Tytuł: Wino Truskawkowe
„Wino truskawkowe” wprowadza nas w magiczny świat prawdziwego środka Europy. Miłość, zbrodnia, pokuta są tu naturalnymi składnikami życia, tak jak pory roku, odlatujące ptaki czy szum górskiego potoku. Główny bohater Andrzej ( w tej roli J. Machacek), porzuca wielkomiejskie życie i przenosi się na galicyjską prowincję, aby tam odnaleźć wewnętrzny spokój i harmonię. Mała mieścina, w jakiej się znalazł, rządzi się swoimi niezmiennymi prawami. Komendant policji od lat jest tu ciągle ten sam, mężczyźni przesiadują w knajpie nad kuflem piwa, a w niedzielę wszyscy idą na mszę. Jest też lokalna piękność, Słowaczka Lubica, w której kocha się pół miasteczka, a ona kusi swymi wdziękami niczym Malena z filmu Giuseppe Tornatore.
„Wino truskawkowe” jest adaptacją „Opowieści Galicyjskich” Andrzeja Stasiuka i tak samo jak książka oddaje charakter i specyfikę miejsca oraz mieszkających w nim ludzi. To co niezwykle charakterystyczne w tym filmie to pomieszanie starego z nowym, piękna z brzydotą, dobra ze złem i prawdy z fikcją. Sposób w jaki uczynił to reżyser podejmując przy tym trudne i subtelne tematy jest doprawdy mistrzowski. Wszystko dopieszcza genialna gra Jiríego Machácka, Mariana Dziędziela, Macieja Stuhra i Roberta Więckiewicza.
„To, co w Opowieściach galicyjskich mnie zafascynowało, to są postaci. Postaci, które mają niezwykłe losy, w obliczu tragedii zachowują godność, a ich filozofia życiowa pozwala im przetrwać życiowe burze. Ci ludzie żyją na ziemi, która oprócz swojego niespotykanego piękna kryje w sobie mnóstwo dramatów, o czym najlepiej świadczą rozsiane wszędzie krzyże i cmentarze – tu polski, tam łemkowski, austriacki, żydowski... Niektórzy tę ziemię nazywają Małymi Bałkanami. Tu powstała książka i tu kręciliśmy film” – opowiada reżyser Dariusz Jabłoński.
Dzieło Jabłońskiego, który właściwie debiutuje tym filmem fabularnym jako reżyser, opowiada historię boleśnie doświadczonego przez życie policjanta, który przyjeżdża na prowincję, aby tam zapomnieć, uciec od przeszłości, za którą jednocześnie wciąż jednak tęskni. Spotyka tam prostych, prostolinijnych ludzi, którzy nie zadają pytań, nie stawiają sobie celów, wreszcie nie żyją przeszłością lecz tęsknią za czasami PGR-u. To co w filmie niezwykle cenne to właśnie ten obraz społeczeństwa, to te stosunkowo barwne postaci, na których reżyser buduje dramaturgię swego filmu. Główny bohater obcując z nimi uczy się na nowo żyć, patrzy na świat innymi oczami - akceptując dany mu czas i miejsce. To mężczyzna na zakręcie. Jego obecność w zapomnianej i dalekiej mieścinie, miała być rodzajem ucieczki, a stała się rodzajem katharsis czy nawet nawrócenia.
„(...) To nie jest film do rozumienia, to jest film do myślenia, historia o tym, że każdy z nas kiedyś zacznie szukać swoich źródeł życiowej mocy”.- wyjaśnia reżyser zapraszając do skosztowania łuku wina, które w tym wypadku jest za pewne napojem bogów…
TWÓRCY O FILMIE:
Andrzej Stasiuk
„Film przypomina książkę. Właściwie teraz to już sam nie wiem, co według czego było robione. Darek Jabłoński ustawił kamerę w tych samych miejscach, w których wiele lat temu wymyśliłem Opowieści galicyjskie. W ten przedziwny sposób mogę dzisiaj oglądać własne wizje, własne myśli. I ta opowieść o miłości, śmierci i o pokutującym duchu została rozświetlona jakimś nieco nieziemskim blaskiem, cudownym blaskiem kina, który przypomina jednak jasność nadprzyrodzoną. Tym razem chyba udało się pokazać niewidzialne”
Dariusz Jabłoński
„To, co w Opowieściach galicyjskich mnie zafascynowało, to są postaci. Postaci, które mają niezwykłe losy, w obliczu tragedii zachowują godność, a ich filozofia życiowa pozwala im przetrwać życiowe burze. Ci ludzie żyją na ziemi, która oprócz swojego niespotykanego piękna kryje w sobie mnóstwo dramatów, o czym najlepiej świadczą rozsiane wszędzie krzyże i cmentarze – tu polski, tam łemkowski, austriacki, żydowski... Niektórzy tę ziemię nazywają Małymi Bałkanami. Tu powstała książka i tu kręciliśmy film.
