Autor: Andrew Davidson
Tytuł: Gargulec
Niezwykły debiut – historia o miłości, o zbawczej sile cierpienia, o namiętności przezwyciężającej czas i przestrzeń.
Zanim napisał Gargulca, Andrew Davidson przez siedem lat zbierał materiały. Praca przyniosła oszałamiający efekt. Powieść jeszcze przed premierą zyskała olbrzymi rozgłos i przyciągnęła uwagę mediów i wydawców z całego świata. Dwadzieścia pięć redakcji z całego świata równolegle pracowało nad przekładem.
Na oddziale poparzeń leży mężczyzna. Zawieszony między życiem a śmiercią. Ulgę znajduje jedynie w szczegółowym planowaniu samobójstwa. Aż do momentu, gdy przy jego łóżku pojawia się Marianne Engel, chora na schizofrenię rzeźbiarka tworząca figury maszkaronów.
Marianne twierdzi, że od siedmiuset lat łączy ich namiętna miłość. Że poznali się w XIV wieku, gdy opatrywała jego rany jako mniszka, kopistka z niemieckiego klasztoru. Zapomniał? Nie chce uwierzyć? Nie szkodzi. Ona udowodni mu, że tak było. Zaczyna opowieść... O zaginionych przekładach Biblii i Boskiej Komedii. O średniowiecznych kondotierach, buddyjskich świątyniach, wyprawach wikingów. A nade wszystko – o miłości.
Twardej jak piekło, silniejszej niż śmierć.
OPINIE:
Niezwykły debiut. O miłości, która potrafi przetrwać ogień piekielny i przekroczyć czas.
Amazon.com
Prawdziwą tragedią tej książki jest to, że się kończy.
New York Daily News
Spektakularna, pełna niespodziewanych zakrętów podróż wyobraźni.
The Washington Post
Chrześcijański mistycyzm, średniowieczna symbolika, szalona, przewrotna fabuła. Hipnotyczna, przerażająca i zaskakująca powieść.
The New Yorker
Gargulec zachwyci każdego, kto lubi połączenie romansu z makabrą.
Washington Post Book Review
Delirycznie ambitny debiut.
Kirkus Reviews
Proza o godnej podziwu przejrzystości. Nie ma tu napuszonych, melodramatycznych zdań, jakie można znaleźć u słabszych pisarzy. Gargulec nie rozczarowuje.
The Globe and Mail
Gargulec wciąga i budzi grozę, jak horrory, które oglądasz, co chwila zasłaniając oczy.
The Washington Post
Szalona, wciągająca, zuchwała książka; gotycki romans, powieść historyczna i fantastyka w jednym.
Edmonton Sun
Trzymająca w napięciu dramaturgia Gargulca przykuwa uwagę czytelników aż do ostatniej strony.
Library Journal
literatura piękna
seria: poza seriami
wydanie: I
tytuł oryginału: The Gargoyle
przekład: Magdalena Moltzan-Małkowska
gatunek: powieść
oprawa: twarda z obwolutą i miękka ze skrzydełkami
format: 13,5 x 20,2 cm
liczba stron: 504
fragment
Kilka dni później Marianne Engel i ja siedzieliśmy na tyłach domu, czekając na dostawę kamiennych bloków. Powiedziała, że poprosiła Jack o kartę kredytową na moje nazwisko. Kiedy stwierdziłem, że Jack nie jest pewnie z tego powodu uszczęśliwiona, Marianne odrzekła:
– Nie ma nic do powiedzenia. Robi dużo hałasu, ale jest nieszkodliwa.
WIEM, CO MOŻEMY ZROBIĆ Z KARTĄ
Rozmawialiśmy o tym i owym, po czym zadałem pytanie, które nasunęło mi się podczas ostatniej opowieści: co to jest nieszpornik? Marianne Engel wyjaśniła, że to rodzaj płaszcza ozdobionego motywami z Nowego Testamentu. Zapytałem, czy szata ojca Sundera też miała podobne ozdoby. Marianne Engel potwierdziła, a następnie dodała wesoło:
– Później opiszę ci ją dokładniej.
