Tytuł: Astma
Teatr: Korporacja Teatralna
Autor: na podstawie Pizzerii Kamikaze oraz opowiadań Buty, Krople, Szlomo-homo-pizda-w-domu, Jak nietoperze, Bóle miesiączkowe, Astma, Mój brat ma depresję, Ładna para Etgara Kereta
Astma opowiada o młodych ludziach, którzy nie mogąc obronić własnej egzystencji w miejskiej rzeczywistości, a także uciekając przed samotnością i pozornymi substytutami, popełniają samobójstwo. Sam fakt odebrania sobie życia jest tu tylko pozorną formą ucieczki: światem pośmiertnym okazuje się również miasto – tym razem jest to miasto samobójców. Pojawia się tym samym pytanie na ile człowiek jest zdeterminowany przez wspomniane już miasto i czy istnieje możliwość przeciwstawienia się tej sytuacji. Okazuje się, że jest ono jedyną przestrzenią życiową dla bohaterów. Są na nią skazani. Wrażenie niemożności ucieczki spotęgowane jest poprzez sposób jego postrzegania przez bohaterów: jawi im się jako bezkresne i seryjne: A to (miasto) najbardziej ze wszystkiego przypomina mi Tel Aviv. Mój współlokator Niemiec powiedział, że tu jest jak we Frankfurcie. Ten Frankfurt to też musi być niezła dziura – mówi Chaim, główny bohater. Postaci Astmy, po raz kolejny zmuszone do wcielenia się w rolę obywatela miasta, postanawiają wyruszyć w podróż, która ma celu odnalezienie chociażby namiastki szczęścia i spełnienia, w poszukiwaniu siebie. Główna narracja spektaklu będzie przerywana songami i projekcjami nawiązującymi do różnych opowiadań Kereta i mających na celu wprowadzenie równoległych i dodatkowych narracji, opowiadając krótkie historie obywateli miasta z perspektywy ich własnego, intymnego doświadczenia: ich lęki, pragnienia i przeżycia. To zwielokrotnienie narracji jest próbą wdarcia się pod powierzchnię krajobrazu miasta, do osobistych historii jego mieszkańców. Tytuł spektaklu został zaczerpnięty z jednego z opowiadań wykorzystanych w scenariuszu: astma, jako choroba cywilizacyjna charakterystyczna dla przestrzeni zurbanizowanych, jest tu metaforą duszenia się codziennością, a tym samym: fizjologicznej potrzeby tlenu.
cele projektu
Głównym celem projektu jest próba analizy relacji pomiędzy obywatelem miasta a miastem, ich wzajemnego oddziaływania. Interesuje nas, w jaki sposób miasto determinuje człowieka, wpływa na jego codzienność, kształtuje tożsamość. Czy, jako jego mieszkańcy, jesteśmy wstanie uwolnić się od tego wpływu lub samodzielnie kształtować to, co nazywamy miastem. W jaki sposób miasto wypiera ze swojej powierzchni to, co zaburza jego dynamikę oraz spójność jego charakteru i tożsamości, czyli to, co stanowi prywatność jego mieszkańców. Spektakl adresowany jest do szeroko rozumianego obywatela miasta. Przechodnia pogrążającego się w postępującej dezorientacji spowodowanej brakiem spójności i fragmentaryzacją przestrzeni miejskiej, uprywatnianej w ramach indywidualnych scenariuszy nie tyle jej doświadczenia, ile konsumowania1. Zależy nam, aby spektakl nie posiadał linearnej konstrukcji, lecz podjął próbę scenicznego odzwierciedlenia fragmentarycznego charakteru miasta i jego percepcji.