(...) To nie jest film do rozumienia, to jest film do myślenia, historia o tym, że każdy nas kiedyś zacznie szukać swoich źródeł życiowej mocy...”.
Zuzana Fialová
„Grana przeze mnie Lubica nie kieruje się w życiu żadnymi normami społeczeństwa archetypowego. Żyje w swoim własnym, wewnętrznym świecie, żyje tym, co czuje w danej chwili, tu i teraz. To osoba nosząca w sobie swoją własną wolność. Lubica jest bardzo słowiańska, tak jak słowiański jest cały ten film. Mówi o tym, co niewidoczne dla oczu, jest smutny i śmieszny jednocześnie, bohaterowie płaczą śmiejąc się i śmieją się przez łzy”.
Maciej Stuhr
„Po raz pierwszy zdarzyło mi się grać w filmie, w którym czas przestał się liczyć, zszedł na dalszy plan i prawie zupełnie stracił znaczenie. Kręciliśmy przez cztery pory roku, zdjęcia miały inny rytm, najważniejsza stała się atmosfera i to chyba stanowi o wyjątkowości Wina truskawkowego.
Cieszę się, że kręciliśmy tam, gdzie powstała książka, a potem scenariusz. Byliśmy w tych samych realiach i udało nam się poczuć to miejsce. W Dukli ginie „warszawski sprint”, panuje zupełnie inny rytm pracy a czas biegnie w swoim własnym tempie”.
Polska, 2008
czas trwania: 109 minut
Reżyseria: Dariusz Jabłoński
Scenariusz: Dariusz Jabłoński, Andrzej Stasiuk na podstawie "Opowieści galicyjskich" Andrzeja Stasiuka
zdjęcia: Tomasz Michałowski
muzyka: Michał Lorenc
montaż: Krzysztof Szpetmański PSM
dźwięk: Bartlomiej Woźniak
scenografia: František Lipták
kostiumy: Agata Culak, Małgorzata Gwiazdecka
charakteryzacja: Anna Hrošsová
W rolach głównych: Zuzana Fialová, Jirí Macháček, Jerzy Radziwiłowicz, Marian Dziędziel, Cezary Kosiński, Maciej Stuhr, Robert Więckiewicz.
Nagrody
2008 - Tomasz Michałowski Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") - Nagroda za zdjęcia
2008 - Michał Lorenc Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") - Nagroda za muzykę
2008 - Dariusz Jabłoński Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") - Nagroda Dziennikarzy
2008 - Marian Dziędziel, Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") - Nagroda Specjalna
2008 - Tomasz Michałowski Koszalin (Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych "Młodzi i Film") - Nagroda za zdjęcia
2008 - Dariusz Jabłoński Koszalin (Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych "Młodzi i Film") - Nagroda Jury Młodzieżowego
2008 - Dariusz Jabłoński, Třinec (Trynieckie Lato Filmowe) - Nagroda Publiczności
Wybrane festiwale
2009 Cinema Gnomo w Mediolanie
2008 Września, Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia"
2008 Sofia, Międzynarodowy Festiwal Filmowy
2008 Londyn, Polski Festiwal Filmowy
2008 Koszalin, Młodzi i Film
2008 Zittau, Neisse Film Festival
2008 Wrocław, Era Nowe Horyzonty
2008 Třinec, Trynieckie Lato Filmowe
2008 Haifa, Międzynarodowy Festiwal Filmowy
2008 Kijów, The „Molodist“ Film Festival
2008 Funchal, Międzynarodowy Festiwal Filmowy
2008 Chicago, Festiwal Filmu Polskiego w Ameryce
2007 Gdynia, Festiwal Filmów Fabularnych
2007 Bratislava Film Fest
2007 Mannheim-Heidelberg, Międzynarodowy Festiwal Filmowy
2007 Warszawski Festiwal Filmowy
WWW: www.gutekfilm.pl/wino-truskawkowe
„Wino truskawkowe” wprowadza nas w magiczny świat prawdziwego środka Europy. Miłość, zbrodnia, pokuta są tu naturalnymi składnikami życia, tak jak pory roku, odlatujące ptaki czy szum górskiego potoku. Główny bohater Andrzej ( w tej roli J. Machacek), porzuca wielkomiejskie życie i przenosi się na galicyjską prowincję, aby tam odnaleźć wewnętrzny spokój i harmonię. Mała mieścina, w jakiej się znalazł, rządzi się swoimi niezmiennymi prawami. Komendant policji od lat jest tu ciągle ten sam, mężczyźni przesiadują w knajpie nad kuflem piwa, a w niedzielę wszyscy idą na mszę. Jest też lokalna piękność, Słowaczka Lubica, w której kocha się pół miasteczka, a ona kusi swymi wdziękami niczym Malena z filmu Giuseppe Tornatore.
