Tytuł: Pod złamanym skrzydłem
Teatr: Teatr Tańca DF
choreografia: Katarzyna Skawińska
scenografia: Grzegorz Skawiński, Andrzej Górnisiewicz
kostiumy: Grzegorz Skawiński - projekt, Marta Ornacka - wykonanie
muzyka: Meredith Monk, Lume Lume
realizacja nagrań muzycznych: Bartek Chruściński
tańczą: Magdalena Konik, Anna Wańtuch, Barbara Wysoczańska, Anita Rachwał, Magda Śmigasiewicz, Marcelina Jóźwiak, Katarzyna Badura
grafika: Magda Konik
fotografie: Jakub Szyma
W spektaklu spotykają się dwa rodzaje reguł ekspresji. Język właściwy sferze tajemnicy, nieredukowalna abstrakcja oraz spoisty, chronologiczny wątek, teatralizacja postaci. Forma możliwa dzięki abstrakcji sprzyja doznawaniu piękna, mnożąc plamy nastrojów podsyca impresyjność, na której opiera się choreografia, zdobywająca swój ostateczny wyraz jednak dopiero dzięki kalkulacji odruchów, antropomorficznej kronice przypadków. To, co ma się stać powstaje z ciemności. Wyłania się Ona, to dzięki niej zajaśniało, ona ma moc stwarzania, chce opowiadać, pozwala patrzeć. Współpracuje z rytmem w porządkowaniu chaosu, nadaje światu dynamikę, otwiera przed nami scenę, pokaże jak jest.
Głosy. Słychać głosy, czasami śpiew, ale też jęki, westchnienia, słowa bez treści. Zatem pojawią się, są już blisko, przybędą odegrać swoją rolę. Ciała są materią tego świata. Przezroczyste, migoczące, rozsiewają światło i mienią się w nim. Takie już są, odegrają i pójdą, a potem wrócą i znowu to samo. Każą na siebie patrzeć w zachwyceniu, dostrzegać szczegóły, wodzić oczami za tą ich obowiązkową gimnastyką. Pewne własnych ruchów, prawdopodobnie dobrze im znanych, rutyna czasu ciągłych powrotów. Zbite w gromadkę, bezgranicznie podporządkowane, podążają za wolą Tej, na której wezwanie przybyły.
W tym świecie przeznaczenia jest miejsce na śmiech. Jedno z ciał astralnych dociąża, nie do pary, naznaczone. Jest jednak wpisane w ten świat, nie może ostatecznie wytrącić go z równowagi. Zdeterminowane ma przypisaną rolę, zmącić, naruszyć porządek. Jest wśród nich i drugie, nie do pary choć potencjalna pary połówka. Silna, przepojona sprzeciwem. Walczy z Tą, która waży losy. Z góry przegrana. Są razem, każda na swoim miejscu, co dzieje się z tym światem, dzieje się i z nimi, bo do niego należą. Przestraszone, przeznaczone, wymazywane, znikają.
Teatr: Teatr Tańca DF
choreografia: Katarzyna Skawińska
scenografia: Grzegorz Skawiński, Andrzej Górnisiewicz
kostiumy: Grzegorz Skawiński - projekt, Marta Ornacka - wykonanie
muzyka: Meredith Monk, Lume Lume
realizacja nagrań muzycznych: Bartek Chruściński
tańczą: Magdalena Konik, Anna Wańtuch, Barbara Wysoczańska, Anita Rachwał, Magda Śmigasiewicz, Marcelina Jóźwiak, Katarzyna Badura
grafika: Magda Konik
fotografie: Jakub Szyma
W spektaklu spotykają się dwa rodzaje reguł ekspresji. Język właściwy sferze tajemnicy, nieredukowalna abstrakcja oraz spoisty, chronologiczny wątek, teatralizacja postaci. Forma możliwa dzięki abstrakcji sprzyja doznawaniu piękna, mnożąc plamy nastrojów podsyca impresyjność, na której opiera się choreografia, zdobywająca swój ostateczny wyraz jednak dopiero dzięki kalkulacji odruchów, antropomorficznej kronice przypadków. To, co ma się stać powstaje z ciemności. Wyłania się Ona, to dzięki niej zajaśniało, ona ma moc stwarzania, chce opowiadać, pozwala patrzeć. Współpracuje z rytmem w porządkowaniu chaosu, nadaje światu dynamikę, otwiera przed nami scenę, pokaże jak jest.
Głosy. Słychać głosy, czasami śpiew, ale też jęki, westchnienia, słowa bez treści. Zatem pojawią się, są już blisko, przybędą odegrać swoją rolę. Ciała są materią tego świata. Przezroczyste, migoczące, rozsiewają światło i mienią się w nim. Takie już są, odegrają i pójdą, a potem wrócą i znowu to samo. Każą na siebie patrzeć w zachwyceniu, dostrzegać szczegóły, wodzić oczami za tą ich obowiązkową gimnastyką. Pewne własnych ruchów, prawdopodobnie dobrze im znanych, rutyna czasu ciągłych powrotów. Zbite w gromadkę, bezgranicznie podporządkowane, podążają za wolą Tej, na której wezwanie przybyły.
W tym świecie przeznaczenia jest miejsce na śmiech. Jedno z ciał astralnych dociąża, nie do pary, naznaczone. Jest jednak wpisane w ten świat, nie może ostatecznie wytrącić go z równowagi. Zdeterminowane ma przypisaną rolę, zmącić, naruszyć porządek. Jest wśród nich i drugie, nie do pary choć potencjalna pary połówka. Silna, przepojona sprzeciwem. Walczy z Tą, która waży losy. Z góry przegrana. Są razem, każda na swoim miejscu, co dzieje się z tym światem, dzieje się i z nimi, bo do niego należą. Przestraszone, przeznaczone, wymazywane, znikają.
Data premiery: 2007-06-14
powiązania
reklama
