Artysta: Konrad Kucz
Tytuł: Vita Contemplativa Litania
Konrad Kucz to postać nietuzinkowa na rynku polskiej elektroniki. Niegdyś członek grupy Futro, teraz udziela się w projekcie Nemezis. To jednak nie przeszkadza mu w realizacji własnych muzycznych wizji. Trwająca blisko godzinę płyta "Litania", to pełne ukrytych znaczeń dzieło, odnoszące się do muzyki sakralnej. Za pomocą elektroniki, Kucz maluje nieskończenie piękne, majestatyczne przestrzenie. Sampluje chóry benedyktynów z Tyńca, co i raz zerkając w kierunku chrześcijańskiej muzyki liturgicznej. Przy tym stara się wywołać atmosferę powagi i skupienia. To coś na kształt muzycznej modlitwy, w której Kucz stara się oddać stan ducha, pogrążonego w żarliwej wręcz modlitewnej ekstazie. W ten sposób niczym estoński mistyk muzyki poważnej, Arvo Pärt, sam Kucz zgłębia meandry duchowości przynosząc istne ukojenie na niespokojne czasy. Warto!
Robert Moczydłowski www.vivo.pl
Cudowna płyta mili Państwo! Konrad Kucz nie tylko powraca w wielkim stylu, popełniając najlepszy zbiór dźwięków własnego chowu jaki miałem okazję słyszeć, ale także stanowi debiut wydawniczy Generatora, dotychczas doskonałego dystrybutora klasycznej maści elektroniki i nie tylko. Nie będę wnikał która i czego jest to część - to nie ma znaczenia w konfrontacji umysłu z muzyką piękną, poważną, a jednocześnie nie hermetyczną, odizolowaną od rzeczywistości. Konrad Kucz to stara szkoła syntezatorów, ta która winna kojarzyć się z Schulzem, Froese, itd. Latamy zatem wgłąb duszy i umysłu, pozwalamy przenikać się falami kosmicznych ambientów, a pięknu i podniosłości przyspieszać krążenie krwi. Ale, ale - nie tak do końca. Kucz nikogo nie stara się imitować, nie wysyła w kosmos żadnych rakiet, lecz umieszcza swoją muzykę wraz z jej obrazotwórczą energią w pustym kościele, w którym roznoszą się kantaty kleryków biorących udział w nabożeństwach wewnętrznych, nie dla ludu. Panuje zatem niezwykłe skupienie, pokora, a jednocześnie wytężona praca membrany chłonącej jak gąbka przekaz wizualno-myślowo-dźwiękowy niczym katolicki rytuał z udziałem halcjonu. To pewnie siła sugestii, ale jest w tej muzyce coś niezwykle kojarzącego się z modlitwą, z przenoszeniem umysłu i serca w w inną przestrzeń, gdzie Stwórca przemawia do duszy nie korzystając ze słów. Niezwykły jest koloryt zgromadzonych tu nagrań, chociaż ich nazewnictwo i numeracja mogą sugerować jednostajność i monotonię. Klasyczność środków nie stoi także w sprzeczności z atrakcyjnością albumu, który brzmi świeżo i w pewien szalony sposób oryginalnie, niecodziennie, na nowo czarując urokami keyboardu bez liter i cyfr. Nie miałbym nic przeciwko, gdyby taka właśnie muzyka rozbrzmiewała w kościołach podczas nabożeństw - więcej jest w niej dialogu z absolutem niż w trakcie jakiejkolwiek mszy. Gorąco zachęcam wszystkich ateistów.