„Wino truskawkowe” jest adaptacją „Opowieści Galicyjskich” Andrzeja Stasiuka i tak samo jak książka oddaje charakter i specyfikę miejsca oraz mieszkających w nim ludzi. To co niezwykle charakterystyczne w tym filmie to pomieszanie starego z nowym, piękna z brzydotą, dobra ze złem i prawdy z fikcją. Sposób w jaki uczynił to reżyser podejmując przy tym trudne i subtelne tematy jest doprawdy mistrzowski. Wszystko dopieszcza genialna gra Jiríego Machácka, Mariana Dziędziela, Macieja Stuhra i Roberta Więckiewicza.
„To, co w Opowieściach galicyjskich mnie zafascynowało, to są postaci. Postaci, które mają niezwykłe losy, w obliczu tragedii zachowują godność, a ich filozofia życiowa pozwala im przetrwać życiowe burze. Ci ludzie żyją na ziemi, która oprócz swojego niespotykanego piękna kryje w sobie mnóstwo dramatów, o czym najlepiej świadczą rozsiane wszędzie krzyże i cmentarze – tu polski, tam łemkowski, austriacki, żydowski... Niektórzy tę ziemię nazywają Małymi Bałkanami. Tu powstała książka i tu kręciliśmy film” – opowiada reżyser Dariusz Jabłoński.
Dzieło Jabłońskiego, który właściwie debiutuje tym filmem fabularnym jako reżyser, opowiada historię boleśnie doświadczonego przez życie policjanta, który przyjeżdża na prowincję, aby tam zapomnieć, uciec od przeszłości, za którą jednocześnie wciąż jednak tęskni. Spotyka tam prostych, prostolinijnych ludzi, którzy nie zadają pytań, nie stawiają sobie celów, wreszcie nie żyją przeszłością lecz tęsknią za czasami PGR-u. To co w filmie niezwykle cenne to właśnie ten obraz społeczeństwa, to te stosunkowo barwne postaci, na których reżyser buduje dramaturgię swego filmu. Główny bohater obcując z nimi uczy się na nowo żyć, patrzy na świat innymi oczami - akceptując dany mu czas i miejsce. To mężczyzna na zakręcie. Jego obecność w zapomnianej i dalekiej mieścinie, miała być rodzajem ucieczki, a stała się rodzajem katharsis czy nawet nawrócenia.
„(...) To nie jest film do rozumienia, to jest film do myślenia, historia o tym, że każdy z nas kiedyś zacznie szukać swoich źródeł życiowej mocy”.- wyjaśnia reżyser zapraszając do skosztowania łuku wina, które w tym wypadku jest za pewne napojem bogów…
TWÓRCY O FILMIE:
Andrzej Stasiuk
„Film przypomina książkę. Właściwie teraz to już sam nie wiem, co według czego było robione. Darek Jabłoński ustawił kamerę w tych samych miejscach, w których wiele lat temu wymyśliłem Opowieści galicyjskie. W ten przedziwny sposób mogę dzisiaj oglądać własne wizje, własne myśli. I ta opowieść o miłości, śmierci i o pokutującym duchu została rozświetlona jakimś nieco nieziemskim blaskiem, cudownym blaskiem kina, który przypomina jednak jasność nadprzyrodzoną. Tym razem chyba udało się pokazać niewidzialne”
Dariusz Jabłoński
„To, co w Opowieściach galicyjskich mnie zafascynowało, to są postaci. Postaci, które mają niezwykłe losy, w obliczu tragedii zachowują godność, a ich filozofia życiowa pozwala im przetrwać życiowe burze. Ci ludzie żyją na ziemi, która oprócz swojego niespotykanego piękna kryje w sobie mnóstwo dramatów, o czym najlepiej świadczą rozsiane wszędzie krzyże i cmentarze – tu polski, tam łemkowski, austriacki, żydowski... Niektórzy tę ziemię nazywają Małymi Bałkanami. Tu powstała książka i tu kręciliśmy film.