Na widok nadjeżdżającej ciężarówki klasnęła w ręce jak dziecko na przedstawieniu i pobiegła do drzwi, by przekręcić ciężki klucz w wielkim zamku. Przesunęła żeliwne rolki, służące do opuszczania bloków w głąb domu. Widok kamienia znikającego w otworze nasunął mi skojarzenia z parafianinem czekającym niecierpliwie na komunię. Marianne Engel stanęła z boku, prosząc dostawców, by delikatnie obchodzili się z jej przyjaciółmi. Mężczyźni spojrzeli na nią, jakby miała nierówno pod sufitem, ale nie przerwali pracy. Gdy już ich nie było, rozebrała się i zapaliła świece. Następnie puściła płytę z chorałami gregoriańskimi, wyciągnęła się na jednym z nowych bloków i zapadła w głęboki sen, który trwał aż do następnego dnia.
Rano z szerokim uśmiechem wkroczyła do mojej sypialni i oznajmiła, że otrzymała cudowne wskazówki i przystąpi do pracy zaraz po mojej kąpieli. Kiedy mnie szorowała, czułem, że robi to bez zapału i tylko z poczucia obowiązku: jej palce pragnęły dotyku kamienia, nie ciała. Po wyjściu z łazienki natychmiast pognała do piwnicy, a ja zostałem w salonie na parterze i próbowałem czytać, ale stukot kamieniarskiego młotka nie pozwolił mi się skupić. Poszedłem więc na górę do swojej dzwonnicy, by zająć się czymś innym – oglądaniem filmów na wideo, czytaniem i zabawą z Bougatsą, który ochoczo ganiał za ręcznikiem na sznurku – ale po kilku godzinach ciekawość wzięła górę. Podkradłem się do drzwi piwnicy i po cichutku zszedłem kilka stopni w dół, aby podejrzeć Marianne Engel.
Owe środki ostrożności okazały się zbyteczne, gdyż była tak pochłonięta pracą, że kompletnie nie zwracała uwagi na to, co działo się wokół niej. Ku mojemu zdumieniu rzeźbiła nago, co w zestawieniu z ostrymi narzędziami stanowiło dość wstrząsający widok. Narzędzia dosłownie śmigały w powietrzu, ale każdy ruch cechowała wręcz zegarmistrzowska precyzja, toteż usiadłem zahipnotyzowany owym tańcem metalu, kamienia i ciała.
Nie wystarczy powiedzieć, że Marianne Engel „rzeźbiła”, to było coś dużo więcej. Pieściła kamień dopóty, dopóki doprowadzony do ostateczności nie uwalniał skrywanego wewnątrz gargulca. Pochlebstwem wywabiała poczwary z kamiennych czeluści. Miłością nadawała im kształt.
W ciągu wielu godzin, które spędziłem przykuty do schodów, byłem pod wrażeniem jej niespożytej energii. Pracowała, kiedy kładłem się spać, w nocy też. Kolejny dzień i noc wyglądały tak samo. W sumie harowała ponad siedemdziesiąt godzin, wypijając hektolitry kawy i wypalając setki papierosów. Było dokładnie tak, jak opowiadała mi w szpitalu – czyli rzeźbiła nieprzerwanie przez kilka dni z rzędu – a ja nigdy do końca jej nie wierzyłem. Brałem jej słowa za cokolwiek przesadną i chełpliwą wizję rzekomej dyscypliny artystycznej, która nie miała nic wspólnego z rzeczywistością. Jak się okazało, niesłusznie. Sceptyk pomyślałby pewnie, że chyłkiem zakradała się do łóżka, kiedy spałem, ale nocą budziło mnie stukanie. Pierwszego ranka oderwała się od pracy, żeby mnie umyć, ale widziałem – i czułem – że robi to niechętnie. Kiedy przesuwała gąbką po moim ciele, w jej oczach malował się niepokój i ledwie skrywane szaleństwo.