eliks www.postindustry.org
A lone Gregorian chant calls out over some of the most wonderful dark windy drones I have ever heard- then abruptly, as if a guillotine has fallen, silence descends. A mixture of wordless vocal and string pads now float through the ether. These have a slightly lighter feel to them- but not much. More really deep bass drones arrive. This is incredibly impressive- and we are still in the `Intro`! `Part 1` has a more metallic feel but even these tones have a deep reverberating feel to them. A slightly disturbing haunting quality is emphasised by the delicate and sparse use of more Gregorian utterances but these are not of the `singy` type, more like a mournful warning. `Part 2` shimmers into life, it`s like a spinning coin slowly winding to a halt then speeding up again. A most curious and compelling effect. Then in come some tinkling water droplet type notes marking out the most delicate of melodies. There is such a subtle beauty to it all but with a feeling of unease still hovering in the background. Again there is a sudden change as the warning chants give a single utterance then fade away leaving a simple organ line which at first is so deep that it hardly sounds like an organ at all. Angelic wordless choral sighs give a rather spiritual feel. Their memory slowly fades into the distance as we move to `Part 3` More conventional Gregorian chants return, beautiful in their own right (and not overdone), their exquisiteness heightened by the most subtle of melodic sequences. `Part 4` returns us to dark windy realms with doom laden string flourishes. The contrast with the previous track couldn`t be more marked. Choral pads do soften things nearer the end but there is still a mournful feel to it all. The mood does lift again a little for `Part 5` as things become rather spiritual again. Ideal for a quiet moment of contemplation from which we are awoken as the backing swells. It`s as if there is a sudden realisation of something that has been eluding us. `Part 6` lightens the mood still further- simply Heavenly stuff. The next part fills my mind with pictures of the cover artwork- a moody black and white image of a boat floating on a very still lake as the sun rises and the morning mist disappears. It`s a very beautiful and serene vista / soundscape. A delicate sequence slowly rises as `Part 8` starts to form. The subtlest use of chant colouring punctuates the wonderful pulsations as they seep into your soul then something is said and immediately we descend to silence. `Part 9` starts with deep crashing effects as we enter more malevolent realms. It`s as if doors are being slammed behind us, cutting off any chance of retreat. `Part 10` sees no let up to the uneasiness as watery effects mix with eerie strings. Moaning from the long dead rises up from the depths of the dark lake. Clanging effects and the sound of something being thrown into the water heighten my dark thoughts. The `Finale` finishes things with a more positive and again `spiritual` feel as subtle organ mixes with gorgeous deep pads and just the slightest wordless vocal colouring. The sound starts to surge, even becoming quite euphoric but there is still a hint of sadness right until the end. Sure, this is an `atmospheric` album but that term simply does not do it justice. It is a masterpiece of painting pictures with sound and quite frankly I am in awe of Konrad`s skill. Surely we must hear more from this guy in future. Musicians of this talent are rare in any form of music. I absolutely loved this album. A truly amazing release.
David Law SMD
This is the first release of the Polish Generator-label, and as the title already suggests, it`s a nice contemplative affair into symphonic ambient music. I got the impression "Litania" is part of a series of albums of Mr Kucz, as I found at least one other album under the "Vita Contemplativa"-moniker on his website. The highly atmospheric music of "Litania", which comes in ten parts plus an intro and a finale, is of a free form, gliding and overall relaxing nature. It's a softly vibrating and pulsating textural tapestry with subtle sequencing patterns, occasional organ passages and Gregorian-kindred prayers, all spreading out its wings like sonic perfume. Some parts, like the second half of "part III" roam in heavenly spheres as the choirs fade in, while there are orchestral parts in "part VI", soon followed by the sedate, soft waves of soundscapes in the next part. This all make this a rather peculiar but rewarding 55-minute ambient recording which demands active listening.
Bert Strolenberg www.sonicimmersion,org
Podniosłe, przydymione akordy wypełniają całą ledwo oświetloną przestrzeń: majestatyczna elektroniczna zaduma to nastrój, w który Konrad Kucz umiejętnie wprowadza Słuchacza już pierwszymi dźwiękami swej niezwykłej, zamyślonej, wręcz intymnej płyty. Piękne alternacje patetycznych, ale nie przesadzonych akordów, zaaranżowane na elektroniczne organy oraz chóry nie pozostawiają wątpliwości, iż dzieło Kucza to poruszające, sekwencyjne Stabat Mater na miarę XXI wieku. Gdyby chcieć jakoś przybliżyć tę muzykę stylistycznie, można by pokusić się o stwierdzenie: Henryk Mikołaj Górecki spotyka Wolframa Spyrę z płyty "Meditationen" - ale to tylko niedoskonałe przybliżenie. Zgadza się jednak, iż formalnie "Vita Contemplativa Litania" to bardziej przyczynek to nowoczesnej muzyki symfonicznej, podczas gdy od aranżacyjnej strony płytą niniejszą Kucz pokazuje, jak świeżo można instrumentować większe formy muzyczne, nie wymyślając przy tym na pozór niczego nowatorskiego. Cała suita porusza, zatrważa, przejmuje - ale i dodaje nadziei, optymizmu. Tak czy inaczej - nie brak tutaj miejsca dla dużych i ważnych emocji. Jeśli - podkreślmy to jeszcze raz - całość nie jest przerysowana, przesadzona, udało się artyście osiągnąć naprawdę wiele. Miłośnicy wytrawnego sekwencjonowania naprawdę również nie będą zawiedzeni - zwróćmy uwagę choćby na wspaniałą (tylko, że trochę za krótką) "Litanię 8".
