Przejmij
Na razie nie ma wpisów na blogu
Na razie nie ma żadnych znajomych
Na razie nie ma żadnych aktualnych wydarzeń
Na razie nie należy do żadnych grup
wiki artysty
aktorka, scenograf teatralny i filmowy.
Ur. 16.05.1930 w Warszawie. Należała do Szarych Szeregów i brała udział w Powstaniu Warszawskim jako sanitariuszka i łączniczka harcerskiej poczty – otrzymała londyński Krzyż Powstania Warszawskiego. W Warszawie ukończyła Liceum Sztuk Plastycznych i rozpoczęła studia na historii sztuki, które ukończyła na UJ w 1952 i w tym samym roku została studentką ASP w Krakowie. Od 1954 studiowała w pracowni scenografii prof. K. Frycza, dyplom uzyskała w 1958. Jeszcze w czasie studiów projektowała kostiumy do Wesołej wdówki F. Lehára w krakowskim Teatrze Muzycznym (1955) i we współpracy z W. Krakowskim scenografię do Jak wam się podoba W. Shakespeare’a w krakowskiej PWST (1956). W czasie studiów debiutowała też jako aktorka w Teatrze Cricot-2 w Studni K. Mikulskiego (1956). Od 1958 występowała w „Piwnicy pod Baranami”. Po uzyskaniu dyplomu scenografa rozpoczęła współpracę z teatrami w całej Polsce: Teatrem A. Fredry w Gnieźnie, z Teatrem Zagłębia w Sosnowcu, Teatrem Nowym w Zabrzu, Teatrem Polskim w Warszawie, Teatrem Polskim we Wrocławiu, Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie, Teatrem im. J. Jaracza w Łodzi. W Starym Teatrze etatowym reżyserem została w 1970, ale już od 1964 projektowała tu scenografię do przedstawień J. Jarockiego i K. Swinarskiego. Projektowała też scenografię i kostiumy w teatrach zagranicznych, m. in. w Théâtre Récamier w Paryżu (Ślub W. Gombrowicza, 1964), w Teatro Caliseo w Buenos Aires (Słowa boże R.del Valle Inlána, 1964), w Schauspielhaus w Zurichu ( Trzecia pierś I. Iredyńskiego, 1973), w Kammerspiele w Monachium (Matka S.I. Witkiewicz, 1975), w Yale Repertory Theatre w New Haven (Białe małżeństwo T. Różewicza, 1977), w Teatrze Habima w Tel-Awiwie (Dybuk Sz. AN-skiego, 1988), w Teatrze Benisan Pit w Tokio (Nastasja Filipowna, wg F. Dostojewskiego, 1989). Krystyna Zachwatowicz ma w swoim dorobku także scenografie i kostiumy do przedstawień operowych, m.in.: Madame Butterfly G. Pucciniego (Teatr Muzyczny, Kraków, 1969), Chowańszczyzna M. Musorgskiego (Vereinigte Städtische Bűhnen, Krefeld, 1970), Borys Godunow M. Musorgskiego (Teatr Muzyczny, Kraków, 1971), Straszny dwór S. Moniuszki (Teatr Wielki, Warszawa, 1972), a także inscenizację Pierrota księżycowego i Nocy rozjaśnionej A. Schőnberga w krakowskim Teatrze Muzycznym (1976). W sumie jest autorką scenografii i kostiumów do około stu pięćdziesięciu przedstawień i filmów.
Praca na planie filmowym, czy to w roli scenografa, czy kostiumologa, czy aktorki – to jeszcze jedna dziedzina artystycznej działalności Krystyny Zachwatowicz, tu pozostajemy przy twórczości teatralnej tak charakterystycznej dla jej artystycznego dorobku. Nie trudno zauważyć z jaką wrażliwością odkrywa w każdym utworze cechy tylko jemu właściwe, niepowtarzalne. Z niebywałą inwencją, w ścisłej zależności od tekstu dramatu znajduje dla każdej sztuki inne rozwiązania plastyczne. Jest wprost idealnym partnerem dla autora, reżysera, aktora. Projektowała dekoracje, kostiumy do przedstawień wybitnych reżyserów: J. Jarockiego, Z.Hűbnera, K. Swinarskiego, A. Wajdy, większość tych przedstawień na trwałe zapisała się w historii polskiego teatru. Jej sceniczne realizacje czarują bogactwem środków wyrazu, niepowtarzalnym klimatem, fantazją, a także pokazują poczucie humoru i czasem przewrotność Autorki. Krystyna Zachwatowicz z wielką pieczołowitością dba o realizacje swoich projektów, każdy szczegół wiąże się z całością inscenizacji, jest starannie dopracowany, w jej pracach widać dyscyplinę myśli i wyobraźni, perfekcje i precyzję.