Gdzieś koło sześćdziesiątej godziny poprosiła, żebym zamówił dwie duże pizze wegetariańskie. Zwykle nie wzbraniała się przed spożywaniem mięsa, lecz wkrótce miałem się przekonać, że podczas pracy czuła do niego obsesyjną awersję. „Żadnego mięsa! Żadnych zwierząt!” Kiedy przyniosłem pizze, najpierw stanęła kolejno w trzech kątach pomieszczenia, prosząc o pozwolenie swoich Trzech Mistrzów – Jube, Domine benedicere – i przystąpiła do posiłku, dopiero takowe otrzymawszy. Przycupnęła nerwowo na jednym z kamiennych spadów i jadła jak zwierzę, zupełnie nie zwracając uwagi na moją obecność. Nitka stopionego sera zwisała jej z ust, sięgając koniuszka lewej piersi, i miałem ochotę spuścić się po niej jak alpinista po linie, na sam sutek. Blask świec podkreślał kredową bladość skóry, a strużki potu żłobiły koryta w warstwie pyłu pokrywającej anielskie skrzydła. Połączenie tatuaży i ekstatycznego uniesienia upodabniało Marianne Engel po części do Hildegardy z Bingen, a po części do członka yakuzy.
Z wieży kolejno leciały dzieła Carla Orffa, Symfonia Fantastyczna Berlioza, dziewięć symfonii Beethovena, Poe (piosenkarki, nie pisarza), pierwszy album Milli Jovovich, cała dyskografia Doorsów, nagrania Roberta Johnsona, Cheap Thrills Big Brother & The Holding
Company (cztery razy z rzędu) oraz kawałki Bessie Smith, Howlin’ Wolf i Son House. W miarę upływu czasu muzyka dudniła coraz głośniej, a głosy wokalistów brzmiały coraz bardziej gardłowo. Mimo częściowej głuchoty musiałem się ratować zatyczkami do uszu i ucieczką do dzwonnicy.
Kiedy skończyła, ledwie mogła ustać na nogach. Gotowe monstrum miało ludzką głowę z rogami, osadzoną na ciele klękającego smoka. Ucałowała jego kamienne usta, a następnie oblepiona potem i kurzem, poczłapała schodami na górę, by walnąć się do łóżka.
Independent.pl jest patronem medialnym tej książki
Tytuł: Gargulec
Niezwykły debiut – historia o miłości, o zbawczej sile cierpienia, o namiętności przezwyciężającej czas i przestrzeń.
Zanim napisał Gargulca, Andrew Davidson przez siedem lat zbierał materiały. Praca przyniosła oszałamiający efekt. Powieść jeszcze przed premierą zyskała olbrzymi rozgłos i przyciągnęła uwagę mediów i wydawców z całego świata. Dwadzieścia pięć redakcji z całego świata równolegle pracowało nad przekładem.
Na oddziale poparzeń leży mężczyzna. Zawieszony między życiem a śmiercią. Ulgę znajduje jedynie w szczegółowym planowaniu samobójstwa. Aż do momentu, gdy przy jego łóżku pojawia się Marianne Engel, chora na schizofrenię rzeźbiarka tworząca figury maszkaronów.
Marianne twierdzi, że od siedmiuset lat łączy ich namiętna miłość. Że poznali się w XIV wieku, gdy opatrywała jego rany jako mniszka, kopistka z niemieckiego klasztoru. Zapomniał? Nie chce uwierzyć? Nie szkodzi. Ona udowodni mu, że tak było. Zaczyna opowieść... O zaginionych przekładach Biblii i Boskiej Komedii. O średniowiecznych kondotierach, buddyjskich świątyniach, wyprawach wikingów. A nade wszystko – o miłości.
Twardej jak piekło, silniejszej niż śmierć.
OPINIE:
Niezwykły debiut. O miłości, która potrafi przetrwać ogień piekielny i przekroczyć czas.
Amazon.com
Prawdziwą tragedią tej książki jest to, że się kończy.
New York Daily News
Spektakularna, pełna niespodziewanych zakrętów podróż wyobraźni.
The Washington Post
Chrześcijański mistycyzm, średniowieczna symbolika, szalona, przewrotna fabuła. Hipnotyczna, przerażająca i zaskakująca powieść.
The New Yorker
Gargulec zachwyci każdego, kto lubi połączenie romansu z makabrą.
Washington Post Book Review
Delirycznie ambitny debiut.
