonych na świecie zaczęła wzrastać. Obecnie epidemia AIDS obejmuje praktycznie całe kontynenty. Z powodu widocznego braku chęci politycznej do udostępnienia metod leczenia, ambasadorzy pokroju Clintona i K. Annana podjęli się trudnego zadania upublicznienia tematu choroby i jej obecności na świecie: ponad 25 milionów ludzi zmarło, a 45 milionów jest zarażonych!
Obecnie wkroczyliśmy w trzecią dekadę AIDS i stanęliśmy twarzą w twarz z nową rzeczywistością, w której choroba rozprzestrzeniła się w naszych rodzinnych krajach. Wszystkie stowarzyszenia na rzec AIDS są świadkami jak ich kampanie społeczne zawiodły na całej linii. Młode pokolenie ma blade pojęcie na temat choroby i uważa, że problem ich nie dotyczy.
W tym roku zmarły już 3 miliony ludzi, a UNAIDS ogłosił 4 miliony nowych zarażeń. Nakręcenie filmu o AIDS właśnie teraz, jest nie tylko ważne, ale moim zdaniem wręcz niezbędne, po to abyśmy nigdy nie zapomnieli, że musimy kontynuować tę niezwykle ważną walkę o szerzenie świadomości wśród młodych ludzi.
TWÓRCY:
Reżyseria: Jean-Claude Schlim
Scenariusz: Jean-Claude Schlim & Christian Thiry
Zdjęcia: Carlo Thiel
Produkcja: Delux Productions
Kompozytor: Gast Waltzing
Oprawa muzyczna: Dangerous Muse
Choreografia: Stefano Spinelli
Obsada:
Udo Kier
Stephen Fry
Layke Anderson
Benn Northover
Eleanor Davi
Steven Webb
Luke J. Wilkins
GDZIE MOŻNA ZOBACZYĆ:
Film wyświetlany jest od 18 marca 2011 w kinach studyjnych:
Poznań, Kino Rialto
Łódź, Kino Charlie
Warszawa, Kino Wisła
Katowice, Kino Światowid
Wrocław, Kino Warszawa sala NOT
Wałbrzych, Kino Zorza
Zielona Góra, Kino Newa
Dystrybutor: Tongariro Releasing
Data premiery: 2011-03-18
powiązania
reklama