(...) To nie jest film do rozumienia, to jest film do myślenia, historia o tym, że każdy nas kiedyś zacznie szukać swoich źródeł życiowej mocy...”.
Zuzana Fialová
„Grana przeze mnie Lubica nie kieruje się w życiu żadnymi normami społeczeństwa archetypowego. Żyje w swoim własnym, wewnętrznym świecie, żyje tym, co czuje w danej chwili, tu i teraz. To osoba nosząca w sobie swoją własną wolność. Lubica jest bardzo słowiańska, tak jak słowiański jest cały ten film. Mówi o tym, co niewidoczne dla oczu, jest smutny i śmieszny jednocześnie, bohaterowie płaczą śmiejąc się i śmieją się przez łzy”.
Maciej Stuhr
„Po raz pierwszy zdarzyło mi się grać w filmie, w którym czas przestał się liczyć, zszedł na dalszy plan i prawie zupełnie stracił znaczenie. Kręciliśmy przez cztery pory roku, zdjęcia miały inny rytm, najważniejsza stała się atmosfera i to chyba stanowi o wyjątkowości Wina truskawkowego.
Cieszę się, że kręciliśmy tam, gdzie powstała książka, a potem scenariusz. Byliśmy w tych samych realiach i udało nam się poczuć to miejsce. W Dukli ginie „warszawski sprint”, panuje zupełnie inny rytm pracy a czas biegnie w swoim własnym tempie”.
Polska, 2008
czas trwania: 109 minut
Reżyseria: Dariusz Jabłoński
Scenariusz: Dariusz Jabłoński, Andrzej Stasiuk na podstawie "Opowieści galicyjskich" Andrzeja Stasiuka
zdjęcia: Tomasz Michałowski
muzyka: Michał Lorenc
montaż: Krzysztof Szpetmański PSM
dźwięk: Bartlomiej Woźniak
scenografia: František Lipták
kostiumy: Agata Culak, Małgorzata Gwiazdecka
charakteryzacja: Anna Hrošsová
W rolach głównych: Zuzana Fialová, Jirí Macháček, Jerzy Radziwiłowicz, Marian Dziędziel, Cezary Kosiński, Maciej Stuhr, Robert Więckiewicz.
Nagrody
2008 - Tomasz Michałowski Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") - Nagroda za zdjęcia
2008 - Michał Lorenc Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") - Nagroda za muzykę
2008 - Dariusz Jabłoński Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") - Nagroda Dziennikarzy
2008 - Marian Dziędziel, Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") - Nagroda Specjalna
2008 - Tomasz Michałowski Koszalin (Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych "Młodzi i Film") - Nagroda za zdjęcia
2008 - Dariusz Jabłoński Koszalin (Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych "Młodzi i Film") - Nagroda Jury Młodzieżowego
2008 - Dariusz Jabłoński, Třinec (Trynieckie Lato Filmowe) - Nagroda Publiczności
Wybrane festiwale
2009 Cinema Gnomo w Mediolanie
2008 Września, Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia"
2008 Sofia, Międzynarodowy Festiwal Filmowy
2008 Londyn, Polski Festiwal Filmowy
2008 Koszalin, Młodzi i Film
2008 Zittau, Neisse Film Festival
2008 Wrocław, Era Nowe Horyzonty
2008 Třinec, Trynieckie Lato Filmowe
2008 Haifa, Międzynarodowy Festiwal Filmowy
2008 Kijów, The „Molodist“ Film Festival
2008 Funchal, Międzynarodowy Festiwal Filmowy
2008 Chicago, Festiwal Filmu Polskiego w Ameryce
2007 Gdynia, Festiwal Filmów Fabularnych
2007 Bratislava Film Fest
2007 Mannheim-Heidelberg, Międzynarodowy Festiwal Filmowy
2007 Warszawski Festiwal Filmowy
WWW: www.gutekfilm.pl/wino-truskawkowe
Dystrybutor: Gutek Film
Data premiery: 2009-05-08
powiązania
reklama