Kirkus Reviews
Proza o godnej podziwu przejrzystości. Nie ma tu napuszonych, melodramatycznych zdań, jakie można znaleźć u słabszych pisarzy. Gargulec nie rozczarowuje.
The Globe and Mail
Gargulec wciąga i budzi grozę, jak horrory, które oglądasz, co chwila zasłaniając oczy.
The Washington Post
Szalona, wciągająca, zuchwała książka; gotycki romans, powieść historyczna i fantastyka w jednym.
Edmonton Sun
Trzymająca w napięciu dramaturgia Gargulca przykuwa uwagę czytelników aż do ostatniej strony.
Library Journal
literatura piękna
seria: poza seriami
wydanie: I
tytuł oryginału: The Gargoyle
przekład: Magdalena Moltzan-Małkowska
gatunek: powieść
oprawa: twarda z obwolutą i miękka ze skrzydełkami
format: 13,5 x 20,2 cm
liczba stron: 504
fragment
Kilka dni później Marianne Engel i ja siedzieliśmy na tyłach domu, czekając na dostawę kamiennych bloków. Powiedziała, że poprosiła Jack o kartę kredytową na moje nazwisko. Kiedy stwierdziłem, że Jack nie jest pewnie z tego powodu uszczęśliwiona, Marianne odrzekła:
– Nie ma nic do powiedzenia. Robi dużo hałasu, ale jest nieszkodliwa.
WIEM, CO MOŻEMY ZROBIĆ Z KARTĄ
Rozmawialiśmy o tym i owym, po czym zadałem pytanie, które nasunęło mi się podczas ostatniej opowieści: co to jest nieszpornik? Marianne Engel wyjaśniła, że to rodzaj płaszcza ozdobionego motywami z Nowego Testamentu. Zapytałem, czy szata ojca Sundera też miała podobne ozdoby. Marianne Engel potwierdziła, a następnie dodała wesoło:
– Później opiszę ci ją dokładniej.
Na widok nadjeżdżającej ciężarówki klasnęła w ręce jak dziecko na przedstawieniu i pobiegła do drzwi, by przekręcić ciężki klucz w wielkim zamku. Przesunęła żeliwne rolki, służące do opuszczania bloków w głąb domu. Widok kamienia znikającego w otworze nasunął mi skojarzenia z parafianinem czekającym niecierpliwie na komunię. Marianne Engel stanęła z boku, prosząc dostawców, by delikatnie obchodzili się z jej przyjaciółmi. Mężczyźni spojrzeli na nią, jakby miała nierówno pod sufitem, ale nie przerwali pracy. Gdy już ich nie było, rozebrała się i zapaliła świece. Następnie puściła płytę z chorałami gregoriańskimi, wyciągnęła się na jednym z nowych bloków i zapadła w głęboki sen, który trwał aż do następnego dnia.
Rano z szerokim uśmiechem wkroczyła do mojej sypialni i oznajmiła, że otrzymała cudowne wskazówki i przystąpi do pracy zaraz po mojej kąpieli. Kiedy mnie szorowała, czułem, że robi to bez zapału i tylko z poczucia obowiązku: jej palce pragnęły dotyku kamienia, nie ciała. Po wyjściu z łazienki natychmiast pognała do piwnicy, a ja zostałem w salonie na parterze i próbowałem czytać, ale stukot kamieniarskiego młotka nie pozwolił mi się skupić. Poszedłem więc na górę do swojej dzwonnicy, by zająć się czymś innym – oglądaniem filmów na wideo, czytaniem i zabawą z Bougatsą, który ochoczo ganiał za ręcznikiem na sznurku – ale po kilku godzinach ciekawość wzięła górę. Podkradłem się do drzwi piwnicy i po cichutku zszedłem kilka stopni w dół, aby podejrzeć Marianne Engel.
Owe środki ostrożności okazały się zbyteczne, gdyż była tak pochłonięta pracą, że kompletnie nie zwracała uwagi na to, co działo się wokół niej. Ku mojemu zdumieniu rzeźbiła nago, co w zestawieniu z ostrymi narzędziami stanowiło dość wstrząsający widok. Narzędzia dosłownie śmigały w powietrzu, ale każdy ruch cechowała wręcz zegarmistrzowska precyzja, toteż usiadłem zahipnotyzowany owym tańcem metalu, kamienia i ciała.