Igor Wróblewski
Litania / Intro
Litania I
Litania II
Litania III
Litania IV
Litania V
Litania VI
Litania VII
Litania VIII
Litania IX
Litania X
Litania / Finale
Tytuł: Vita Contemplativa Litania
Konrad Kucz to postać nietuzinkowa na rynku polskiej elektroniki. Niegdyś członek grupy Futro, teraz udziela się w projekcie Nemezis. To jednak nie przeszkadza mu w realizacji własnych muzycznych wizji. Trwająca blisko godzinę płyta "Litania", to pełne ukrytych znaczeń dzieło, odnoszące się do muzyki sakralnej. Za pomocą elektroniki, Kucz maluje nieskończenie piękne, majestatyczne przestrzenie. Sampluje chóry benedyktynów z Tyńca, co i raz zerkając w kierunku chrześcijańskiej muzyki liturgicznej. Przy tym stara się wywołać atmosferę powagi i skupienia. To coś na kształt muzycznej modlitwy, w której Kucz stara się oddać stan ducha, pogrążonego w żarliwej wręcz modlitewnej ekstazie. W ten sposób niczym estoński mistyk muzyki poważnej, Arvo Pärt, sam Kucz zgłębia meandry duchowości przynosząc istne ukojenie na niespokojne czasy. Warto!
Robert Moczydłowski www.vivo.pl
Cudowna płyta mili Państwo! Konrad Kucz nie tylko powraca w wielkim stylu, popełniając najlepszy zbiór dźwięków własnego chowu jaki miałem okazję słyszeć, ale także stanowi debiut wydawniczy Generatora, dotychczas doskonałego dystrybutora klasycznej maści elektroniki i nie tylko. Nie będę wnikał która i czego jest to część - to nie ma znaczenia w konfrontacji umysłu z muzyką piękną, poważną, a jednocześnie nie hermetyczną, odizolowaną od rzeczywistości. Konrad Kucz to stara szkoła syntezatorów, ta która winna kojarzyć się z Schulzem, Froese, itd. Latamy zatem wgłąb duszy i umysłu, pozwalamy przenikać się falami kosmicznych ambientów, a pięknu i podniosłości przyspieszać krążenie krwi. Ale, ale - nie tak do końca. Kucz nikogo nie stara się imitować, nie wysyła w kosmos żadnych rakiet, lecz umieszcza swoją muzykę wraz z jej obrazotwórczą energią w pustym kościele, w którym roznoszą się kantaty kleryków biorących udział w nabożeństwach wewnętrznych, nie dla ludu. Panuje zatem niezwykłe skupienie, pokora, a jednocześnie wytężona praca membrany chłonącej jak gąbka przekaz wizualno-myślowo-dźwiękowy niczym katolicki rytuał z udziałem halcjonu. To pewnie siła sugestii, ale jest w tej muzyce coś niezwykle kojarzącego się z modlitwą, z przenoszeniem umysłu i serca w w inną przestrzeń, gdzie Stwórca przemawia do duszy nie korzystając ze słów. Niezwykły jest koloryt zgromadzonych tu nagrań, chociaż ich nazewnictwo i numeracja mogą sugerować jednostajność i monotonię. Klasyczność środków nie stoi także w sprzeczności z atrakcyjnością albumu, który brzmi świeżo i w pewien szalony sposób oryginalnie, niecodziennie, na nowo czarując urokami keyboardu bez liter i cyfr. Nie miałbym nic przeciwko, gdyby taka właśnie muzyka rozbrzmiewała w kościołach podczas nabożeństw - więcej jest w niej dialogu z absolutem niż w trakcie jakiejkolwiek mszy. Gorąco zachęcam wszystkich ateistów.