adaptacja i reżyseria: Andrzej Pakuła
scenografia: Agata Baumgart
kostiumy: Jagna Waleriańczyk
muzyka: Jan Burzyński i Bartosz Kaputa
wideo: Tymon Kowalski
występują: zespół aktorski Korporacji Teatralnej (5 osób)
planowane premiery i spektakle:
Poznań: premiera 24 IX 2008, spektakle 25 i 26 IX 2008 (klub Eskulap)
Warszawa: początek października 2008
Independent.pl jest patronem medialnym tego spektaklu
Teatr: Korporacja Teatralna
Autor: na podstawie Pizzerii Kamikaze oraz opowiadań Buty, Krople, Szlomo-homo-pizda-w-domu, Jak nietoperze, Bóle miesiączkowe, Astma, Mój brat ma depresję, Ładna para Etgara Kereta
Astma opowiada o młodych ludziach, którzy nie mogąc obronić własnej egzystencji w miejskiej rzeczywistości, a także uciekając przed samotnością i pozornymi substytutami, popełniają samobójstwo. Sam fakt odebrania sobie życia jest tu tylko pozorną formą ucieczki: światem pośmiertnym okazuje się również miasto – tym razem jest to miasto samobójców. Pojawia się tym samym pytanie na ile człowiek jest zdeterminowany przez wspomniane już miasto i czy istnieje możliwość przeciwstawienia się tej sytuacji. Okazuje się, że jest ono jedyną przestrzenią życiową dla bohaterów. Są na nią skazani. Wrażenie niemożności ucieczki spotęgowane jest poprzez sposób jego postrzegania przez bohaterów: jawi im się jako bezkresne i seryjne: A to (miasto) najbardziej ze wszystkiego przypomina mi Tel Aviv. Mój współlokator Niemiec powiedział, że tu jest jak we Frankfurcie. Ten Frankfurt to też musi być niezła dziura – mówi Chaim, główny bohater. Postaci Astmy, po raz kolejny zmuszone do wcielenia się w rolę obywatela miasta, postanawiają wyruszyć w podróż, która ma celu odnalezienie chociażby namiastki szczęścia i spełnienia, w poszukiwaniu siebie. Główna narracja spektaklu będzie przerywana songami i projekcjami nawiązującymi do różnych opowiadań Kereta i mających na celu wprowadzenie równoległych i dodatkowych narracji, opowiadając krótkie historie obywateli miasta z perspektywy ich własnego, intymnego doświadczenia: ich lęki, pragnienia i przeżycia. To zwielokrotnienie narracji jest próbą wdarcia się pod powierzchnię krajobrazu miasta, do osobistych historii jego mieszkańców. Tytuł spektaklu został zaczerpnięty z jednego z opowiadań wykorzystanych w scenariuszu: astma, jako choroba cywilizacyjna charakterystyczna dla przestrzeni zurbanizowanych, jest tu metaforą duszenia się codziennością, a tym samym: fizjologicznej potrzeby tlenu.
cele projektu
Głównym celem projektu jest próba analizy relacji pomiędzy obywatelem miasta a miastem, ich wzajemnego oddziaływania. Interesuje nas, w jaki sposób miasto determinuje człowieka, wpływa na jego codzienność, kształtuje tożsamość. Czy, jako jego mieszkańcy, jesteśmy wstanie uwolnić się od tego wpływu lub samodzielnie kształtować to, co nazywamy miastem. W jaki sposób miasto wypiera ze swojej powierzchni to, co zaburza jego dynamikę oraz spójność jego charakteru i tożsamości, czyli to, co stanowi prywatność jego mieszkańców. Spektakl adresowany jest do szeroko rozumianego obywatela miasta. Przechodnia pogrążającego się w postępującej dezorientacji spowodowanej brakiem spójności i fragmentaryzacją przestrzeni miejskiej, uprywatnianej w ramach indywidualnych scenariuszy nie tyle jej doświadczenia, ile konsumowania1. Zależy nam, aby spektakl nie posiadał linearnej konstrukcji, lecz podjął próbę scenicznego odzwierciedlenia fragmentarycznego charakteru miasta i jego percepcji.
adaptacja i reżyseria: Andrzej Pakuła
scenografia: Agata Baumgart
kostiumy: Jagna Waleriańczyk
muzyka: Jan Burzyński i Bartosz Kaputa
wideo: Tymon Kowalski
występują: zespół aktorski Korporacji Teatralnej (5 osób)
planowane premiery i spektakle:
Poznań: premiera 24 IX 2008, spektakle 25 i 26 IX 2008 (klub Eskulap)
Warszawa: początek października 2008
Independent.pl jest patronem medialnym tego spektaklu
Data premiery: 2008-09-24
powiązania
reklama