Nie wystarczy powiedzieć, że Marianne Engel „rzeźbiła”, to było coś dużo więcej. Pieściła kamień dopóty, dopóki doprowadzony do ostateczności nie uwalniał skrywanego wewnątrz gargulca. Pochlebstwem wywabiała poczwary z kamiennych czeluści. Miłością nadawała im kształt.
W ciągu wielu godzin, które spędziłem przykuty do schodów, byłem pod wrażeniem jej niespożytej energii. Pracowała, kiedy kładłem się spać, w nocy też. Kolejny dzień i noc wyglądały tak samo. W sumie harowała ponad siedemdziesiąt godzin, wypijając hektolitry kawy i wypalając setki papierosów. Było dokładnie tak, jak opowiadała mi w szpitalu – czyli rzeźbiła nieprzerwanie przez kilka dni z rzędu – a ja nigdy do końca jej nie wierzyłem. Brałem jej słowa za cokolwiek przesadną i chełpliwą wizję rzekomej dyscypliny artystycznej, która nie miała nic wspólnego z rzeczywistością. Jak się okazało, niesłusznie. Sceptyk pomyślałby pewnie, że chyłkiem zakradała się do łóżka, kiedy spałem, ale nocą budziło mnie stukanie. Pierwszego ranka oderwała się od pracy, żeby mnie umyć, ale widziałem – i czułem – że robi to niechętnie. Kiedy przesuwała gąbką po moim ciele, w jej oczach malował się niepokój i ledwie skrywane szaleństwo.
Gdzieś koło sześćdziesiątej godziny poprosiła, żebym zamówił dwie duże pizze wegetariańskie. Zwykle nie wzbraniała się przed spożywaniem mięsa, lecz wkrótce miałem się przekonać, że podczas pracy czuła do niego obsesyjną awersję. „Żadnego mięsa! Żadnych zwierząt!” Kiedy przyniosłem pizze, najpierw stanęła kolejno w trzech kątach pomieszczenia, prosząc o pozwolenie swoich Trzech Mistrzów – Jube, Domine benedicere – i przystąpiła do posiłku, dopiero takowe otrzymawszy. Przycupnęła nerwowo na jednym z kamiennych spadów i jadła jak zwierzę, zupełnie nie zwracając uwagi na moją obecność. Nitka stopionego sera zwisała jej z ust, sięgając koniuszka lewej piersi, i miałem ochotę spuścić się po niej jak alpinista po linie, na sam sutek. Blask świec podkreślał kredową bladość skóry, a strużki potu żłobiły koryta w warstwie pyłu pokrywającej anielskie skrzydła. Połączenie tatuaży i ekstatycznego uniesienia upodabniało Marianne Engel po części do Hildegardy z Bingen, a po części do członka yakuzy.
Z wieży kolejno leciały dzieła Carla Orffa, Symfonia Fantastyczna Berlioza, dziewięć symfonii Beethovena, Poe (piosenkarki, nie pisarza), pierwszy album Milli Jovovich, cała dyskografia Doorsów, nagrania Roberta Johnsona, Cheap Thrills Big Brother & The Holding
Company (cztery razy z rzędu) oraz kawałki Bessie Smith, Howlin’ Wolf i Son House. W miarę upływu czasu muzyka dudniła coraz głośniej, a głosy wokalistów brzmiały coraz bardziej gardłowo. Mimo częściowej głuchoty musiałem się ratować zatyczkami do uszu i ucieczką do dzwonnicy.
Kiedy skończyła, ledwie mogła ustać na nogach. Gotowe monstrum miało ludzką głowę z rogami, osadzoną na ciele klękającego smoka. Ucałowała jego kamienne usta, a następnie oblepiona potem i kurzem, poczłapała schodami na górę, by walnąć się do łóżka.
Independent.pl jest patronem medialnym tej książki
Wydawca: Wydawnictwo W.A.B.
Data wydania: 2009-02-25
powiązania
reklama