eliks www.postindustry.org
A lone Gregorian chant calls out over some of the most wonderful dark windy drones I have ever heard- then abruptly, as if a guillotine has fallen, silence descends. A mixture of wordless vocal and string pads now float through the ether. These have a slightly lighter feel to them- but not much. More really deep bass drones arrive. This is incredibly impressive- and we are still in the `Intro`! `Part 1` has a more metallic feel but even these tones have a deep reverberating feel to them. A slightly disturbing haunting quality is emphasised by the delicate and sparse use of more Gregorian utterances but these are not of the `singy` type, more like a mournful warning. `Part 2` shimmers into life, it`s like a spinning coin slowly winding to a halt then speeding up again. A most curious and compelling effect. Then in come some tinkling water droplet type notes marking out the most delicate of melodies. There is such a subtle beauty to it all but with a feeling of unease still hovering in the background. Again there is a sudden change as the warning chants give a single utterance then fade away leaving a simple organ line which at first is so deep that it hardly sounds like an organ at all. Angelic wordless choral sighs give a rather spiritual feel. Their memory slowly fades into the distance as we move to `Part 3` More conventional Gregorian chants return, beautiful in their own right (and not overdone), their exquisiteness heightened by the most subtle of melodic sequences. `Part 4` returns us to dark windy realms with doom laden string flourishes. The contrast with the previous track couldn`t be more marked. Choral pads do soften things nearer the end but there is still a mournful feel to it all. The mood does lift again a little for `Part 5` as things become rather spiritual again. Ideal for a quiet moment of contemplation from which we are awoken as the backing swells. It`s as if there is a sudden realisation of something that has been eluding us. `Part 6` lightens the mood still further- simply Heavenly stuff. The next part fills my mind with pictures of the cover artwork- a moody black and white image of a boat floating on a very still lake as the sun rises and the morning mist disappears. It`s a very beautiful and serene vista / soundscape. A delicate sequence slowly rises as `Part 8` starts to form. The subtlest use of chant colouring punctuates the wonderful pulsations as they seep into your soul then something is said and immediately we descend to silence. `Part 9` starts with deep crashing effects as we enter more malevolent realms. It`s as if doors are being slammed behind us, cutting off any chance of retreat. `Part 10` sees no let up to the uneasiness as watery effects mix with eerie strings. Moaning from the long dead rises up from the depths of the dark lake. Clanging effects and the sound of something being thrown into the water heighten my dark thoughts. The `Finale` finishes things with a more positive and again `spiritual` feel as subtle organ mixes with gorgeous deep pads and just the slightest wordless vocal colouring. The sound starts to surge, even becoming quite euphoric but there is still a hint of sadness right until the end. Sure, this is an `atmospheric` album but that term simply does not do it justice. It is a masterpiece of painting pictures with sound and quite frankly I am in awe of Konrad`s skill. Surely we must hear more from this guy in future. Musicians of this talent are rare in any form of music. I absolutely loved this album. A truly amazing release.
David Law SMD
This is the first release of the Polish Generator-label, and as the title already suggests, it`s a nice contemplative affair into symphonic ambient music. I got the impression "Litania" is part of a series of albums of Mr Kucz, as I found at least one other album under the "Vita Contemplativa"-moniker on his website. The highly atmospheric music of "Litania", which comes in ten parts plus an intro and a finale, is of a free form, gliding and overall relaxing nature. It's a softly vibrating and pulsating textural tapestry with subtle sequencing patterns, occasional organ passages and Gregorian-kindred prayers, all spreading out its wings like sonic perfume. Some parts, like the second half of "part III" roam in heavenly spheres as the choirs fade in, while there are orchestral parts in "part VI", soon followed by the sedate, soft waves of soundscapes in the next part. This all make this a rather peculiar but rewarding 55-minute ambient recording which demands active listening.
Bert Strolenberg www.sonicimmersion,org
Podniosłe, przydymione akordy wypełniają całą ledwo oświetloną przestrzeń: majestatyczna elektroniczna zaduma to nastrój, w który Konrad Kucz umiejętnie wprowadza Słuchacza już pierwszymi dźwiękami swej niezwykłej, zamyślonej, wręcz intymnej płyty. Piękne alternacje patetycznych, ale nie przesadzonych akordów, zaaranżowane na elektroniczne organy oraz chóry nie pozostawiają wątpliwości, iż dzieło Kucza to poruszające, sekwencyjne Stabat Mater na miarę XXI wieku. Gdyby chcieć jakoś przybliżyć tę muzykę stylistycznie, można by pokusić się o stwierdzenie: Henryk Mikołaj Górecki spotyka Wolframa Spyrę z płyty "Meditationen" - ale to tylko niedoskonałe przybliżenie. Zgadza się jednak, iż formalnie "Vita Contemplativa Litania" to bardziej przyczynek to nowoczesnej muzyki symfonicznej, podczas gdy od aranżacyjnej strony płytą niniejszą Kucz pokazuje, jak świeżo można instrumentować większe formy muzyczne, nie wymyślając przy tym na pozór niczego nowatorskiego. Cała suita porusza, zatrważa, przejmuje - ale i dodaje nadziei, optymizmu. Tak czy inaczej - nie brak tutaj miejsca dla dużych i ważnych emocji. Jeśli - podkreślmy to jeszcze raz - całość nie jest przerysowana, przesadzona, udało się artyście osiągnąć naprawdę wiele. Miłośnicy wytrawnego sekwencjonowania naprawdę również nie będą zawiedzeni - zwróćmy uwagę choćby na wspaniałą (tylko, że trochę za krótką) "Litanię 8".
Igor Wróblewski
Litania / Intro
Litania I
Litania II
Litania III
Litania IV
Litania V
Litania VI
Litania VII
Litania VIII
Litania IX
Litania X
Litania / Finale
Wydawca: GENERATOR.PL
Data wydania: 2007-12-10
powiązania
reklama
