Twój profil? Jeśli uważasz się za prawowitego właściciela tego profilu, to daj nam znać, a będziesz mógł go przejąć.
Przejmij
Przejmij
Na razie nie ma wpisów na blogu
Na razie nie ma żadnych znajomych
Na razie nie ma żadnych aktualnych wydarzeń
Na razie nie należy do żadnych grup
wiki artysty
Iwan Wyrypajew urodził się 3 sierpnia w 1974 r. w Irkucku, jako chłopiec uczestniczył w zajęciach studium teatralnomuzycznego,
a później tam ukończył Wydział Aktorski Akademii Teatralnej.
Jeden z najodważniejszych buntowników współczesnego teatru
rosyjskiego. Dramaturg i reżyser, bezkompromisowo łamiący wszelkie
zasady teatralnej poprawności. Także aktor i scenarzysta filmowy.
Studiował też reżyserię w Wyższej Szkole Teatralnej im. Szczukina
w Moskwie. Był aktorem teatru w Magadanie oraz Teatru Dramatu i Komedii
w Pietropawłowsku na Kamczatce. Założył w Irkucku teatr Przestrzeń
Gry, który został zlikwidowany z powodu oburzenia władz sztuką Sny –
debiutem dramaturgicznym Wyrypajewa. Współtworzył moskiewski Teatr.
doc. Dziś jest jednym z najbardziej znanych za granicą współczesnych
dramaturgów rosyjskich, pisze średnio jedną sztukę na dwa lata.
Jego trzy najważniejsze utwory (Tlen, Księga Rodzaju 2 i Lipiec) grane są
w teatrach w całej Europie (Tlen wystawiono m.in. we Francji, Niemczech,
Anglii, Bułgarii, Rumunii). Jest też laureatem nagród przyznawanych
na najważniejszych festiwalach teatralnych w Rosji (Złota Maska i Nowaja Drama).
W Polsce dramaturgia Wyrypajewa ceniona jest od dawna, a realizacje
jego dramatów można dziś oglądać właściwie w całym kraju.
W 2003 roku w Teatrze Wybrzeże odbyła się prapremiera polska Tlenu
w reżyserii Agnieszki Olsten (z muzyką duetu Fisz&Emade). Od tamtej
pory dramat inscenizowany był w sumie pięć razy w różnych miejscach
w Polsce. Jednak największą popularnością w polskim teatrze cieszy się
Dzień Walentego (w innym tłumaczeniu Walentynki), który od 2004 roku
zrealizowano już dziesięć razy. Ostatnio sporo zamieszania wywołała
inscenizacja sztuki Lipiec przygotowana w warszawskim Teatrze na Woli
przez samego Wyrypajewa z arcyciekawą rolą Karoliny Gruszki, prywatnie
partnerki reżysera.
W 2006 roku dramaturg debiutował filmem Euforia, który zdobył małego
Złotego Lwa na festiwalu filmowym w Wenecji i Grand Prix Warszawskiego
Festiwalu Filmowego.
Filmografia:
2006 Euforia / Euforiya
2009 Tlen / Kislorod
Bibliografia:
1999 Sny
2001 Miasto gdzie ja
2001 Dzień Walentego / Walentynki
2003 Tlen
2004 Księga rodzaju 2
2006 Lipiec
Krytycy o Wyrypajewie:
Iwan Wyrypajew nie był oczywiście jedynym, który uswiadomił sobie potencjał niesiony przez rap, ale jako pierwszy tak go potrafił wykorzystać na scenie, ze honory jakie przypadly mu w udziale są w pełni zasłużone. /…/ Rapowa stylistyka „Tlenu” kojarzyć się może z tragedią antyczną, z jej recitalowymi deklamacjami przy wtórze muzyki.
Władimir Zabałujew, Aleksy Zenzinow, Jest tylko rytm… Tekst dramatyczny początków trzeciego tysiąclecia po Chrystusie, Russkij żurnal
Wyrypajew rozpoczął tam, gdzie zakończył Griszkowiec. Po niedawnym zmierzchu numeru jeden rosyjskiej sceny lat dziewięćdziesiątych on właśnie, prawem sukcesji, zajął opuszczone miejsce.
Ałła Werdy, Bóg – jest, Antoniny Welikanowej – nie ma, utro.ru
Oryginalność i atrakcyjność stylu Wyrypajewa polega, moim zdaniem na tym, że potrafił odnaleźć wspólne punkty między miotającą się i udręczoną świadomością współczesnego intelektualisty i archaicznym światopoglądem ludowym. Problematykę kultury elitarnej nasycił żywiołem kultury niskiej. Powiedziałabym nawet, że on sam, ani tego chcąc, ani nawet nie podejrzewając, zajął te niszę, w której w czasach sowieckich tworzył Włodzimierz Wysocki.
Maryna Dawidowa, Tako rzecze Wyrypajew, Izwiestia
Wyrypajew pragnie, trochę jak raperzy z czarnego getta, uderzyć anarchicznym rytmem swej prozy scenicznej w głęboką kulturę establishmentu.