Prace w Starym Teatrze:
S.I. Witkiewicz, Matka, reż. J. Jarocki, 16.05.1964.
Z. Krasiński, Nieboska komedia, insc. K. Swinarski, 9.10.1965.
J. Genet, Pokojówki, reż. K. Swinarski, 15.12.1966.
M. Łochutko, Odpoczniesz w biegu, reż. S. Bieliński, 7.02.1970.
W. Shakespeare, Sen nocy letniej, reż. K. Swinarski, 22.07.1970.
F. Dostojewski, Biesy, oprac. sceniczne, reż. i scen. A. Wajda, kost. K. Zachwatowicz, 29.04.1971.
S.I. Witkiewicz, Szewcy, reż. J. Jarocki, 13.06.1971.
S. Beckett, Radosne dni. Komedia, reż. B. Hussakowski, 5.03.1972.
S.I. Witkiewicz, Matka, reż. J. Jarocki, 7.07.1972.
A. Mickiewicz, Dziady, insc. i scen. K. Swinarski, kost. K. Zachwatowicz, 18.02.1973.
S. Wyspiański, Noc listopadowa, adapt. reż. i scen. A. Wajda, kost. K. Zachwatowicz, 13.01.1974.
L. Kruczkowski, Pierwszy dzień wolności, reż. M. Okopiński, 9.05.1974.
S. Mrożek, Emigranci, reż. A. Wajda, 24.04.1976.
Nastasja Filipowna, improwizacja na motywach Idioty F. Dostojewskiego, adapt. i reż. A. Wajda, 17.02.1977.
Z biegiem lat, z biegiem dni... , scenariusz J. Olczak-Ronikier, insc. i reż. A. Wajda i A. Polony, scen. K. Zachwatowicz i K. Wiśniak, 1.04.1978.
D. Wasserman, Lot nad kukułczym gniazdem, reż. K. Zanussi, 31.03.1979.
Erazm z Rotterdamu, Pochwała głupoty, reż. P. Skrzynecki, 9.05.1981.
Sofokles, Antygona, reż. A. Wajda, 20.01.1984.
F. Dostojewski, Zbrodnia i kara, adapt., insc. i reż. A. Wajda, 7.10.1984.
H. Pinter, Urodziny Stanleya, reż. A. Polony, 23.11.1984.
A. Fredro, Zemsta, inscen. i reż. A. Wajda, 21.06.1986.
E.Bryll na motywach sztuki S. An-skiego, Dybuk, adapt., insc. i reż. A. Wajda, współ. reż. Hanan Snir, 12.03.1988.
W. Shakespeare, Hamlet (IV), insc. i reż. A. Wajda, 30.06.1989.
S. Wyspiański, Wesele, reż. A. Wajda, 3.06.1991.
Y. Mishima, Mishima (Wachlarz, Szafa, Pani Aoi, Adamaszkowy bębenek), reż. A. Wajda, 23.11.1994.
S. Wyspiański, Klątwa, reż. A. Wajda, 12.10.1997.
E. Labiche, Słomkowy kapelusz, reż. A. Wajda, 9.05.1998.
Ważniejsze pozycje bibliograficzne: Krystyna Zachwatowicz, dekoracje i kostiumy, Katalog wystawy Muzem Starego Teatru, Kraków 1988; Krystyna Zachwatowicz, Album ze wstępem J. Walaszek, Warszawa 1992
Sto lat kabaretu... krakowskie kabarety XX wieku, W Piwnicy pod Baranami, scen. i reż. K. Materna, 30.12.2003.
W. Shakespeare, Makbet, reż. A. Wajda, 26.11.2004.
filmy:
1999: Na dobre i na złe jako Róża Lewandowska, sąsiadka Karola (2002)
1999: Pan Tadeusz jako kawiarka
1998: Miłość i muzyka
1990: Korczak jako matka Szlomy
1986: Kronika wypadków miłosnych jako Matka Witka
1981: Człowiek z żelaza jako Hanka Tomczyk
1979: Panny z Wilka jako Kazia
1976: Człowiek z marmuru jako Hanka Tomczyk
komentarze
