Tytuł: Utwór o matce i ojczyźnie
Teatr: Teatr Polski
Autorka: Bożena Keff
Adaptacja nominowanej do Nagrody Literackiej Nike 2009 książki "Utwór o matce i ojczyźnie" dotyczącej ideału i konkretu, ideałów matki i córki oraz ich praktycznych realizacji, ideału ofiarnictwa oraz przetrwania, ukrytej bezwzględności tych, którzy byli ofiarami i przetrwali, a wreszcie konceptu przekraczającego zwykłą państwowość, czyli ideału ojczyzny, na którą, jak uczą tego dziewiętnastowieczne nacjonalizmy, składają się ziemia i krew.
Utwór, podobnie jak komiks Maus, przełamujący granice formalne, a do tego stawiający w narracyjnym centrum nie przedstawiciela bądź przedstawicielkę pokolenia, które przeżyło Holocaust, lecz ich już dorosłe dziecko.
Konstrukcje tekstu tworzą trzy wielkie figury: Matki (Matka Polka, Pramatka, Rodzicielka, Bogini, Natura), Historii (historia mężczyzn, historia Polski, historia cierpiących kobiet równolegle do historii walczących mężczyzn), Narracji („Chodzi o to, żeby kobieta wreszcie siebie napisała: musi zacząć pisać o kobiecie i wprowadzić kobietę w świat pisma, z którego zostały wyparte z taką samą gwałtownością, jak z odczuwania swoich ciał: z tych samych powodów, tym samym prawem i w tym samym, śmiercionośnym celu. Kobieta musi sama, własnym wysiłkiem, wstąpić w tekst – jak w świat i w historię.”).
Plan tekstu tworzony jest więc przez trzy rodzaje napięć: osobiste (między matka a córką), historyczne (między świadkami wydarzeń a pokoleniem powojennym) i społeczne (między obowiązującą narracją a narracją wykluczonych: kobieta - mężczyzna, Żyd - prześladowcy, dziecko – rodzic). Tak zbudowany tekst nie może być jednorodny gatunkowo ani stylistycznie. Autorka używa stylu wielkich tekstów przeszłości, na których zbudowana jest nasza kultura i świadomość (np. tragedia grecka czy styl biblijny) i współczesnych tekstów kultury (np. „Maus” Spiegelmana, Lara Croft, film Ridleya Scotta).
reżyseria, opracowanie tekstu i opracowanie muzyczne - JAN KLATA
scenografia i reżyseria światła - JUSTYNA ŁAGOWSKA
kostiumy - JUSTYNA ŁAGOWSKA i MATEUSZ STĘPNIAK
choreografia - MAĆKO PRUSAK
fonosfera - MAGDALENA ŚNIADECKA
OBSADA:
PAULINA CHAPKO
DOMINIKA FIGURSKA
ANNA ILCZUK
KINGA PREIS
HALINA RASIAKÓWNA
WOJCIECH ZIEMIAŃSKI
koordynator projektu - HANNA FRANKOWSKA-JAKUBIEL
asystent reżysera, inspicjent, sufler - IWONA RÓLCZYŃSKA
rekwizytor - JACEK SZPINKO
realizacja światła - DARIUSZ BARTOŁD, KAZIMIERZ BLACHARSKI, MAREK MATYSIAK
realizacja dźwięku - MACIEJ KABATA
Premiera - 6 stycznia 2011, Scena na Świebodzkim
560. premiera Teatru Polskiego we Wrocławiu
Teatr: Teatr Polski
Autorka: Bożena Keff
Adaptacja nominowanej do Nagrody Literackiej Nike 2009 książki "Utwór o matce i ojczyźnie" dotyczącej ideału i konkretu, ideałów matki i córki oraz ich praktycznych realizacji, ideału ofiarnictwa oraz przetrwania, ukrytej bezwzględności tych, którzy byli ofiarami i przetrwali, a wreszcie konceptu przekraczającego zwykłą państwowość, czyli ideału ojczyzny, na którą, jak uczą tego dziewiętnastowieczne nacjonalizmy, składają się ziemia i krew.
Utwór, podobnie jak komiks Maus, przełamujący granice formalne, a do tego stawiający w narracyjnym centrum nie przedstawiciela bądź przedstawicielkę pokolenia, które przeżyło Holocaust, lecz ich już dorosłe dziecko.
Konstrukcje tekstu tworzą trzy wielkie figury: Matki (Matka Polka, Pramatka, Rodzicielka, Bogini, Natura), Historii (historia mężczyzn, historia Polski, historia cierpiących kobiet równolegle do historii walczących mężczyzn), Narracji („Chodzi o to, żeby kobieta wreszcie siebie napisała: musi zacząć pisać o kobiecie i wprowadzić kobietę w świat pisma, z którego zostały wyparte z taką samą gwałtownością, jak z odczuwania swoich ciał: z tych samych powodów, tym samym prawem i w tym samym, śmiercionośnym celu. Kobieta musi sama, własnym wysiłkiem, wstąpić w tekst – jak w świat i w historię.”).
Plan tekstu tworzony jest więc przez trzy rodzaje napięć: osobiste (między matka a córką), historyczne (między świadkami wydarzeń a pokoleniem powojennym) i społeczne (między obowiązującą narracją a narracją wykluczonych: kobieta - mężczyzna, Żyd - prześladowcy, dziecko – rodzic). Tak zbudowany tekst nie może być jednorodny gatunkowo ani stylistycznie. Autorka używa stylu wielkich tekstów przeszłości, na których zbudowana jest nasza kultura i świadomość (np. tragedia grecka czy styl biblijny) i współczesnych tekstów kultury (np. „Maus” Spiegelmana, Lara Croft, film Ridleya Scotta).
reżyseria, opracowanie tekstu i opracowanie muzyczne - JAN KLATA
scenografia i reżyseria światła - JUSTYNA ŁAGOWSKA
kostiumy - JUSTYNA ŁAGOWSKA i MATEUSZ STĘPNIAK
choreografia - MAĆKO PRUSAK
fonosfera - MAGDALENA ŚNIADECKA
OBSADA:
PAULINA CHAPKO
DOMINIKA FIGURSKA
ANNA ILCZUK
KINGA PREIS
HALINA RASIAKÓWNA
WOJCIECH ZIEMIAŃSKI
koordynator projektu - HANNA FRANKOWSKA-JAKUBIEL
asystent reżysera, inspicjent, sufler - IWONA RÓLCZYŃSKA
rekwizytor - JACEK SZPINKO
realizacja światła - DARIUSZ BARTOŁD, KAZIMIERZ BLACHARSKI, MAREK MATYSIAK
realizacja dźwięku - MACIEJ KABATA
Premiera - 6 stycznia 2011, Scena na Świebodzkim
560. premiera Teatru Polskiego we Wrocławiu
Data premiery: 2011-01-06
reklama