Krzysztof Kopka, Lepsi! I cztery inne kawałki dramatyczne z dzisiejszej Rosji, słowo/obraz.terytoria, 2003
a później tam ukończył Wydział Aktorski Akademii Teatralnej.
Jeden z najodważniejszych buntowników współczesnego teatru
rosyjskiego. Dramaturg i reżyser, bezkompromisowo łamiący wszelkie
zasady teatralnej poprawności. Także aktor i scenarzysta filmowy.
Studiował też reżyserię w Wyższej Szkole Teatralnej im. Szczukina
w Moskwie. Był aktorem teatru w Magadanie oraz Teatru Dramatu i Komedii
w Pietropawłowsku na Kamczatce. Założył w Irkucku teatr Przestrzeń
Gry, który został zlikwidowany z powodu oburzenia władz sztuką Sny –
debiutem dramaturgicznym Wyrypajewa. Współtworzył moskiewski Teatr.
doc. Dziś jest jednym z najbardziej znanych za granicą współczesnych
dramaturgów rosyjskich, pisze średnio jedną sztukę na dwa lata.
Jego trzy najważniejsze utwory (Tlen, Księga Rodzaju 2 i Lipiec) grane są
w teatrach w całej Europie (Tlen wystawiono m.in. we Francji, Niemczech,
Anglii, Bułgarii, Rumunii). Jest też laureatem nagród przyznawanych
na najważniejszych festiwalach teatralnych w Rosji (Złota Maska i Nowaja Drama).
W Polsce dramaturgia Wyrypajewa ceniona jest od dawna, a realizacje
jego dramatów można dziś oglądać właściwie w całym kraju.
W 2003 roku w Teatrze Wybrzeże odbyła się prapremiera polska Tlenu
w reżyserii Agnieszki Olsten (z muzyką duetu Fisz&Emade). Od tamtej
pory dramat inscenizowany był w sumie pięć razy w różnych miejscach
w Polsce. Jednak największą popularnością w polskim teatrze cieszy się
Dzień Walentego (w innym tłumaczeniu Walentynki), który od 2004 roku
zrealizowano już dziesięć razy. Ostatnio sporo zamieszania wywołała
inscenizacja sztuki Lipiec przygotowana w warszawskim Teatrze na Woli
przez samego Wyrypajewa z arcyciekawą rolą Karoliny Gruszki, prywatnie
partnerki reżysera.
W 2006 roku dramaturg debiutował filmem Euforia, który zdobył małego
Złotego Lwa na festiwalu filmowym w Wenecji i Grand Prix Warszawskiego
Festiwalu Filmowego.
Filmografia:
2006 Euforia / Euforiya
2009 Tlen / Kislorod
Bibliografia:
1999 Sny
2001 Miasto gdzie ja
2001 Dzień Walentego / Walentynki
2003 Tlen
2004 Księga rodzaju 2
2006 Lipiec
Krytycy o Wyrypajewie:
Iwan Wyrypajew nie był oczywiście jedynym, który uswiadomił sobie potencjał niesiony przez rap, ale jako pierwszy tak go potrafił wykorzystać na scenie, ze honory jakie przypadly mu w udziale są w pełni zasłużone. /…/ Rapowa stylistyka „Tlenu” kojarzyć się może z tragedią antyczną, z jej recitalowymi deklamacjami przy wtórze muzyki.
Władimir Zabałujew, Aleksy Zenzinow, Jest tylko rytm… Tekst dramatyczny początków trzeciego tysiąclecia po Chrystusie, Russkij żurnal
Wyrypajew rozpoczął tam, gdzie zakończył Griszkowiec. Po niedawnym zmierzchu numeru jeden rosyjskiej sceny lat dziewięćdziesiątych on właśnie, prawem sukcesji, zajął opuszczone miejsce.
Ałła Werdy, Bóg – jest, Antoniny Welikanowej – nie ma, utro.ru
Oryginalność i atrakcyjność stylu Wyrypajewa polega, moim zdaniem na tym, że potrafił odnaleźć wspólne punkty między miotającą się i udręczoną świadomością współczesnego intelektualisty i archaicznym światopoglądem ludowym. Problematykę kultury elitarnej nasycił żywiołem kultury niskiej. Powiedziałabym nawet, że on sam, ani tego chcąc, ani nawet nie podejrzewając, zajął te niszę, w której w czasach sowieckich tworzył Włodzimierz Wysocki.
Maryna Dawidowa, Tako rzecze Wyrypajew, Izwiestia
Wyrypajew pragnie, trochę jak raperzy z czarnego getta, uderzyć anarchicznym rytmem swej prozy scenicznej w głęboką kulturę establishmentu.
Krzysztof Kopka, Lepsi! I cztery inne kawałki dramatyczne z dzisiejszej Rosji, słowo/obraz.terytoria, 2003
komentarze
reklama
